แล้วใครมันจะไปดีเท่าพ่อเธอ นิยาย & เรื่องราว

เอาไงดีฉัน "พ่อเธอเสียแล้วแม่เลี้ยงก็เอาสมบัติเธอหนีไปอยู่กับลูกตัวเองใช่ไหมแล้วปล่อยเธอให้ตกระกำลำบากคนเดียว"

ดีกว่าผมงั้นเหรอ? แม่ง!! ยัยโง่!! "ใครวะพ่อ ที่มันดีกว่าผม!?" "ฉันจะรู้ไหมล่ะ! ดูสิพอแกรู้ก็อารมณ์เสียอีก ถ้าชอบเขาแทนที่จะไปทำตัวดีๆ แกมันปากเสีย..นิสัยเสียเหมือนพ่อแก อยากรู้ว่าพ่อแกเป็นไงส่องกระจกดูเอาแล้วกัน!"

"คนที่ 1 ก็คือ พ่อฉัน คนที่ 2 ก็คือนาย ส่วนคนที่ 3 ก็ซาร่าไง...เข้าใจไหมว่าทั้งชีวิตฉันก็มีแต่นายกับพ่อของฉันเท่านั้นที่นี้เลิกงอนเป็นเด็กๆ ได้แล้วโตแล้วนะ.... "เธอว่าฉันแก่หรอยัยแว่น...แล้วอีกอย่างใครเขาจะไปงอนยัยแว่ยขี้เหร่ๆ อย่างเธอระดับนายซันเดย์คนนี้แล้วเธอคงต้อง นอนฝันสักสิบปี แหล่ะกว่าฉันจะงอนคนอย่างเธอ " ดูๆ การกระทำกับคำพูดอย่างสวนทางกันอะ

‘เด็กอะไร ไม่รู้จักบุญคุณคนเอาเสียเลย พ่อเขาดีกับแกแค่ไหน แกยังใส่ร้ายเขาได้อีก’ แม่ตวาดเธอเสียงดัง ‘อย่าเอาพ่อมาอ้าง แกอยากไปอยู่กับผู้ชายใช่ไหม อยากท้องไม่มีพ่อเหมือนแม่หรือไง’

แม่เว่ยแค่นเสียง “พวกผู้ชายน่ะ ไม่มีดีสักคน!” พ่อเว่ยทำหน้าซื่อ “ผมออกจะเป็นคนดีขนาดนี้ คุณจะมาพาลใส่ผมทำไมล่ะ?”

ใครเขียนถึงเธอ “หรือว่าจะไปถามให้รู้เรื่อง...แต่ไม่ดีกว่า เดี๋ยวจะหาว่าเราอยากเจอ ยิ่งสำคัญตัวอยู่”

"เราอย่าพูดเรื่องนั้นกัน แกจะคุยอะไรก็รีบคุยมา" "พ่อรู้จักเธอคนนี้ดีมากแค่ไหน" "แกหมายความว่ายังไง" "พ่อรู้ไหม ว่าเธอเป็นใคร" "ทำไมพ่อจะไม่รู้"

“แม่ก็นึกว่าเราจะมีแฟนแล้วซะอีก ลูกแม่สวยขนาดนี้ ทำไมยังโสดอยู่อีกนะ พวกผู้ชายนี่ไม่มีตากันเลยจริงๆ ” “โถ่ แม่ก็ ถ้าหนูจะมีคู่ เดี๋ยวคู่ก็วิ่งตามหาหนูเอง หนูอยู่กับแม่นานหน่อยไม่ดีเหรอคะ” “ดีแล้ว อย่าเพิ่งรีบมี ถ้าเจอคนไม่ดีจะแย่เอา” พ่อเธอพูดขึ้นมา

“ก็นั่นแหละ” “ช่างมันเถอะเสียแล้วก็เสียไป ฉันไม่รู้จะเรียกร้องไปเพื่ออะไร” “แล้วเธอจะกลับไปหาพ่อเธออีกหรือเปล่า”

“...ฉันน่าจะฆ่าแกให้ตายๆ ไปซะ! เกลียดฉันนักทำไมไม่ฆ่าฉันเลยล่ะ! จะพาฉันมาทำไมอีก?” “ฉันให้โอกาสเธอแล้ว! การฆ่าเธอมันง่ายเกินไป ทรมานเธอมันสะใจกว่าเยอะ ให้สมกับที่พ่อแม่เธอได้ทำไว้”