Novel & Cerita แต่งงานแบบคลุมถุงชน

พี่ชายอัลฟ่ายืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองไปรอบ ๆ ตัวแล้วเดินตรงไปยังกอหญ้าริมทางก้มลงดึงต้นหญ้าที่มีดอกสีขาวเล็ก ๆ ขึ้นมาต้นหนึ่ง จับม้วน ๆ พัน ๆ กันจนเป็นวงกลมเล็ก ๆ น่ารักเหมือนแหวนดอกหญ้าที่เขาชอบเก็บจากสวนหย่อมมาถักเล่นกันเป็นประจำ “เอามือมา” ไม่พูดเ ปล่าแต่คว้ามือเรียวของน้องมาไว้ตรงหน้าก่อนจะค่อย ๆ สวมแหวนดอกหญ้าใส่นิ้วนางข้างซ้ายของน้อง “พี่จองแล้วนะ”

และแล้วก็มาถึงวันที่คลินต์และใบชาได้แต่งงานกัน งานถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่ายตามความต้องการของใบชา ณ กลางไร่องุ่นถูกจัดแต่งให้เป็นซุ้มเล็กๆ และประดับประดาไปด้วยดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมและมีความหมายในงานแต่ง

(เซริวลูกอายุ 35 แล้วนะมี้อยากอุ้มหลาน) “มี้ก็ให้ไอ้เซบมันทำหลานให้สิครับ ผมติดงานแค่นี้ก่อนนะครับ” อย่าคิดว่าครั้งนี้จะหลอกเขาได้ การคลุมถุงชนไม่เป็นการดีเสมอไป บางคู่แต่งงานกันเพราะหน้าที่ทางธุรกิจ สำหรับเขาต้องเป็นคนที่รักเท่านั้น “นายครับคุณวีวี่มาแล้วครับ”

พีรยาเล่าที่มาที่ไปทั้งหมดกับเรื่องนี้ให้พี่ชายขอเธอได้ฟังจะได้เลิกสงสัยเสียที “อย่างนี้นี่เองแล้วการแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่ได้เกิดจากความรักล่ะสิ” ภัคดนัยคิดว่าถ้าหากทั้งสองนั้นต้องแต่งงานกันเพราะคลุมถุงชนแถมอินทิรายังถูกอรดีบังคับให้ไปแต่งงานแทนพี่สาวอีกแบบนี้การแต่งงาน มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพราความรักยิ่งคิดเขาก็ยิ่งห่วงความรู้สึกของอินทิรา

ท่านชายวรชัยกับคุณหญิงกัลยาเองก็เคยผ่านการแต่งงานแบบคลุมถุงชนมาก่อน แต่พวกเขาเข้ากันได้ดีและสามารถอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขจนถึงปัจจุบัน ดังนั้นจึงไม่เคยคิดว่าบัวรัตนาจะมีปัญหากับการทำเช่นเดียวกัน แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ การตัดสินใจครั้งนี้กลับกลายเป็นความผิดมหันต์

พิมภาพูดด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ “จริงเหรอแก !?” เพื่อน ๆ ทั้งสามคนรู้สึกตกใจมาก ไม่คิดว่าสมัยนี้จะยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอยู่อีก การแต่งงานแบบคลุมถุงชนหรือแต่งงานเพื่อธุรกิจ เงินต่อเงิน ไม่นึกเลยว่าจะเกิดกับคนใกล้ตัวของพวกเธอด้วย ทั้งสี่คนนั่งปรึกษากัน ในที่สุดจอห์นก็เป็นคนออกความคิดเห็นที่คิดว่าน่าจะเข้าท่าที่สุด

“ก็แค่วันไนท์ทำไมแกต้องรับผิดชอบวะ ถึงกับต้องคลุมถุงชนแต่งงานเลยเหรอวะ” ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจเพราะว่าสมัยนี้มันแทบจะไม่มีแล้วที่พ่อแม่จับลูกแต่งงานกับคนที่ตัวเองต้องการ

เขาจะอยากได้ทั้งสองสาวมาเป็นลูกสะใภ้ของตัวเองมากแค่ไหนก็ตามแต่ทุกอย่างก็ต้องขึ้นอยู่กับความต้องการของลูกเป็นหลักด้วย ถ้าเกิดไม่ได้ชอบกันบังคับไปก็เท่านั้น เขากับภรรยาถูกคลุมถุงชนก่อนที่จะมารักกันนั่นก็เพราะโชคดีที่เราสองคนรักกันในเวลาต่อมาจริงๆ แต่ถ้าเขาบังคับให้ลู กๆ แต่งงานกันโดยปราศจากความรักเขาก็กลัวว่ามันจะจบลงด้วยความเศร้าเสียมากกว่า

ซุนเจิงเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเข้าใจหรือไม่ การพูดให้ดูเหมือนคนในยุคสมัยนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่คุ้นชินได้โดยง่ายเสียเมื่อไร แต่ธรรมเนียมประเพณีการแต่งงานนั้น เขาเองก็พอรู้อยู่บ้าง โดยเฉพาะการเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวก็เช่นกัน เจ้าบ่าวจะต้องเปิดผ้าคลุมหน้าให้แ ก่เจ้าสาวในคืนเข้าหอ เช่นนั้นเขาจึงเคลื่อนกายเข้าไปใกล้เหอเสี่ยวอิง ค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าสีแดงขึ้น และเมื่อสบตากับสตรีตรงหน้า ซุนเจิงก็ชะงัก ก่อนผละตัวออกห่างจากเจ้าสาวอย่างตกใจ ส่วนเจ้าสาวที่ถูกเปิดผ้าคลุมหน้าก็ไม่ต่างกัน

เว่ยอานหนิงกำลังจะเปิดผ้าคลุมหน้าออกกลับมีแม่บ้านหญิงคนหนึ่งรีบพูดขึ้นว่า “ไม่ได้นะคะคุณหนูอานหนิง โบราณเขาถือหากจัดงานแบบโบราณ เมื่อคลุมหน้าเจ้าสาวแล้วต้องเจ้าบ่าวเท่านั้นที่สามารถเปิดผ้าคลุมหน้าได้นะคะ” แม่บ้านคนนี้เธอเชื่อในพิธีแต่งงานแบบโบราณ ต่อให้จะเป็นพี่น้อ งกันก็เปิดไม่ได้