Novelas y relatos de ไม่รักกัน ฉันจะลา

แถมยังครางบอกรักกันไม่ขาดปากจะมาบอกว่าไม่รักกันแล้วใครมันจะไปเชื่อ “แค่เอากันไม่รักก็ได้ไหม” “พี่หยุดพูดแบบนี้นะ ผมรู้ว่าพี่ไม่ได้เป็นแบบนั้น” “นายจะรู้ดีกว่าตัวฉันได้ไง”

เธอถามออกมาพร้อมกับก้อนจุกที่ลำคอ มือขาวกำเข้าหากันแน่นอย่างประหม่าหลังจากที่ตัดสินใจถามออกมา “ไม่หรอก ฉัน… ไม่ได้รักเขมแล้วน่ะ” “…” “ฉันแค่รู้สึกผิดและเสียใจที่จากลากันแบบไม่ได้ลา จากไปด่วนกะทันหันแบบนั้น ฉันยังไม่ได้บอกลาใครสักคนเลย”

ฉันอยากรู้แค่นี้ ขอร้องล่ะ ฉันอยากออกไปให้พ้นจากสถานการณ์ตรงนี้กับลูก อยากไปอยู่ด้วยกันแค่สองคนแล้ว ... ไม่อยากรักใครอีกแล้ว

'แม่จะไปไหน' 'ฉันจะไม่อยู่กับพ่อของแกอีกแล้ว ฉันจะไปอยู่กับคนที่ฉันรัก' 'แล้วแม่ไม่รักมิวเหรอ' 'ฉันไม่ได้รักแก' 'มิวรักแม่นะคะ' 'แต่ฉันไม่ได้รักแก ถึงแกจะเป็นลูกฉันแต่ฉันก็ไม่ได้รักแก' '...'

แล้วแบบนี้ฉันจะหลุดพ้นไปได้ยังไง! "เวลาฉันอยากได้ ฉันไม่เคยรอ" "ยะ อย่าทำ" "ห้ามปฏิเสธ" "ฉันไม่ได้รักคุณ แถมไม่ชอบและเกลียด เราจะมีลูกด้วยกันไม่ได้ ปล่อยฉันไป ฉัน.... มะ มีแฟนแล้ว"

เพลินเพลงได้แต่ถอนหายใจออกมา ลินนะลิน รักใครไม่รักดันไปรักซีนาย. “ลิน ถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงถามนายมันไปตรง ๆ ว่าเป็นอะไรกันกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า?”

“นี่คุณ” “หรือว่าไม่จริง คราวนี้ถ้านายจะลาออกฉันก็ไม่ว่าอะไรนะ เพราะฉันจะไม่สนใจว่าใครจะมาห้าม แม้แต่น้องสาวของฉัน” “ผมไม่ลาออก”

“ไม่ไหว หล่อนเลิกรักมันเถอะไอ้หมอนี่ หล่อนมีคนชอบตั้งเยอะแยะ พี่ชายฉันก็ยังว่าง” “ฉันไม่ดีพอสำหรับพี่เอหรอก แล้วฉันก็เลิกรักเขาไม่ได้ แต่... ฉันจะไม่ไปยุ่งกับเขาอีก อืม... จะพยายามตัดใจ” เธอเห็นสายตาเพื่อนแล้วพยักหน้า คำพูดสับสนในตัวเองทำให้ ชลันธรส่ายหน้า แต่ไม่ทักท้วง รู ้ว่าความรักมันห้ามกันไม่ได้

นาทีนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคนรัก หญิงสาวตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ลาออกคือคำตอบ เธอจะได้ไม่ต้องทนทำงานกับคนนิสัยเป็นพิษอย่างดาริยา “เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรที่ยังไม่เล่าให้พี่ฟังใช่ไหม”

“เรียกฉันพลอยก็ได้ แต่เราคงไม่ได้เจอกันแล้วค่ะฉันว่าจะลาออก” “ทำไมคะ หรือที่บริษัทงานหนักเกินไป” “ไม่เลยค่ะ ที่จริงฉันชอบงานของฉันมากและก็มีความสุขกับการทำงานด้วย” “แล้วทำไมต้องลาออกล่ะ”