เพื่อนบ้าน Novels & Stories

นิรินยกน้ำเย็นมาต้อนรับเพื่อนบ้าน วางแก้วลงตรงหน้า “ตอนเช้าเสียงคงดังไปถึงบ้านพี่ ๆ กันแน่เลย ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคะ” เพื่อนบ้านหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องขอโทษหรอก ดีแล้วที่จัดการได้ทัน พวกเราก็อยู่กันใกล้ ๆ ถ้ามีอะไรเรียกได้เลยนะ”

คอยดูเถอะวันไหนที่หมดความอดทนแล้วเขาถามถึงความสัมพันธ์ว่าเป็นอะไรกันแล้วปริ้นตอบว่าเป็นแค่เพื่อนนะ เขาไอ้ข้าวเม่าจะพูดตอกหน้าทันทีว่า เพื่อนบ้านพ่อมึงเอากันอย่างงั้นเหรอ "อ่าาส์ ขะ ข้าวเร็วหน่อย อื้มมจะเสร็จ"น้ำเสียงครางหวานเรียกสติให้ข้าวเม่าหันกลับมาสนใจคนที่ตัวเองกำลังอ ัดกระแทกแท่งเอ็นใส่บั้นท้ายงามนี้ไม่ยั้งอีกครั้ง

“ไม่ใช่ครับแม่ ผมแค่เบื่อๆ แล้วแม่เรียกผมทำไมครับ มีอะไรหรือเปล่า” “มี เอาแกงที่แม่ทำไปให้เพื่อนข้างบ้านฝั่งซ้ายหน่อยสิ เห็นว่าพึ่งย้ายเข้ามาใหม่น่ะ ไปผูกสัมพันธ์กับเขาหน่อยไป เพื่อนบ้านกันมีอะไรก็จะได้ช่วยเหลือกัน”

หญิงสาวตอบแบบไม่ไว้ท่า ระหว่างเดินออกมาจากตัวบ้าน หนุ่มสาวทั้งคู่ก็พลันตกเป็นเป้าสายตาของบรรดาเพื่อนบ้านสูงวัยที่พากันมาวิ่งและเดินออกกำลังกายยามเช้าตามทางเท้าหน้าบ้าน และทั้งคู่ก็มองออกถึงเจตนาในแววตาของเพื่อนบ้านเหล่านั้น “พี่ทำให้แก้วเสียชื่ออีกแล้ว”

หน้าหวานเล็กเงยขึ้นแล้วดึงลากไอ้ตุ่นเข้าบ้าน “มา ๆ ทำตัวดี ๆ นี่ ข้างบ้านเราถัดไปสองหลังมีเด็กรุ่นเดียวกันนะ ชื่อปืน เป็นเพื่อนกันไว้” “คนอะไรชื่อปืน ฮ่า ฮ่า”

รำเพยว่า แสงไฟหัวเสาเหนือประตูหน้าบ้านสว่างพอให้มองเห็นว่าผู้มาเยือนส่งยิ้มให้หล่อน เขาดีใจที่ได้เจอหล่อน น้ำอ้อยไม่แปลกใจที่เพื่อนของบิดาซึ่งหล่อนเรียกจนติดปากว่า ‘ลุงยอด’ คนนี้แวะมาที่บ้านหลังนี้ เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เคยแวะมาบ่อยๆ แต่ที่แปลกก็เพราะว่าวันนี้ลุงยอดแวะม ากลางดึก

แสนดีเอ่ยถามผู้ชาย เสือมีคอนโดอยู่ข้างนอก ถ้าวันไหนไม่กลับบ้านเสือจะโทรมาบอกเสมอ "เสือกำลังเหนื่อยๆนะครับ ว่าแต่สิงโตไปไหนครับแม่" "น้องยังไม่ลงมานะ ส่วนคุณพ่อก็น่าจะใกล้มาถึงแล้ว เห็นว่าไปธุระที่ต่างจังหวัด โทรมาบอกแม่เมื่อวานว่ากำลังออกมาป่านนี้ก็ใกล้จะถึงแล้วแหละ"

เพื่อนบ้านชะโงกคอมองเข้าไป “คุณมองอะไรเหรอคะ?” “ไม่มีอะไร” เพื่อนบ้านดึงสายตากลับมา รีบส่งเกี๊ยวน้ำหนึ่งกล่องมาให้ “ฉันเอามาให้เธอน่ะ”

และพอเห็นว่าไอ้ครามซื้อบ้านข้างผม ไอ้เจินคนรวยก็เสือกอยากได้บ้านข้าง ๆ กันขึ้นมาบ้าง และโชคดีที่บ้านหลังฝั่งตรงข้ามกันก็ดันว่างอยู่ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนมันจะจ่ายเงินสดซื้อแค่เพราะอยากให้พวกเราได้อยู่ใกล้ ๆ กัน เอาเหอะ… ก็ดีอยู่หรอก พริกมันจะได้ไม่เหงา ถ้า ผมไม่อยู่อย่างน้อยก็ได้น้องอ้ายมาอยู่เป็นเพื่อนแทน

ว่านปี่หมิงมองสองคนที่อุ้มกันเข้าบ้านและหันไปถามอดีตภรรยาด้วยความไม่พอใจ “เขาคือเพื่อนบ้านของฉันค่ะ” “ไม่จริง แล้วทำไมถึงปล่อยให้ลูกไปใกล้ชิดมันขนาดนั้น”