เพื่อนบ้าน นิยาย & เรื่องราว

สิตาพูด “เรื่องอะไร” “ร่ม” “อือ” “แล้วก็…รอ” คีตะมองเธอก่อนพูดเรียบ ๆ “ก็ทำกับเพื่อน” คำว่า “เพื่อน” อีกแล้ว สิตาหัวเราะเบา ๆ “นายชอบย้ำจังเลยนะ”

(“กะได้ โอ้ะ! ก็ได้จ้า ม่านหมอกไปไหนคะ” “ผมเป็นเพื่อนม่านหมอกนะแม่ชื่อปั้นจั่น ตอนนี้ม่านหมอกกลับห้องไปแล้ว เธอลืมโทรศัพท์ไว้ห้องผมครับ”

เชอเอมไม่ทันสังเกต “หนูนิดจะไม่ไปจริงๆ เหรอ ยายเอมจะน้อยใจเอานะ” “เอมไม่งี่เง่าค่ะอาอัฐ ยายนิดไม่ได้กลับบ้านจะเดือนแล้ว นานๆ ทีพ่อกับแม่ยายนิดจะกลับมาจากต่างประเทศ ให้เพื่อนเอมได้มีเวลากับครอบครัวบ้างสิคะ แกรีบกลับไปเถอะ บ้านกับคอนโดอยู่คนละทางกันเลย เดี๋ยวจะมืดซะก่อน ”

รั่วซียังไม่ทันจะได้พูดอะไร เพื่อนบ้านคนนั้นก็วิ่งหายไปเสียแล้ว รั่วซีรีบถือถุงผลไม้วิ่งตามเพื่อนบ้านคนนั้นไป “เธอรีบมากเลยหรือ ?” เพื่อนบ้านคนนั้นไม่พูดไม่จาอะไร รีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น ทำให้รั่วซีถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าเพื่อนของตนเป็นอะไรไป “น้าคนนั้นคือเพื่อนใหม่ ของแม่เหรอคะ ? ฉันรู้สึกคุ้นหน้ามากเลย”

พึมพำกับตัวเองแล้วมองไปยังร่างสูงของโรซานที่เดินกางร่มตรงเข้ามาในบ้าน เขาหรี่ตามองเธอที่ยังยืนอยู่หน้าประตูก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟากลางบ้าน “พี่เลย์ไม่อยู่นะคะ” “รู้” “แล้ว—มาทำไมคะ?” “มันให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ” บอกเสียงเรียบๆ กวาดตามองเหล่าแม่บ้านที่ยังคงยืนจับกลุ่ มกันอยู่ เขาปัดมือไล่พวกหล่อนซึ่งก็ยอมเดินเข้าไปยังในครัว “ยืนทำไร?”

วัฏจักรมองดูไลน์ที่ต้นข้าวเอาออกมาเลื่อนเปิด "ไอ้ถัง" "เพื่อนที่อยู่บ้านนอกของมึงน่ะหรือ" "อืม" "แล้วนี่มึงจะไม่อ่านไลน์เพื่อนมึงหน่อยเหรอ" "ไม่มีอะไรสำคัญหรอก"

การมีเพื่อนบ้านดีๆ เป็นสิ่งที่ดี แต่หากเพื่อนบ้านไม่อยากผูกมิตรกับเรา สิ่งที่ทำได้คงเป็นต่างคนต่างอยู่ เคสของเธอคงเป็นอย่างหลัง แต่อย่างน้อยเธอก็ได้รู้ว่าเพื่อนบ้านใหม่ไม่ใช่คีรินอย่างที่นิลุบลคาดเดา โดยมิรันดาหารู้ไม่ว่าเธอกำลังเข้าใจไปผิดทาง “นี่ค่ะคุณ คุณผู้หญิงบ้านข้างๆ เ อาขนมมาให้” “ขอบคุณครับ ป้ามีอะไรก็ไปทำต่อเถอะ”

ฟาร์เรนพูดจบก็รีบเดินออกไปในทันทีเซอร์เวย์ที่เห็นเพื่อนรักมีนิสัยเเบบนี้ก็อดเเซวไม่ได้เหมือน จริงอยู่ที่มันกลัวคนที่มันบอกว่าฟองนม เธอเป็นเพื่อนบ้านกันกับฟาร์เรนเพื่อนบ้านทั้งสองอยู่ติดกันพ่อเเม่ทั้งสองฝ่ายก็ทำความรู้จักกันเเละสนิทกันมาก จนในบางครั้งต้องฝากฟองนมไว้ก

หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้ว่าเพื่อนบ้านนั้นเป็นมิตรและน่ารักมาก การจะอยู่ที่นี่คงตัดสินใจไม่ผิดแล้ว “ก็พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันนี่ครับ ยังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน มีอะไรพอช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยกันไปนะครับ บางทีวันหน้าบ้านผมอาจจะต้องของความช่วยเหลือพี่ก็ได้” � �ุ่นตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างไร้เดียงสา

​“ไงเรา ปลุกเพื่อนบ้านแต่เช้าเลยนะ” “พี่อาร์ต! ได้ยินเหรอคะ” เสียงทักทายจากเพื่อนบ้านที่มีรั้วติดกันดังขึ้นระหว่างที่ฉันกำลังตากผ้าอยู่ บ้านแถวนี้เป็นชุมชนเก่าค่ะอยู่ติดกันแล้วรั้วก็ไม่ได้สูงมากเท่าไหร่ก็เลยทำให้พวกเราสนทนากันแบบนี้ประจำ พี่อาร์ตเป็นพี่ชายข้างบ้านที่เพิ่งเรียนจ บได้ไม่นาน เป็นพี่ชายแสนดีที่คอยช่วยเหลือฉันอยู่ประจำ