อย่าเรียกมารดา ข้ายังมิเคยตั้งครรภ์ Novels & Stories

เฉินซูฉีเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง “ยังไม่รู้เลยค่ะม๊า หนูยังไม่ได้ไปฝากท้องเลยค่ะ กะว่าจะไปวันพรุ่งนี้” ว่าที่คุณแม่ลูกสองตอบมารดาของสามี

เมื่อผู้หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกให้ฉันเรียกเธอว่าแม่ ความสงสัยที่ฉันมีก็กระจ่างแจ้งทันที และที่ฉันไม่รู้ว่าเป็นคุณแม่ของพี่โรม ก็เป็นเพราะว่าตั้งแต่ฉันคบกับพี่โรม ฉันยังไม่เคยเจอคุณพ่อคุณแม่ของเขาตัวเป็น ๆ สักครั้ง จะเห็นก็ผ่าน ๆ ตามนิตยสารไฮโซเท่านั้น…แต่เมื่อเห็ นตัวจริงของท่าน ฉันกลับจำท่านไม่ได้ซะงั้น "แล้วนี่ลูกชายฉันอยู่ไหนล่ะจ๊ะ" คุณแม่พี่โรมเอ่ยถามฉัน พลางใช้สายตามองหาลูกชายของท่านภายในห้อง

"ฮูหยินอะไรกัน เรียกท่านแม่เถอะ ว่าแต่อาเปียวอาชางพี่ชายเจ้าเล่าเหตุใดไม่มาด้วยกัน" "พี่สะใภ้นางตั้งครรภ์แพ้ท้องหนักมากขอรับ รอให้ครรภ์นางมั่นคงพี่ใหญ่ก็จะพานางกลับมา"

“อ้าว แล้วแม่ล่ะ” “ฉันไม่ได้จดทะเบียนกับพ่อแก แล้วก็ไม่ได้มีลูกด้วยกัน ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่แล้วล่ะ”

“ท่านพี่ข้าขอโทษ ข้ารู้ว่าท่านไม่อยากให้ข้าตั้งครรภ์อีก แต่ข้าก็ยังดื้อรั้นที่จะมีบุตร” “เจ้าตั้งครรภ์! แล้วชาที่เจ้าดื่มคือชาอะไร” ต้องเป็นท่านแม่แน่ๆ ที่ทำความลับเขาแตก นางถึงไม่ได้กินชาห้ามครรภ์ของเขา

ครานี้จ้าวเฉินจ้านถึงกับอุทานเสียงหลง ความตกใจฉายชัดบนใบหน้าของปรมาจารย์แพทย์ผู้เคยนิ่งเหนือสิ่งใด “ที่หม่อมฉันยังไม่ตั้งครรภ์ เพราะดื่มยาห้ามครรภ์เพคะ” นางย้ำคำเดิม น้ำเสียงหนักแน่นไม่เปลี่ยน

“เจ้าเรียกหรือไม่ เรียกอย่างไรก็ได้…หรือจะไม่เรียกอะไรเลย แต่ข้ายังเป็นแม่เจ้าเสมอ” บุตรผู้ถูกพรากจากมารดา มารดาผู้ถูกประณามว่าเป็นกบฏทั้งสองกลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งในสถานะที่ไม่อาจเรียกกลับเป็นเหมือนเดิมได้ง่าย ๆ

“ถ้ายังไม่ตั้งครรภ์ ก็รีบทำให้ตั้งครรภ์เสียสิ” “โถใต้เท้า แค่ก้าวเข้าห้องนางข้ายังทำไม่ได้เลย แล้วข้าจะทำอย่างที่ท่านว่าได้อย่างไร”

ฟู่อินเหยาเบื่อนางเอกของเรื่องเสียจริง นี่เจ้าไม่รู้หรือไง อนาคตเจ้ากับข้าเป็นศัตรูกันนะ “มารดาเจ้าไม่รู้หรือ เจ้าออกมาเช่นนี้” “มารดาข้ากำลังโศกเศร้าที่จะตั้งครรภ์อีกไม่ได้ ข้าก็ไม่เข้าใจนัก จึงออกมาหาท่านดีกว่า ท่านไปไม่บอกข้าสักคำ ข้าไม่มีเพื่อนเล่นอยู่ในจวนกับคนแก่พูดคุยไม่เข ้าใจ”

“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้ตั้งครรภ์กับปิศาจ ข้าตั้งครรภ์กับ...” นางชะงักขอบตาร้อนผ่าว หัวใจของนางบีบรัดเจ็บปวดจนไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำพูด