เนิร์ด Novels & Stories

Nadear: จริงป้ะเนี่ย แกไม่ได้อำฉันใช่ไหมสายน้ำ Sainam: เรื่องแบบนี้ใครเขาเอามาเล่นกันล่ะนาเดียร์ Nadear: ฉันแต่งตัวให้ลูกแป๊บนึง เดี๋ยวเข้าไปหานะ สมาร์ตโฟนเครื่องหรูถูกทิ้งลงบนเตียงนุ่มอย่างไม่ไยดี ก่อนจะตามมาด้วยเสียงพ่นลมหายใจยาวเหยียดคล้ายว่าเจ้าตัวกำลังเหนื่อยล้ากับเรื่องร าวที่เจอะเจอตลอดหลายวันที่ผ่านมาจนเกินจะทนไหว

//Nid “เขินไปหมด” //Dar6 “น้ำเน่ามาก อิจฉามาก” //me “เค้าไม่คืน เฮียมาเอาของหนูไปก่อนได้ค่ะ” //mon

ดูน่าค้นหา อินโทรเวิร์ดแต่สังสรรค์ปาร์ตี้ได้ แต่จะเป็นกับกลุ่มเพื่อนสนิท เรียนเก่งมากขนาดว่าได้ลุ้นเกียรตินิยม เพราะไม่เคยจีบใครไม่สนใจว่าใครจะมาจีบ อีกทั้งเรียนเก่งมาก ใส่แว่นเสริมความฉลาดเข้าไปอีก ทำให้คนที่ไม่สนิทหรือไม่รู้จักกับฟาร์จะสรุปกันไปเองว่าเขา ‘เนิร์ด’ น้องยีส

“หม่อมฉันก็เหมือนปลาแหวกว่ายในสายน้ำไนล์ มิอาจเอื้อมถึงดวงจันทร์ฉายเพราะสูงเกินคว้า” “ชู่ว...” เนเฟอร์ติตีกระซิบพลางยับยั้งคำพูดตัดพ้อถึงความต่ำต้อยนั้นด้วยการยกพระหัตถ์ขึ้นแตะริมฝีปากของชายหนุ่ม

Nerozane: กูเล่นซัพพอร์ตไม่เป็นนะ Rrun: ให้ไปตำแหน่งอื่น อันนี้ผมเล่น Nerozane: ถ้ากูไปเลนอื่น แล้วใครจะมาเล่นแครี่ Honeykiss: เราค่ะ Nerozane: ผู้หญิงเหรอ ไม่เอากาก ๆ MisterXing: มึงอะสิกากกกก Nerozane: เป็นป่าอย่าห้าว Rrun: แลกทีครับ Nerozane: ถ้าแพ้ทำไง win rate กูลดอีก

"มันพัง" "พังอีกและ ปีนี้แกซื้อมือถือใหม่ไม่รู้กี่เครื่องแล้วนะ" "โอ๊ย! ก็มันพังจะให้ฉันทำยังไงล่ะ แกจะบ่นทำไมนักหนาเนี่ยแคนดี้" เนเน่ชักสีหน้าไม่พอใจ การขี้บ่นของแคนดี้เป็นอะไรที่น่าเบื่อสุดๆแต่ก่อนทนฟังได้นะแต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมถึงไม่อยากฟังคำบ่นของใครเลย คำที่เธออ ยากฟังมากที่สุดคือคำที่ไปทางให้กำลังใจ

เวนิส (เวย์) เจ้าของร้านดอกไม้วัยยี่สิบเจ็ดที่เป็นคนโรแมนติกและอินกับความรักราวกับวิ่งอยู่ในทุ่งดอกลาเวนเดอร์ เธอเชื่อเสมอว่า ความรักเป็นสิ่งสวยงาม กระทั่งคบหากับหัสวีร์ ความคิดของเธอก็เปลี่ยนไป... [หญิงสาวเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวชาวไร่] ฮอตช์ x เวย์ "ผมอยู่ไม่ได้ ถ้าไม ่มีคุณ"

กูรู้จากมึงเนี่ย น้ำนิ่ง : ว่างหรือไง นีม : ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยมึง..มีเมียทั้งทีแม่งเงียบนะสัส ดรีม : นั่นดิ ไม่พามารู้จักหน่อยบ้างวะ

เธอกล่าวเสียงแข็งอย่างท้าทาย แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีความประหม่าแทรกอยู่ เธอกวาดสายตามองทั้งสามคนที่ยืนรายล้อมเธออยู่ พวกเขาแต่ละคนมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เหมือนนักล่ากำลังจับจ้องเหยื่ออันโอชะ ภายในการจับจ้องของยัยเนิร์ด เธอกำลังเหลือบมองแกนกลางลำตัวของพวกเขาเป็นพิเศษ ส่วนที่กำลังชี้มาทางเธอนั้นมีขนาดที่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

มิดเดย์เอ่ย "กูทำร้ายเนียร์ด้วยมือกูเอง เนียร์จะยอมให้อภัยกลับมาหากูมั้ย ฮึก!"