Novel & Cerita แต่งงานแบบคลุมถุงชน

(จบบริบูรณ์) นามปากกา…ซูเจิน ประเพณีคลุมหน้าเจ้าสาวนั้นถูกยกเลิก เพราะ สำหรับการคลุมถุงชนของจีนนั้นถือว่าเป็นปัญหาอย่างมาก ด้วยมีหนุ่มสาวหลายคู่ต้องผิดหวังในความรัก บางคนต้องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักหรือไม่เคยเห็นหน้า ทุกอย่างถูกจัดการกันเองโดยผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย โดย ที่หนุ่มสาวนั้นไม่มีสิทธิ์รู้หรือมีส่วนร่วม หรือถ้าคนที่มีคนรัก การที่ไม่ต้องคลุมผ้านั้นจะดีกว่ามาก เพราะเจ้าบ่าวสามารถเห็นหญิงสาวที่ตนนั้นรักได้ ไม่ใช่ว่าถูกคนอื่นสวมรอยมาแทน และการที่ถูกแทนมาด้วยคนอื่นก็อาจจะสร้างโศกนาฎกรรมอันโหดร้ายได้ อย่างนี้ถือว่าเจ็บปวดมาก

ผมมาถึงจุดที่ต้องเสียเงินหลายแสนเพื่อซื้อผู้หญิงมาเป็นคู่หมั้น เพียงเพราะป่าป๊าของผมจะให้ผมแต่งงานกับลูกสาวของเพื่อนเขา คลุมถุงชนเป็นอะไรที่ผมเกลียดที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ตามตื๊อ ตามราวีตั้งแต่เล็กจนโต จนน่ารำคาญ

คนแก่กว่าทำตามอย่างว่าง่าย ค่อย ๆ วางแก้วสุราในมือลงกับโต๊ะก่อนจะหลับตาลง จังหวะนั้นเองที่สัมผัสของผ้าเนื้อบางที่คลุมศีรษะลงมาชวนทำให้ปลายจมูกรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย ความยาวของผ้านั้นมาจรดยังหน้าตักที่เขาประสานมือวางเอาไว้จนให้น่าสงสัยว่าสิ่งนี้คืออะไรและถูกใช้ในง านแบบไหน “ลืมตาได้ครับ” “นี่มัน...” “ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ผมเห็นมันจากร้านนำเข้าชุดแต่งงาน” “พี่ตามเด็กสมัยนี้ไม่ทันเลยจริง ๆ” “ผมลูกสี่ ไม่เด็กแล้ว”

ชุดแต่งงานต้องมีมานานแล้ว คงเป็นเรื่องยากที่จะหารูปแบบดังกล่าวในตอนนี้ได้ อย่างไรก็ตาม ชุดนี้ทำออกมาได้ดีมาก มันถูกซ่อนไว้อย่างเรียบร้อยในถุงกันฝุ่นใส

"คงไม่หรอก ครอบครัวนั้นไม่มีใครสนใจฉันอยู่แล้ว พอดีว่ามันเป็นการแต่งงานแบบไม่ทันตั้งตัวน่ะ จะเรียกว่าคลุมถุงชนก็ใกล้เคียง เพราะฉันกับสามีก็ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนด้วย ทุกวันนี้ก็ไม่ต่างจากคนแปลกหน้ากันเลย แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันด้วยซ้ำ" "ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสุขเลยนะ แล้วเธอ ไหวหรือเปล่าล่ะเม็ดพลอย"

ดังนั้น… ความสัมพันธ์อันคลุมเครือทั้งสองคนย่อมไม่ใช่เรื่องดี “แต่ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของฉัน เป็นจนกว่าจะเซ็นใบหย่า เพราะฉะนั้นอย่าทำอะไรให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองถูกสวมเขาเด็ดขาด” เขาเป็นลูกครึ่งก็จริง แต่เป็นลูกครึ่งที่หัวโบราณแบบไทยๆ ที่สำคัญคงไม่มีผู้ชายคนไห นชอบให้ตัวเองถูกสวมเขาหรอก

เนื่องจากเป็นงานแต่งงานในฤดูหนาว เมื่อสั่งทำชุดแต่งงานนั้น จึงใช้หนังเนื้อดีและขนสุนัขจิ้งจอกชั้นดีมาทำเสื้อคลุมสีแดง ด้านนอกเย็บด้วยผ้าซาตินลายเมฆ และต้องปักลวดลายก่อนตัดเย็บ เสื้อคลุมทำจากดอกโบตั๋นขนาดใหญ่ปักด้วยด้ายสีทองซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความ มั่งคั่งและความเจริญรุ่งเรือง

“ยายเข็มไม่มีใครย่าถามแล้ว น้องเต็มใจที่จะเป็นเมียและอุ้มท้องลูกของแกไม่มีคำคัดค้าน เอาเป็นว่าย่าจะจัดงานแต่งให้แกกับยายเข็มอีก 2 อาทิตย์ข้างหน้าเตรียมตัวกันให้พร้อมนะ” “2 อาทิตย์!! ทำไมมันเร็วแบบนั้นล่ะครับ เขมิกาวางแผนเรื่องนี้มานานแล้วใช่ไหม เลยต้องมามัดมือชกผมแบบไม่มีทางให้เ ลือกได้เลยอย่างตอนนี้ ผมเกลียดที่สุดคือการจับแต่งคลุมถุงชน มันหมดสมัยมานานแล้วนะครับ นี่มันไม่ใช่รุ่นคุณย่าหรือรุ่นพ่อกับแม่ผมซะหน่อย ที่จะแต่งงานก่อนแล้วค่อยรักกันทีหลังได้”

โชคยังดีที่งานแต่งงานคราวนี้เหมือนจะจัดแบบจีนผสมตะวันตกหรืออะไรสักอย่าง เจ้าสาวจึงต้องสวมผ้าคลุมหน้าตลอดพิธีจนถึงเข้าเรือนหอ ให้เปิดผ้าออกได้โดยเจ้าบ่าวตอนอยู่ในห้องหอเท่านั้น โชคดีที่ผ้าคลุมหน้าไม่ใช่แบบโปร่งใส

ยัยเมียหัวร้อนคือลูกเพื่อนรักของแม่ แอบไปทำสัญญาหมั้นกันไว้ตั้งแต่ลูกอยู่ในท้องเกิดมาเป็นชายทั้งคู่ก็ยังจะคลุมถุงชนเหตุคือเสียดายทรัพย์สมบัติไม่อยากให้ตกไปเป็นของใคร เรือล่มในหนองสุดๆ เห็นวาจาสามหาวขึ้นมึงกูกับผัวที่อายุมากกว่าสิบปีแบบนี้ก็เป็นคนยอมผัวเหมือนก ันเพราะไม่มีใครเข้าข้างมันถ้าไม่ยอมผัวก็ไม่มีใครเลี้ยงแล้วล่ะหนู~