เทพกระบี่เกิดใหม่เป็นศิษย์น้องหญิงผู้เป็นที่รัก 소설 & 이야기

นางงดงามขึ้นจนพวกเขาจำแทบไม่ได้ เด็กสาวตัวน้อยในวันวานกลายเป็นสาวงามแล้ว “จำข้าไม่ได้แล้วหรือเจ้าคะ เป็นศิษย์น้องเองเจ้าค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอศิษย์พี่ที่นี่” ใบหน้าเรียบเฉยของฟู่เหยียนชิงพลันมีรอยยิ้มอบอุ่น

แม้เขาจะเห็นความสามารถของเด็กหญิงแล้วก็ตามแต่กระนั้นก็ยังอดกังขาไม่ได้ “ข้าย่อมเชื่อนางอยู่แล้ว เจ้าไม่คิดว่าศิษย์น้องของเจ้าเป็นศิษย์เหนืออาจารย์อย่างข้าหรอกหรือ พิษที่ข้าไม่อาจรักษาได้แต่นางกลับรักษาได้อย่างง่ายดาย

“เป็นปู่สินะที่ใช้งานเจ้าหนักเกินไป หรือว่าปู่ควรหาลูกศิษย์เพิ่มดี” “เหยาเหยาเต็มใจเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบน้ำเสียงสดใส “เป็นเพราะอาจารย์ปู่ชุบชีวิตข้าจากดอกบัวน้อยเป็นร่างกายนี้ เดิมทีข้าเป็นได้แค่บ่าวรับใช้แต่ท่านมีเมตตารับข้าเป็นศิษย์ให้ข้าเรียกท่านว่าอาจารย์ปู่ นี่ก็นับว่าเ ป็นวาสนาของเหยาเหยาแล้ว อาจารย์ปู่ต้องการให้ข้าทำอะไร ข้าย่อมยินดีทำเจ้าค่ะ”

“ถ้าหากไม่มีอาจารย์ท่านใดที่มีความรู้ความสามารถครบทุกด้านเช่นนี้ น้องสาวก็ไม่คิดจะกราบไหว้ผู้ใดเป็นอาจารย์เจ้าค่ะ” เมิ่งเถียนซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น เพราะนางมีอาจารย์ของตนเองที่เคารพและรักมากอยู่แล้ว ต่อให้นางจะมีชีวิตใหม่แล้วแต่ก็ไม่อาจอกตัญญูกราบไหว้ผู้อื่นมาเป็นอ าจารย์แทนท่านอาจารย์ม่อไป๋ของนางได้

ยิ่งคิดเด็กหนุ่มก็ยิ่งมั่นใจ น้องสาวของเขาคงได้รับวาสนาจากเซียนบนสวรรค์เป็นแน่ คิดถึงตรงนี้ อวิ๋นเซียวก็มองท่าทางประหลาดของน้องสาวอีกครั้งเเล้วถามด้วยความสงสัย “ซินเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงออกท่าทางแปลกประหลาดนัก พี่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง “แ ต่ว่าค่อนข้างคล้ายกับพวกผู้ใช้กระบี่อยู่บ้าง” ทันทีที่พูดจบแววตาของเด็กหนุ่มก็พลันเป็นประกายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แน่นอนว่าอวิ๋นซินย่อมสังเกตเห็น เด็กน้อยจึงลดกิ่งไม้ลง ก่อนเงยหน้ามองอีกฝ่ายตาปริบ ๆ

ลู่เสี่ยวหลันชะงัก “เพราะต่อให้เจ้าจะได้ตำแหน่งพระชายาแต่เจ้าก็เป็นเพียงภรรยาที่เขาไม่เคยรัก!” หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะ สายลมพัดผ่านสวนอย่างแผ่วเบา ก่อนลู่เสี่ยวหลันจะค่อยๆ หันกลับไปมองภาพของเซียวเฟยหลงและหลินจื่อชิงอีกครั้ง

“ใครเป็นผู้หญิงของคุณ ฉันเป็นลูกศิษย์ต่างหาก” “กล้ารับกระบี่ฉันสักกระบวนท่าหรือเปล่า?” จ้าวหลิงเอ๋อร์พูดขึ้นด้วยหน้าแดงก่ำ! “อาจารย์กับลูกศิษย์รักกัน มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอ?”

"ศิษย์น้องหญิง ความหมายของเจ้าคือ เจ้ามั่นใจว่าจะรักษาเสี่ยวเยว่ได้แล้วหรือ?" พอตื่นเต้น พอดีใจ ถังอู๋เจวี้ยนก็อดเรียกว่าศิษย์น้องหญิงขึ้นมาไม่ได้

บัวเป็นบุตรสาวของคหบดีผู้ร่ำรวยในอยุธยา หญิงสาวมีชายคนรักนามว่าพงศ์ ได้ผูกสมัครรักใคร่กันตั้งแต่ยังเยาว์วัย เธอมาถึงยังที่นัดหมายนานแล้ว แต่เห็นเขาทอดสายตามองแม่น้ำลำคลองอย่างเพลินตา จึงถือโอกาสแอบมองอีกฝ่ายเสียเลย แม่น้ำสายแห่งนี้เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านบ้า

สายตาคมเหลือบมองเพื่อนทั้งสองอย่างไม่แน่ใจเมื่อเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนบอก ภีร์ทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพักเวย์จึงช่วยเสริมอีกครั้ง “ลูกสาวมึงเป็นลูกศิษย์คนโปรดไม่ใช่เหรอ แถมมึงยังเป็นผู้มีพระคุณของเธออีก รับรองเธอไม่กล้าปฏิเสธแน่นอน”