อย่าเรียกมารดา ข้ายังมิเคยตั้งครรภ์ Novels & Stories

"ก็ยอมรับว่าฉันมีผู้หญิงเยอะแต่ฉันก็ไม่เคยเรียกใครว่าเมียเลยนะสาบานได้" "ไม่ต้องมาสาบงสาบานแล้วนายจะเรียกผู้หญิงของนายว่าอะไรยังไงก็เรื่องของนาย"

ท่านพูดมาแบบนี้แสดงว่าท่านรู้เรื่องที่มิย่าเคยแท้งลูกสินะ "นี่ก็อีกคำเลิกเรียกแม่ว่าคุณหญิงด้วยนะจ้ะต่อไปให้เรียกว่าแม่ก็พอ" "หนึ่งไม่กล้าเรียกแบบนั้นหรอกค่ะ"

การที่เธอรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ทำให้ขวัญอุษาอรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปสู่อดีตที่เธอพยายามหนีจากมัน ความทรงจำเกี่ยวกับปกรณ์และสิ่งที่เขาพูดกับเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว “อย่ามารักฉัน เพราะฉันไม่มีวันรักเธอ” คำพูดนั้นยังคงทิ่มแทงใจของหญิงสาวทุกครั้งที่เธอนึกถ� �งปกรณ์ แต่ตอนนี้ เธอไม่สามารถหนีจากความจริงที่ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาได้ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป จะบอกปกรณ์ดีไหม หรือจะเลี้ยงลูกนี้ไว้เพียงลำพัง

เดเมียนเริ่มสังเกตว่าฉันไม่เล่าทุกอย่างให้เขาฟังเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เวลาซื้อเครื่องประดับใหม่ ฉันก็ไม่ถามความเห็นของเขาอีกต่อไป พอถึงงานกาล่าประจำปีของตระกูลแบล็กวูด ฉันก็ไปร่วมงานเพียงลำพัง ตอนที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลเอกชนของตระกูลแบล็กวูด ฉันก็จัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่โทรหา ไม่ส่งข้อความ ไม่แม้แต่จะฝากโน้ตไว้ให้เขา เมื่อเดเมียนรู้เรื่องเข้าในที่สุด เขาก็ขมวดคิ้ว “ทำไมไม่บอกฉัน เอาแฟ้มประวัติมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะให้คนจัดการให้” ฉันตอบออกไปแทบจะทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด “ไม่เป็นไร ฉันจัดการเองได้ ไม่อยากรบกวนคุณ ขอบคุณนะ” คำพูดนั้นทิ้งความเงียบค้างอยู่ระหว่างเรา ชั่วขณะหนึ่ง เราทั้งคู่ต่างไม่มีใครพูดอะไร เพราะเมื่อสองสัปดาห์ก่อนนี่เอง ฉันยังเลือกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะใส่สร้อยเส้นไห

เธอพยายามเรียกแบบสุภาพ ให้เกียรติคนตรงหน้ามากที่สุด “อย่ามาเรียกฉันว่าแม่นะ ฉันไม่เคยมีลูกสะใภ้ที่ต่ำกว่าฉัน” มารดาของธีร์ธัชพูดมาก มองหน้าเหมือนดูถูกดูแคลนเหลือเกิน

นาลินมองเก้าอี้ แต่ไม่ได้รีบนั่ง “ถ้าข้าไม่ได้ตั้งครรภ์ ท่านก็จะไม่มาหรือ” คำถามนั้นทำให้มารดาชะงักไปทันที พี่ชายของนางก้มหน้าลง ส่วนผัวทั้งสี่คนยืนอยู่ไม่ไกล ไม่มีผู้ใดเข้ามาแทรกการสนทนา

“ฉันไม่ใช่ย่าของเธอ อย่ามาสะเออะเรียกฉันว่าย่าอีก เธอกับฉันเราไม่ได้มีความผูกพันทางสายเลือด และไม่ได้เป็นญาติกันทางไหนทั้งนั้น” เสียงตะคอกอย่างไม่พอใจทำให้นิคสะดุ้งสึกกลัววิ่งหลบทางด้านหลังเกาะเอวของมารดาแน่น ตัวสั่นเล็กน้อย จนชนิดาภารู้สึกได้

ปากของฉันแห้งผาก ในบรรดาทุกสิ่งที่ผู้เป็นแม่ได้เปิดเผยออกมา ฉันไม่อาจหยุดคิดถึงแม่มดที่กำลังตั้งครรภ์ตนนั้นได้เลย นางกราบกรานอ้อนวอนเพื่อลูกในท้องที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก ทว่ากลับไม่มีใครยอมรับฟัง ฉันพบว่าตัวเองกำลังนึกสงสัยโดยไม่ตั้งใจ ว่าฉันจะทำอย่างไรหากตกอยู ่ในสถานะเดียวกับนาง คำตอบผุดขึ้นมาในหัวแทบจะในทันที

อำนวยถามภรรยา "ไม่ได้บอกจ้ะ เพราะตั้งแต่เมียหอบลูกหนีไปก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย"นางถามมารดาแล้ว ตอนแรกนางบังอรก็อยากส่งข่าว แต่ไม่มีใครอาสาไปส่งข่าว ที่สุดลูกเมียของน้องชายจึงไม่ได้เดินทางมาร่วมงาน

“ข้าไม่เคยมีใจให้นางมาแต่แรก ไม่เคยให้ความหวังกับนางด้วย และนางก็รู้ว่าข้ามีคนรักอยู่แล้ว” “แต่การกระทำของนางไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะ” ผู้เป็นมารดาแสดงความกังวล