روايات وقصص ضمن แต่งงานแบบคลุมถุงชน

ที่หมั้นเพราะผู้ใหญ่จัดให้ มันเริ่มต้นมาจากคุณปู่ของพวกเราเป็นเพื่อนรักกัน ในอดีตพวกท่านคุยกันว่าถ้ามีหลานสาว หลานชายควรให้แต่งงานมาเป็นครอบครัวเดียวกันทำนองนั้น แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง และสัญญาแบบปากเปล่าในตอนนั้นก็สำฤทธิ์ผลจนได้ ก่อนที่คุณปู่ทั้ง 2 ท่านจะจาก โลกนี้ไป ตอนนั้นเธอ พ่อ และแม่ ไม่เห็นด้วยเลยกับวิธีการคลุมถุงชนแบบนั้น นี่มันยุคไหนกันแล้ว วิธีการนั้นมันควรหมดไปจากโลกนี้นานแล้ว แต่ต่อรองยังไงก็ไม่ได้ผล สุดท้ายในเมื่อขัดคุณปู่ไม่ได้ก็เลยปล่อยไปตามน้ำ

ครอบครัวอารายานนท์และครอบครัวภูมิภักดีเกียรติ นัดเจอกันในวันรุ่งขึ้นเพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งงานแบบจับคลุมถุงชน ระหว่างลูกๆ ของพวกเขา แผนการมีขึ้นอย่างเป็นขั้นตอนเพื่อให้งานนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี เริ่มแรกของเรื่องราวไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าการที่พ่อแม่อยากให้ลูกมีความสุ

หยักแบบบุรุษแต่ก็บางและเป็นสีชมพูอย่างคนสุขภาพดี ชวนให้คิดว่ายามที่เรียวปากนั้นทาบทับลงบนปากของตนเอง มันจะก่อให้เกิดความรู้สึกเช่นไร แม้ว่าการหมั้นครั้งนี้จะเป็นการหมั้นแบบคลุมถุงชน และเธอก็แอบหวั่นใจมาตลอดเกี่ยวกับเรื่องว่าที่คู่หมั้น ทว่าตอนนี้ความหวั่นใจเหล่านั

การแต่งงานแบบคลุมถุงชน จะทำให้ชีวิตเหมือนกับถูกบีบอยู่ในกล่องเล็กๆ แคบๆ ซึ่งข้างในนั้นก็มีแต่เรื่องผลประโยชน์ เงินๆ ทองๆ มีแต่เรื่องบุญคุณ การผูกมัด สิ่งเดียวที่ไม่มีก็คือความรู้สึก

“แม่คะ หนูตกลงเรื่องแต่งงานคลุมถุงชนตามที่บ้านจัดหาให้ค่ะ” ในห้องนั่งเล่นที่แสงสลัว เสียงของฉันเบาและเรียบเย็น ฟังดูทั้งอ้างว้างและเฉยชา

สันกรามแกร่งปูดโปนตลอดนั่งอยู่ในพิธีมงคลสมรสของตัวเองในวันนี้ ให้ตายสิเขาไม่อยากเชื่อว่ายุคนี้ยังมีการคลุมถุงชนอยู่ และแน่นอนเขาถูกแม่ท่านที่รักคลุมถุงชนให้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารังเกียจที่สุดในชีวิต เขาเหลือบตามองคนที่นั่งยิ้มข้างๆ แล้วก็โกรธยิ่งนัก หล่อนคิดว่าได้

ผมอุ้มร่างของเธอขึ้นมานอนบนห้อง สภาพที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมา เสื้อสายเดี่ยวรัดเนินอกสาวเบียดร่องขึ้นมาช่างขาวโอโม่ดีเสียจริง กระโปรงทรงเอตัวสั้นก็รั้งมาแทบจะถึงเอว ถ้าเป็นสาวอื่นผมคงจับแยกขากระแทกเอวใส่แล้ว แต่นี่ ผมไม่ชอบการคลุมถุงชนที่แม่ผมบังคับให้แต่งงาน ผมไม่ยอม ได้กับเธอง่ายๆ ในสภาพเมาๆ เหมือนพวกพระเอกน้ำเน่าในนิยายหรอก หึ!! ผมจึงดึงผ้าห่มผืนนุ่มขึ้นมาคลุมปิดร่างให้เธอ

ใต้เท้าเฉินยิ้มจาง ๆ อย่างเจ็บปวด "มิใช่การคลุมถุงชนหรือการเมือง แต่เป็นความรักแท้จริง" "ทั้งสองแต่งงานกันอย่างเรียบง่ายไม่ฟุ้งเฟ้อแต่มีความสุข" เสียงนั้นหยุดลงเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่น

"ได้ไหมมาร์ชิน" "ถ้างั้นขอถามอะไรหน่อยก็แล้วกันครับ สาเหตุที่เราต้องหมั้นกันเพราะอะไร" คลุมถุงชนแบบไร้เหตุผล แล้วในตอนนั้นพวกเขาทั้งคู่ยังเป็นเด็กอีกด้วย

เมื่อเขากลับถึงเมืองหลวง พลบค่ำก็กลายเป็นค่ำคืนไปแล้ว เขาเดินไปที่เตียง เอื้อมมือไปหยิบผ้าคลุมเจ้าสาว มือของเขารู้สึกห่างเหินประหลาด ราวกับไม่เชื่อฟังเขาอีกต่อไป เมื่อเขาเปิดมันขึ้น โลกก็หมุนเอียง ใบหน้าที่อยู่ใต้ผ้าคลุมนั้นคุ้นเคย—คุ้นเคยเกินไป “เอลาร่า!” ผิดพลาดอย่างร้ายแ รง