All

เธอฟื้นขึ้นมาในร่างนางร้ายตัวประกอบ ที่ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย ชะตากรรมคือความตายอนาถตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่ครั้งนี้เธอเลือกเขียนชะตาใหม่ ไม่แย่งชิง ไม่ก้มหัว ทุกการเหยียบย่ำ เธอคืนให้สาสม และยิ่งเธอไม่แลผู้ชาย…กลับยิ่งทำให้นายทหารผู้เย็นชาเลือกเธอด้วยหัวใจ! จากนางร้ายบ้านนอกผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย ครั้งนี้ซ่งอวี้เหมยจะไม่ยอมใคร เหยียบมา เหยียบกลับ ใส่ร้ายมา ร้ายกลับไม่โกงค่ะ! เรื่องราวจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ติดตามอ่านในเรื่องนี้ได้เลยค่ะ

🌸จางม่านอวี้ตื่นมาอีกทีพบว่าตนเองเป็นคุณหนูในนิยายของโลกเสมือนที่ระบบป้อนคำสั่งออกแบบนิยายเพิ่มสกิลโดยใช้เอไอ แต่เมื่อกำลังจะกดตกลง เรื่องสร้างตัวละครนางเอกผู้เพียบพร้อม คำสั่งทั้งหมดดันติดบั๊ก! จากนางเอกกลายเป็นตัวประกอบสุดน่าเวทนา... ถ้ามันคือในโลกเสมือนที่ไม่มีเธอเกี่ยวข้องก็ดีนะสิ แต่มันไม่ใช่เพราะเธอดันหลุดเข้ามาและใช้ชีวิตเป็นตัวประกอบนั้นเสียเอง

เมื่อนักอ่านตัวยงอย่าง ‘พบตะวัน’ ได้ทำการคอมเม้นท์นิยายเรื่องโปรดที่ตัดจบไม่ตรงใจ แทนที่ตัวนางเอกของเรื่องจะทำการแก้แค้นสามีที่ไม่รักดีอย่างสาสม กลับตัดสินใจจบชีวิตของตัวเองลงเพื่อเป็นการปิดจบนิยายเรื่องนี้แทน พอเธอกดส่งคอมเม้นท์เรียกร้องให้ทำภาคต่อก็มีแอคเค้าน์ ‘แมงกะบี้สีรุ้ง’ เข้ามาแสดงความคิดเห็นว่าเห็นด้วยกับเธอ ควรทำให้ตัวนางเอกเรื่องนี้ได้เจอคนดีและมีความสุขกับเขาบ้าง แต่หลังจากที่เธอกำลังตอบกลับแอคเค้าน์แมงกะบี้สีรุ้งไปมา แสงสีขาวบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบขึ้นมา ดึงตัวของพบตะวันนักอ่านช่างฝันเข้าสู่โลกนิยายย้อนเวลาภาค 2 ที่เธอได้รับบทเป็น ‘ธารตะวัน’ นางเอกของเรื่องที่เธอต้องเป็นคนดำเนินเรื่องเอง นำพาให้นางเอกลงเอยกับประธานจอมเย็นชาให้ได้ถึงจะหลุดออกจากนิยายในโลกนี้ แต่เส้นเรื่องที่มีทั้งการลอบฆ่าตัวพระเอก และฐานะที่ต่างกันของทั้งคู่มันจะบรรจบให้รักกันเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย!

"ในเมื่อฉันปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขาไม่ได้ ฉันก็ต้องทำให้เขารักจนหัวปักหัวปำ คนอย่างฉันมันไม่มีอะไรจะเสีย…นอกจากเสียตัวให้เขา"

เจย์เลอร์ Jay Z - อายุ 32 สูง 189 เป็นคนห่ามๆ ตรงไปตรงมา ดุ เข้ม เจ้าของฉายา ซั่มได้ ซั่มดี ซั่มให้ห_พัง! ไลลา อายุ 22 สูง 160 ตัวเล็กๆ อวบๆ ตันๆ นิสัยเงียบๆ ไม่ชอบทำตัวเป็นจุดเด่น ชอบอยู่เงียบๆ มีปมกับครอบครัว

เธอไปเก็บเห็ดแต่ดันได้สามี ซ้ำเธอยังไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ สำคัญกว่านั้นเขาพิการ ไม่ใช่พิการธรรมดาแต่พิการแบบตะโกน ฝากนิยายเรื่องใหม่ค่า เรื่องนี้มีความเป็นอีสานนิด ๆ บวกแฟนตาซีหน่อย ๆ ค่ะ มันหอมออกไปเก็บเห็ดบนภูเขาแต่กลับเจอชายหนุ่มที่กำลังวิ่งหนีเสือมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เขาลากเธอวิ่งหนีเสือไปด้วยกันจนตกภูเขา ตื่นขึ้นมาอีกทีเธอก็ไม่ใช่มันหอมคนเดิมแล้ว แต่ต้องแบกผู้ชายคนนั้นกลับบ้านด้วย ใครจะไปรู้ว่าแค่แบกผู้ชายกลับบ้านจะทำให้เธอต้องแต่งงานกับเขา ที่สำคัญตอนนี้เขาขาหัก ตาบอด และความจำเสื่อม เธอจะมีชีวิตรอดอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไร

สวัสดีค่ะ สาวก 25+ แนะนำตัวละครกันก่อนเลยจร้า.... นครินทร์ กัมปนาทไพศาล หรือ นัฐ หนุ่มนักธุรกิจไฟแรง ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ดีกรีนักเรียนนอก พอจบมาสืบสานกิจการของบิดาที่เสียไปเมื่อสามปีที่แล้ว เขาได้ทำบริษัทขึ้นเป็นรายใหญ่ของโลก กิจการมากมายที่เขาทำ ทำให้เขาเป็นบุคคลเนื้อหอมที่มีหญิงสาวเข้ามาตอมดม...แต่เขาเลือกที่ไม่สร้างพันธะกับใคร ผู้หญิงที่เขาหาเขาหวังเพียงเงินและความสุขทางกายจากเขา...เขาก็เช่นกัน ที่ไม่เคยเห็นพวกนั้นเป็นผู้หญิงที่เขาเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่...ตอนไหนก็ได้ รัมภา แบร์นาร์ด หรือ วีนัส เธอคือหญิงสาวผู้ร่าเริง...สดใส...อ่อนหวาน...ไร้เดียงสา...จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของฝรั่งเศสในด้านแฟชั่นดีไซน์เนอร์ ขณะที่เธออายุเพียง 20 ปีเท่านั้น เธอได้เกียรตินิยมอันดับ 1 แต่ชีวิตผลิกผันถึงจุดต่ำสุดของชีวิตของหญิงสาวที่เผชิญโลกกว้างตามลำพัง ขณะที่พ่อของเธอเองได้เสียชีวิตไป...เพราะหนีหนี้มหาศาลที่ตัวเองสร้างไว้ให้เธอต้องชดใช้ด้วยชีวิต เรื่องราวจะเป็นอย่างไง...โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะจ๊ะ

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา “ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ” ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง จนมาวันนี้ ผู้ชายคนนั้นกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันในอีกครั้งในอีกสถานะ “ขอโทษครับ ช้าไปหน่อยพอดีคนรอคิวเยอะ” เสียงทุ้มฟังแล้วคุ้นหูดังขึ้น ทำให้พวกเราห้าคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหันกลับไปมอง เฮ้ย! นั่นมัน... ตาฉันเบิกกว้างอัตโนมัติ เมื่อเห็นหน้าเจ้าของเสียงเมื่อกี้เต็มๆ สองตา “นี่มัน... ไอ้สายเหลืองนี่” ฉันเรียกคู่กรณีครั้งก่อนเสียงลั่น “เมื่อกี้หนูเพลย์เรียกพี่เขาว่าอะไร...” เสียงผู้หญิงที่มากับลุงพงษ์ถามฉันขึ้น แต่ยังไม่ทันที่ท่านจะพูดจบใครบางคนที่ไร้มารยาทก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน “อย่าบอกนะ... จะให้ผมแต่งกับยัยขี้มโนนี่” เรื่องราววุ่นวายจึงได้เริ่มต้นขึ้น ณ ตอนนั้น จากคู่ปรับ กลายเป็นว่าที่คู่หมั้น ฉันจะสามารถเปลี่ยนเกย์ให้แมนได้หรือไม่

เพราะความใกล้ชิดทำให้ก่อเกิดความผูกพันที่ไม่สามารถออกจากความรู้สึกนั้นได้ มารู้ตัวอีกทีคือขาดอีกคนไม่ได้แล้ว#โรเบิร์ต & ธราธิป

คนอย่างอีแอมแปร์ ถ้าอยากได้ใครแล้วก็ต้องได้ ฉายาของฉันคือ 'อีแอมร้อยผัว 'มันก็ไม่แปลกที่ฉันจะได้ฉายานี้มา ก็ฉันขายตัวหนิ แต่นั้นมันเป็นแค่อดีตที่มันเลวร้ายสำหรับฉัน ปัจจุบันฉันเลิกขายตัวแล้ว เพราะเจอรักแท้ 'เจ้าป่า' ฉันจะเอาพี่มาเป็นผัวฉันให้ได้คอยดูสิ ความรักของฉันมันต้นเริ่มขึ้นตั้งแต่วันนั้น ฉันโดนโจรกระชากกระเป๋า แล้วพี่ป่าก็คือคนที่วิ่งสี่คูณร้อยไปเอากระเป๋ากลับมาให้ฉัน พร้อมกับกระทืบไอ้โจรคนนั้นจนน่วม ฉันยืนมองพี่ป่าที่กำลังกระทืบไอ้โจรนั้นอย่างชื่นชม จู่ๆ ใจฉันมันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เหมือนฉันมองเห็นแสงออร่าพุ่งออกมาจากตัวเขา พี่ป่าเดินกลับมาหาฉันพร้อมกับกระเป๋าของฉันที่ไอ้โจรคนนั้นกระชากไป "อ่ะ ทีหลังก็เดินให้มันระวังๆ คนสมัยนี้ยิ่งไว้ใจไม่ได้" ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งตึงมองมาที่ฉันเหมือนกำลังดุฉันอยู่ "ป่าจ๋า^_^" "อะไรของมึง" "สนใจมาเป็นผัวหนูไหม ทดลองเอาฟรีสามเดือนก่อนก็ได้ นะๆ" พี่ป่าขมวดคิ้วมองฉันอย่างแปลกใจ แล้วก็เอากระเป๋ายัดใส่มือฉันก่อนจะรีบเดินหนีฉันไป ทั้งที่รู้จักกันมาเป็นปี ทำไมฉันถึงพึ่งมาชอบเขาเอาตอนนี้นะ หลายวันผ่านไป..... "ป่าจ๋า" ฉันเรียกชื่อเขาเสียงหวาน พร้อมกับเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขาฉันโน้มตัวลงให้เขาได้มองเห็นน่าอกตู้มของฉันได้เต็มตา แต่!! คนตรงหน้าฉันกลับไม่สนใจ เขาทำเมินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองฉันเลยสักนิด นมอยู่ตรงหน้าไม่คิดจะมองเลยรึไง เป็นเกย์ไหมวะเนี้ย!! "ออกไป!! กูจะทำงาน" น้ำเสียงเย็นชาพูดสั่งฉัน "ทำไมป่าไล่แอมแบบนี้ละ หื้ม ไม่น่ารักเลยนะ^_^" "มึงนี่มียางอายบ้างไหมวะแอม ออกไปกูรำคาญ" "ขอเอาทีนึงแล้วแอมจะกลับ^_^" ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้พี่ป่า

เมื่อการกลับมาของเธอทำให้ใจเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ทั้งๆที่ผ่านมาเขาคอยบอกมันอยู่ตลอดว่า "ไม่รัก ไม่เจ็บ" และเขาจะทำยังไงกับใจที่มันไม่รักดีของเขา -------- "ผู้หญิงคนนั้นตายไปนานแหละ" ธานินทร์ อัศวดิศร....ธาม อายุ 22 ปี วิศวกรรมซอฟต์แวร์ มหาวิทยาลัย A ปี 4 หล่อ นิ่ง สุขุม ใจเย็น เย็นชา พูดน้อย "ถ้างั้นเราคงไม่เคยรู้จักกันซินะ" รังศิตา ตรีทรัพย์...โรส อายุ 22 ปี เรียนบริหาร มหาวิทยลัย A ปี 3 สวยสไตล์หวาน สดใส น่ารัก ยิ้มเก่ง

"คุณมาทำไม" "จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ" "ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ" "แน่ใจว่าไม่มี.." "เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ" "ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ" "แล้วคุณมาทำไม" "ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน" "นั่นมันเรื่องของฉัน" "พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้" "มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ "นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่อย่าคิดนานล่ะ เผื่อว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยากมาทำหน้าที่นั้นแทนเธอ" เจ้าของนามบัตรนั้นเพิ่งจะกลับขึ้นรถยังไม่ทันได้ออกรถเลยด้วยซ้ำ นามบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ถูกทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา.. "เสน่หาครั้งที่สองแล้วนะ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่ปฏิเสธฉันต้องเจออะไรบ้าง"

“ซี๊ดดดด...ผะ...ผอ.ขา...หนูว่า...” “ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่มีใครเห็นหรอก” น้ำเสียงของผอ.เด่นชัยเหมือนปลอบประโลม เป็นน้ำเสียงของชายที่อายุมากพอจะเป็นพ่อหล่อนได้แล้ว เสียงนุ่มนวลทุ้มลึกและไม่น่าเชื่อว่าข้าวหอมจะยอมปล่อยให้ผอ.ลูบเล่นน้องสาวของหล่อนได้ หญิงสาวกัดนิ้วตัวเองและมีสีหน้าเหมือนหวั่นกลัว แต่ก็ยอมแยกขาออกแต่โดยดีทำให้เนินโหนกนูนเผยเนื้อในสีแดงออกมาแจ่มแจ๋ว

ก็คนมันชอบ ก็ไอ้ฉลามดุหัวโจกเเห่งอาชีวะคนนี้มันชอบเธอ จะให้ทำยังไง

สามชาติเวียนว่าย สองภพบรรจบ เพื่อหนึ่งปรารถนาในดวงใจ เพราะแพ้เกมกระดานหมาก จากเทพบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่ จึงต้องลงสู่ภพภูมิมนุษย์ พร้อมด้วยคู่วาสนาเฉพาะหน้า โชคชะตาทำให้ต้นไม้ธรรมดาอย่างนาง จำต้องกลายมาเป็นคู่วาสนาของท่านเทพจอมอันธพาล เรื่องราวความรักที่วุ่นวายชวนปวดหัวจึงบังเกิด ผู้อื่นลงมาเผชิญเคราะห์กรรมตามลิขิตสวรรค์ ใช้เวลาเพียงชาติหนึ่งก็ลุล่วง ทว่านางและเขากลับต้องเสียเวลาไปถึงสามชาติ

ฉินอ๋องหลี่อี้ ท่านอ๋องปราบตะวันตกผู้เก่งกาจ กลับมีอีกฉายาหนึ่งที่ชาวบ้านชาวเมืองเรียกขานอย่างหวาดกลัวว่า...อ๋องอำมหิต ร่ำลือกระฉ่อนว่า ท่านอ๋องฆ่าคนราวหั่นผักฆ่าปลา อำมหิตผิดมนุษย์มนา ทำให้คุณหนูไป๋มู่ตาน ผู้เป็นคู่หมายไม่ยอมเข้าพิธีสมรสด้วย ความซวยจึงมาตกที่ 'ไป๋หยง' ญาติผู้น้องที่ถูกบังคับให้เข้าพิธีสมรสแทน ไป๋หยงรู้ตัวดีว่า ชีวิตของตนเองกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่อยู่ในกำมือของอ๋องอำมหิต แต่เขายังไม่อยากตาย เขายังมีห่วง... มีย่าชรา มีแม่และน้องที่ต้องดูแล เขาต้องรักษาตัวและหัวให้อยู่ครบ และไม่บุบสลายให้นานที่สุด เท่าที่จะนานได้!

คุณหนูเเห่งสำนักอันดับหนึ่งหนีออกจากบ้านเพื่อไปท่องเที่ยว เเต่กลับตั้งครรภ์เเถมยังต้องหนีพ่อของลูกอีก คราวนี้อยากจะกลับบ้านก็ไม่ง่ายเเล้ว

"เป็นน้องก็ไม่ได้... เป็นคนรักก็ไม่เคยเป็น... งั้นเป็น 'คนแปลกหน้า' ให้กันเลยแล้วกัน!" 'อนาวิน' นักศึกษาบริหารปี 3 ผู้ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา โดยเฉพาะเธอ กาฝากอย่าง 'เอิงเอย' เขาทำดีเพื่อหลอกล่อ... เขาใช้ความอ่อนโยนเป็นกับดัก... สุดท้ายก็ขยี้หัวใจเธอด้วยคำว่า "ไม่เคยรักผู้หญิงโง่ๆ แบบเธอ" ความใจร้ายของ 'Bad Guy' ในวันนั้น กำลังจะทำให้เขาต้องกระวนกระวายใจในวันที่เธอเดินจากไป... ตลอดกาล

"อึก ศิลาอย่าทำฉันเลย ฮือๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะ" "ถ้าปล่อย แล้วเธอจะกลับมาคบกับฉันไหม?"

เสียงน้ำหยุดแล้ว พิมพกานต์หยิบผ้าเช็ดตัว เตรียมตัวที่จะเข้าห้องน้ำ ทั้งชุดแต่งงานที่ยาวรุ่มร่าม แถมซิปอยู่ข้างหลัง เธอพยายามรูดหลายทีแต่มันก็รูดไม่ถึง เธอตั้งใจจะไปลองอีกทีในห้องน้ำ “จะไปอาบทั้งชุดนี้เลยเหรอ” ว่านถามด้วยความแปลกใจ “ค่ะ เดี๋ยวไปถอดข้างใน” “มานี่ จะถอดได้อย่างไร ซิบมันอยู่ข้างหลังแบบนั้น” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะหันมาตอบอะไร มือหนาคว้าแขนเธอให้หยุดเดินอีกมือก็ดึงซิบไล่ตั้งแต่ท้ายคอค่อยๆเลื่อนลงมาจนถึงสะโพก คนอยู่ข้างหลังมองความขาวของหญิงที่อยู่ตรงหน้า ภายนอกที่ว่าขาวแล้ว ข้างในยิ่งขาวกว่า เขาค่อยๆดึงชุดออกจากทางไหล่ของเธอทั้งสองข้างอย่างช้าๆ เจ้าของเลื่อนร่างได้แต่ทำตามไม่กล้าขัดขืน ชุดขาวยาวที่ถูกออกแบบมาอย่างสวยงามราคาเป็นแสน หล่นลงมากองอยู่ที่พื้น มีเพียงเสื้อซับในและกางเกงวับในแบบขาสั้น ที่ห่อหุ้มปกปิดเรือนร่างขาวบางอยู่ พอได้สติหยิงสาวที่หยิบชุดขึ้นมาวางพาดกับโซฟา ก่อนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ไม่กล้าที่จะหันมาสบตาคนที่ถอดชุดให้เธอ