Novel & Cerita หวานทรมาน

น้ำหวานตอบด้วยความสับสน หลายวันผ่านไปอาการของปลายฝันและน้ำหวานก็ยังคงเป็นอยู่ ปลายฝันยังคงมีอาการคลื่นไส้อาเจียนในตอนเช้า และอ่อนเพลียง่ายกว่าปกติ ส่วนน้ำหวานก็ยังคงอยากทานแต่ของเปรี้ยวๆ รสจัดๆ และรู้สึกเหนื่อยง่าย

อนซดน้ำข้าวต้มจืดชืดบนพื้นดินสกปรก พร้อมกับความอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือนไปจากความทรงจำ น้ำข้าวต้มเปล่าๆ กับหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ ได้ผสมผสานกันกลายเป็นรสชาติที่ขมขื่นที่สุดในชีวิตของโจวจื่อฉิน รสชาติที่จะคอยตอกย้ำเตือนใจเขาไปจนวันตายว่า การทรยศครอบครัวและการหลงผิดไปในเส้

เสียงเธอหวาน เนื้อตัวยิ่งหวานกว่า ปราชญาดันเรียวขางามที่พยายามหุบหนีความทรมานให้แยกจาก ลิ้นเขาบดขยี้จุดสำคัญ หนึ่งนางกลั้นไม่ไหวส่งเสียงครางน่าละอาย เขาจูบแล้วบดริมฝีปากรุนแรง หนึ่งนางกดใบหน้าคมคายแน่นตรงกลางลำตัว เธออาจจะตาย ขาดใจตายไปเลยเสียก็ได้ "พี่ปรา ช ฮือ" ทรมานกระทั่งปลายหางตารื้นชื้นด้วยน้ำตา

บทซาตานของเขาคือทรมานเธอด้วยบทสวาทแบบนี้ไง พริณตานอนหายใจหอบ บทสวาทที่เขามอบให้วันนี้เหมือนเขาอดอยากมานานเป็นปี “หมอขา หวานไม่ไหวแล้ว หมอหิวอะไรขนาดนี้ อ๊ะ” เธอนอนส่ายอยู่บนโต๊ะกินข้าวตัวใหญ่ ร้องครางอย่างน่าสงสาร ทัณฑ์สวาทที่เขาลงโทษเธอ มันทั้งทรมาน ทั้ งเสียวซ่าน ทั้งตื่นเต้น ทั้งเขินอาย ก็ดูเขาสิจริงจังกับการกลืนกินเธอแค่ไหน เขาลากลิ้นร้ายลงจุดนั้นของเธอกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วไม่รู้

"อาอยากกินน้ำหวานหนู อาอยากรู้ว่าหวานแค่ไหน ถึงทำให้อาฝันถึงหนูได้ค่ะคนดี" เพียงขวัญอายมากแต่ก็ยอมเขา เธอถอดกางเกงในออก ชันเข่าแยกขาให้คิมหันต์ได้ฝังใบหน้าคมคายลงหว่าขา เขากำลังทรมานร่องสวาทแสนสวยของเธอ ในที่สุดกลีบที่ปิดสนิทก็กำลังถูกลิ้นร้อนชื้นลุกล้ำจนหลั่ง น้ำหวานออกมาไม่หยุด กระตุกครั้งแล้วครั้งเล่า

ปาหนันครางเสียงสั่น หัวสมองดูจะทำงานช้าลง “รู้หรือเปล่าว่าพี่ทรมานแค่ไหน พี่ต้องการหนันจนปวดร้าวไปหมด” “พี่กันต์” ปาหนันเรียกเสียงโหย เธอก็ต้องการเขาอย่างไม่มีข้อแม้ “เห็นเปิดเทอมใหม่ๆ เลยไม่อยากกวน รอให้หายยุ่งนี่ก็หลายวันแล้ว”

เขาบอกเหมือนทวนความจำ แล้วจัดการก้มลงดูดดื่มกับน้ำส้มรสชาติหอมหวานที่เอ่อท้นลงมาผสมกับน้ำหวานจากกลีบบุบผากลางกายของเธอ “อื้อ...” ชัชญาวางมือบนศีรษะของเขา ซู๊ดปากด้วยความเสียวเมื่อเขาสอดแทรกลิ้นเข้าเชยชิมกับความฉ่ำหวานภายใน มือบางเอื้อมไปหยิบเหงือกน้ำส้มที่วาง อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะจัดการเทลงตามร่องอกอิ่ม อธิปอ้าปากรับน้ำส้มรสเลิศจากเนินสาวเข้าปากร้อน ดื่มกินอย่างกระหายใคร่สวาท ก่อนที่เขาจะยืนขึ้นประจันหน้ากับเธอ

แม้อยากทำใจจะขาดก็เถอะ “ทรมาน หนูไม่ไหวแล้ว ฮึก~” “หนูทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวก็ดีขึ้น” ไม่รู้ไอ้แทนไทเอายาตัวไหนให้น้องกิน แก้มคนตัวเล็กถึงได้แดงปลั่ง ตัวก็ร้อนจัดเหมือนคนเป็นไข้หนัก ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป คงไม่ใช่แค่พริกแกงที่ทรมาน

เจ้าหญิงบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ตอนนี้เธอไม่ไหวแล้วจริงๆ ยิ่งกระแทกเข้ามาแรงมากเท่าไหร่เธอยิ่งทรมาน ทรมานไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความเสียวที่ทรมาน ทรมานแบบอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก “ จุ๊ๆ ไม่งอแงสิคะ ” บทร้ายห้ามด้วยสายตาหื่นกาม บอกให้เขาพอ คิดว่าเขาจะพอเหรอ เพราะเ รื่องแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ

ชายหนุ่มเอ่ยชม เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ารสชาติของมันจะทำให้ตนเองรู้สึกดีและปวดร้าวไปทั่วท่อนเอ็นแกร่งจนแทบทนไม่ไหวแบบนี้ “คุณชาน์ ช่วยอัยนะคะอัยย์ทรมาน” เสียงหวานเอ่ยอย่างลืมอาย เธออยากให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอออกจากความทรมาน