หวานทรมาน นิยาย & เรื่องราว

ดวงตาคมเข้มหลุบต่ำลงจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ดูจะสั่นเล็กน้อยเพราะอารมณ์โกรธที่เริ่มปะทุ “คุณมันบะ..” เสียงหวานขาดหายไปเพราะอะไรบางอย่างที่ฉกประทับลงมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาหวานตื่นโพลง สัมผัสจาบจ้วงล่วงเกิน..เกินกว่าเธอจะยอมรับได้ แม้จะมีแพรผ้ากางกั้นแต่มันจะต่างอะไรในเมื่อ ความบางเบานั้นไม่เป็นอุปสรรคต่อการรุกรานเลยสักนิด

จนคนถูกกระทำถึงกับครางเสียงหลง เท่านั้นฉันก็รับรู้ได้ว่าเขาชอบแบบไหน เพื่อให้ศึกระเริงรักนี้จบลงโดยเร็ว ฉันจัดการแลบลิ้นโลมเลียบนยอดชมพูไล่ลงถึงโคนไปมาก่อนจะเลื่อนปลายลิ้นมาหยุดอยู่บนปลายตูมแล้วดูดมันแรงสลับเบา "อ่า อ่า มิ้น อ่า " พรูดดด น้ำคาวพุ่งเข้ามาในช่องปากมัน ทั้งเค็มทั้งอุ่นและคาวจนฉันอยากจะคายมันออกมาให้เร็วที่สุด แต่มือหนาก็เสยปลายคางฉันให้เงยหน้าไปสบตาคมกริบนั้นก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากคายมันออกมาเสียอีก

็บไว้ในใจนับวันมันยิ่งเจ็บปวด เมื่อหญิงสาวไม่สามารถที่จะบอกใครได้ แม้แต่ติณณ์เขาคงเริ่มชินกับความเฉยชาที่มันกัดกินหัวใจของเธอ จนกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งสมกับฉายาที่ติณณ์ตั้งให้เธอ มาเรียมยังคงเดินเข้าไปในครัว เธอทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟตามเดิม สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉ ยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ภายในใจนั้นร้อนรุ่มดั่งไฟในเตาตรงหน้า ที่มันสุมทรวงให้เจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว แต่เธอก็ต้องทนเก็บความขมขื่นเอาไว้เพียงคนเดียว

ติได้แล้วหันกลับมา ตอนนี้รู้สึกคอแห้งผากทั้งที่เพิ่งจะดื่มน้ำผึ้งผสมมะนาวไปแท้ ๆ แถมมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัว ร้อนวูบวาบในกาย ความกำหนัดปะทุขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ขอโทษค่ะนายหัว มูนาซุ่มซ่ามไปหน่อย” “ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเอาน้ำดื่มมาให้ฉันสักขวดหน่อยนะ” “ ได้ค่ะนายหัว”

เสียงหวานร้องขออย่างร้อนรน ปลายเสียงเบาหวิวออดอ้อน เธอยังจำความรู้สึกสุดท้าย ที่เขาปรนเปรอให้ เมื่อก่อนหน้านี้ได้ แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนกัน ถึงแม้ความใหญ่โตของเขาจะทำให้เธออึดอัดทรมาน แต่มันเป็นความทรมานที่สุดแสนจะอ่อนหวานและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธออยากให้เ ขาพาไปให้สุดทางแห่งความทรมาน ไม่อยากให้หยุดแม้สักวินาที “ถ้าไม่อยากให้หยุด..ก็ต้องควบเอง ลองเป็นคาวเกิร์ลดูไหม?”

เธอแนะ “สภาพฉันไม่เหมาะจะไปนอนโรงแรม ฉันอยากไปที่ไหนก็ได้ที่สามารถเมาหัวราน้ำ อ้วกหัวทิ่มและไม่มีใครมองฉันอย่างสมเพชเวทนา” ท้ายประโยคนั้นเทียนหยดหันมองเขาแวบหนึ่ง สงสารเขาขึ้นมาอีกแล้ว ความสงสารนี่มันคล้ายโรคเบาหวานอยู่อย่างล่ะ คือถ้าได้เกิดขึ้นแล้วก็เหมือนเป็น ตัวดูดโรคร้ายโรคอื่นเข้ามา เหมือนเธอในเวลานี้ ที่ความสงสารกำลังพาความรู้สึกอื่นๆ เข้ามาด้วย มันหลากหลายจนเธอไม่สามารถจำแนกได้ว่ามีอารมณ์ความรู้สึกใดบ้าง

“แต่มันไม่มีท่าทีว่าจะเข้าที่เลยนี่นา เรื่องอื่นยังพอทนได้ แต่เรื่องกินคลีน กินแต่ผักกับผลไม้นี่ มันทำให้ทนไม่ไหวจริงๆ ต่อให้เป็นเนื้อสัตว์ก็ถูกยายนั่นปรุงจืดจนไม่มีรสชาติ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่ถูกทดลองเลี้ยงก่อนลูกนางจะเกิดไงไม่รู้” เทวินทร์มองคนบ่นอุบด้วยสีหน้าหม่ นหมองแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ที่แท้ก็อยากกินของอร่อยๆ นี่เอง”

หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้ แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเริ่มจะทำให้ลดาสนุกมากขึ้น “ชื่อเพราะจังเลยครับ เจ้าของชื่อก็สวยอีกต่างหาก ผมชื่อทิวทัศน์นะครับ เรียกว่าทิวก็ได้” “ค่ะคุณทิว” “สวยๆ แบบคุณลดามีแฟนหรือยังครับ ผมขอจีบได้หรือเปล่า”

“เหอะ คนบ้า..จินจินแค่ปวดท้องประจำเดือน เนี่ยเหมือนมันจะเลอะไปหมดแล้ว” “งั้นนอนรอเฮีย เดี๋ยวเฮียต้มน้ำซานจากุ้ยจือมาให้”น้ำซานจากุ้ยจือที่ชายหนุ่มพูดถึง มีสัดส่วนของซานจา กุ้ยจือ น้ำตาลทราย..รสหวานอมเปรี้ยว..มีฤทธิ์ช่วยสร้างความอบอุ่น..คราแรกที่หญิงสาวต่างภพได้ลอ งชิมก็ติดใจนัก ได้แต่นึกชมคนโบราณที่สรรหาทำ

ว่าแล้วก็ส่ายหัว ก่อนจะกอดอก ​“รักเอย ไม่หวานเลยถ้ารักขม เหมือนใส่เสื้อในไซซ์ไม่พอดีนม เจ็บรัดปวดร้าวหัวใจเอย” ​ร่ายออกมาเป็นกลอนที่คิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เล่นเอาคริมาที่กำลังเศร้าๆ ถึงกับลืมตัวหลุดจากอารมณ์ทุกข์หัวเราะพรืดออกมาเสียงใส