Novel & Cerita แก้แค้น

ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้ทอปัดอยู่ในโหมดซึมเศร้ามาตลอดสามวันที่ผ่านมา ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าธนาจะฆ่าตัวตายเพราะตนเป็นต้นเหตุ นึกถึงวันนั้นทีไรก็ทำให้น้ำตาร่วง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา หากย้อนเวลากลับไปได้คงจะคบกับธนาให้มันรู้แล้วรู้รอดจะได้ไม่ต้องมีวันนี้ วันท ี่พี่ชายของเพื่อนสนิทจับตัวเธอมาแก้แค้นอย่างนี้

“ใช่ ใช่ ถ้าใช่แล้วจะทำไม ที่ผมเสนอข้อตกลงข้อเสนอแบบนี้ให้คุณ ก็เพราะว่าผมต้องการแก้แค้นเอาคืนคุณ ก็แค่ความสะใจ...ก็แค่นั้น” “ฮือๆ” ดอกแก้วร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างหนักเมื่อได้ฟังคำตอบของฟิน ‘เธอคิดถูกจริงๆ เขาต้องการแก้แค้นเอาคืนเธอจริงๆ’ ดอกแก้วคิดในใจพลางร้อ งไห้ออกมา

ตรีภพเอ่ยตอบ พลางทบทวนความรู้สึกในใจ “เฮ้ย ไม่ได้เว้ย! มึงต้องยอมเปิดแผลออกมาหน่อยดิไม่งั้นมึงจะรู้ได้ยังไงว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ตัวมึงเองสติก็ถูกความโกรธกลืนกินจนจำอะไรแทบไม่ได้ ขนาดกระชากคอเมียตัวเอง มึงยังคิดว่าเป็นแขนเลย!” นทีเอ่ยเตือนสติ พลางลุกขึ้นไปยกเก้าอี้มาเริ่มแงะเพดานเพื่อดึงสายไฟเก่าลงมา

"ระบบกลับมาแก้แค้น หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า หาญท้าชะตาเน่าๆ ... ความทรงจำของนางคือความทรงจำของท่านข้าเชื่อว่าท่านฉลาดพอที่จะเอาชนะนางร้ายในเรื่องนี้ได้แบบสับๆ ไปเลย ต่อไปนี้... หากอยากได้โอกาสไปเกิดใหม่ เพียงสะสมแต้มครบตามจำนวนเพื่อปลดล็อกการเกิดใหม่ของท่าน..." "พร้อมกันนี้เราจะ ไม่ปล่อยให้ท่านผู้ใช้ต้องโดดเดี่ยว ระบบของเราจะซัพพอร์ตท่านจนกว่าจะแก้แค้นสำเร็จ..." เสียงของระบบนั้นไม่เพียงแค่พูดสิ่งที่ท้าทาย

้องมีจุดจบเช่นนี้ "ไม่ต้องกลัวหรอก พวกข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บปวดนาน อดทนหน่อยก็แล้วกัน" ขันทีคนหนึ่งเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหดก่อนที่จะลงมือกรีดมีดลงบนแก้มของหญิงสาวอีกข้าง ส่วนขันทีอีกคนก็เฉือนเข้าที่แขนเรียวจนซูเซียวเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ไม่ว่านางจะส่งเสียงร้องไปมา กเท่าไรก็ไร้ค่าไร้ประโยชน์

7 แก้แค้น “ไข่มุก เราแก้แค้นให้เธอแล้วนะ” อลิสยืนองชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่บนโซฟาอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะแต่งตัวและรีบออกจากห้องของเขาอย่างรวดเร็ว

“เอ๊ะคุณ! พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันไม่ยอมเป็นตัวเลือกของใครหรอกนะ และไอ้การแก้แค้นบ้าๆ ของอารัญ ฉันก็ไม่รู้ด้วยหรอก จะแก้แค้นหรือว่าแก้ผ้ากันไปถึงไหน คุณก็ต้องไปถามคนของคุณเอาเอง” “แก้แค้น คุณพูดถึงเรื่องอะไรกัน คุณจีน่า! ผมถามว่าคุณพูดเรื่องอะไร คุณจีน่า!” “คุณจะบ้าหร ือไง! ตะโกนมาทำไม หูฉันแทบแตก”

แก้แค้น แต่ยิ่งเธออยู่กับเขามากเท่าไร มีความสัมพันธ์ร่วมกันมากเท่าไร ก็ยิ่งเหมือนเธอจะถลำลึกมากเท่านั้น ทั้งความแค้นและความเสียใจเหล่านั้นเหมือนจะหายไปเมื่อมีความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่ เธอกำลังจะลืม...ลืมว่าตัวเองต้องแก้แค้น

ไม่ได้ฉันก็หวังว่าจากนี้คุณจะไม่ไปทำแบบนี้กับใครอีกแค้นใคร ก็แก้แค้นกับคนนั้นหรือถ้าจะให้ดีอย่าคิดจะแก้แค้นอีกเลย ถึงแม้คุณจะรู้สึกสะใจที่ได้แก้แค้นแต่มันก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้หรอกนะคะคุณวิคเตอร์น้องสาวของคุณจากไปแล้วคุณอย่าอาฆาตพยาบาทแบบนี้เลยมันจะทำให้ชีวิตที่ เหลืออยู่ของคุณไม่มีความสุข”

“ผมหวังว่าคุณจะเปลี่ยนใจ การแก้แค้นไม่ใช่ทางออกที่ดีเสมอไปนะครับ” “ผมทำทุกอย่างก็เพื่อแม่” “ไม่คิดเหรอครับว่า เรื่องมันจะวนกลับไปกลับมา แก้แค้นกันไม่จบสิ้น” “เรื่องนั้นเอาไว้ผมตัดสินใจเองครับ ขอบคุณมากนะครับ ผมขอตัวก่อน”