เทพกระบี่เกิดใหม่เป็นศิษย์น้องหญิงผู้เป็นที่รัก นิยาย & เรื่องราว

นางเคยเป็นศิษย์ผู้ซุกซนและดื้อดึง แต่ยามนี้ แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน หากแต่ผู้ที่อยู่ในความคิดนาง กลับมิใช่เจ้าบ่าว “อาจารย์…” หญิงสาวอดีตผู้บำเพ็ญเซียนเสียงรำพึงภายในใจเอ่ยแผ่ว “วันนี้ข้ากลับไม่มีท่านเคียงข้าง… ท่านเป็นดังมารดาที่เลี้ยงข้ามา ข้าปรารถนาให ้ท่านมาแสดงความยินดีกับข้าบ้างเสียจริง”

เธอพอจะรู้มาจากพิมพ์พิชชาหรือทรายเพื่อนรักซึ่งเป็นน้องสาวของพงศ์พยัคฆ์หรือพี่เสือ ผู้เป็นเจ้าบ่าวของเธอในวันนี้ว่าชายหนุ่มผิดหวังมากที่ต้องสละสิทธิ์ไปศึกษาต่อและทำงานในประเทศที่ตั้งใจไว้ทั้งผิดหวังและพาลโกรธไปทั่ว ทั้งโกรธคุณปู่ โกรธคุณพ่อ และอาจจะพ าลโกรธเธอด้วย ที่ผ่านมาเธอเป็นเพื่อนน้องสาวที่สนิทกับชายหนุ่มมาก เขาใส่ใจเธอเสมอ และเธอเองก็สนิทใจกับเขามากที่สุด...เธอไม่พร้อมจริง ๆ ที่จะถูกโกรธและถูกเกลียด...ไม่พร้อมจริง ๆ

มันช่างเหมือนกับจางซุนเสวี่ย ศิษย์น้องหญิงคนเดียวที่เขาเคยแอบหลงรักสุดหัวใจเมื่อหลายสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน "ซุนเสวี่ย" ตาเฒ่าพึมพำแผ่วเบา ภาพในอดีตยามที่เขากับนางเคยช่วยกันเก็บสมุนไพรในหุบเขาแล่นเข้ามาในหัว ราวกับภาพวาดที่เพิ่งเขียนเสร็จใหม่ ๆ ความรักที่เขามีต ่อนางนั้นบริสุทธิ์และมั่นคง แต่นางกลับเลือกคนผู้นั้น ที่เขาชิงชังน้ำหน้าที่สุด

ดูเหมือนว่าศิษย์น้องหญิงจะเกลียดจ้าวหรุ่ยหรุ่ยมาก บางทีนางอาจจะร่วมมือกับตนเพื่อจัดการจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้ “เหวินเหวิน ศิษย์น้องหญิงนางนั้นเป็นใครกัน? ข้าว่านางดูบ้าบิ่นมากเลย!” หลิงอวี๋ถามด้วยความสงสัย “แน่นอนว่านางทำตัวบ้าบิ่นได้อยู่แล้ว เพราะนางสกุลหลงอย่างไรเล่า!”

่างเป็นหน้าที่ที่แสนจะเหนื่อย ซึ่งก่อนที่นางจะไปใช้ชีวิตแบบไม่ต้องเคร่งเครียดได้ ก็จะต้องปกป้องบิดามารดาของตนเองให้ได้ก่อน ภาพความทรงจำอันเลือนรางผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ในอดีตชาติ นางกำเนิดจาก ดอกบัวสวรรค์ กลางสระทิพย์ ไร้บิดา มารดา เป็นเพียงเทพแห่งดอกไม้ที่ถือกำเนิ ดขึ้นเองจากฟ้าดิน แม้จะโชคดีที่ได้รับความเมตตาบ้าง แต่นางก็ยอมรับอย่างหนึ่งเลย นางโหยหาครอบครัวมาตลอด...

"ทำไมจะมิเกี่ยว หากไม่มีนางสักคน ศิษย์พี่ก็คงไม่เปลี่ยนไปเช่นนี้ เราก็คงยังรักกันดีเหมือนแต่ก่อน" "เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าทั้งหมด เหวินเอ๋อศิษย์พี่ยังรักเจ้าไม่ต่างจากแต่ก่อน เป็นข้าที่ผิดเอง ผิดที่ข้าไม่ชัดเจนกับความสัมพันธ์ของเรา ตอนนี้ศิษย์พี่รู้แล้วว่ามิเคยรู้สึ กกับเจ้าอย่างคนรัก แต่ข้ารักเจ้าและเอ็นดูเจ้าอย่างน้องสาวเพียงเท่านั้น" "..."

“พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ นายท่านกับนายหญิง และนายท่านชราทั้งหลาย ล้วนใจดีเจ้าค่ะ ทุกคนจะรักพี่สะใภ้ มิใช่แค่เพราะเป็นองค์หญิง แต่จะรักในตัวตนของพี่สะใภ้เจ้าค่ะ” ฉู่เมี่ยวคว้ามือพี่สะใภ้ มากุมเอาไว้พร้อมเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงสดใส รอยยิ้มที่ส่งถึงดวงตานั้น เป็น ใครได้เห็นก็อดที่จะหลงใหลไม่ได้ หากหยางอี้หลงคือพี่เก้าของนาง ที่ได้มาเกิดใหม่อีกครั้งจริง นางย่อมดีใจกับคนเป็นพี่ ที่ได้อยู่กับครอบครัวที่อบอุ่น มีคนรักที่งดงาม และโอบอ้อมเยี่ยงฉู่เมี่ยว

องค์รัชทายาทมองไปทางหลินลู่ฉี “นางเป็นศิษย์ของท่านหรือ เหตุใดถึงรับนางเป็นศิษย์เล่า” “ข้าไม่ได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ปู่ อาจารย์ปู่แค่สอนเรื่องการรักษาให้ข้า”

เซียวสือรุ่นนั่งฟังด้วยความพอใจ กระทั่งได้ยินข่าวหนึ่งที่ควรค่าแก่การใส่ใจ “เจ้าว่าน้องหญิงใหญ่จะมาเรียนวันนี้งั้นหรือ?” มือหยกที่แกว่งคนถ้วยชาชะงักไป พวกเขาแม้อยู่สายตรงเหมือนกัน แต่น้องหญิงใหญ่ผู้นี้ช่างลึกลับนัก นางเกิดจากอาหญิงของเขาที่ยังไม่แต่งงาน ตามหลักควรถือเ ป็นน้องสาวนอกแซ่ แต่เพราะความโปรดปราณของท่านปู่ผู้ยิ่งใหญ่ จึงอนุญาติให้นางใช้แซ่เชียวได้โดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน

นางบีบมือของทั้งสองคนเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส “ก็ข้าเป็นลูกสาวของท่านแม่ และเป็นน้องสาวของพี่หญิงนี่นา” +++ ครอบครัวกู้รักน้องจริง ๆ แม้จะไม่มีสายเลือดเดียวกัน