Semua

ในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับแนวหน้าที่ทุกสายตาจับจ้อง “น้ำหอม” ไม่มีทางเลือกมากนัก เธอเพียงต้องการงานที่มั่นคงเพื่อประคองตัวเองและครอบครัว แต่การเข้ามาที่นี่กลับพาเธอไปเผชิญความเสี่ยงที่ไม่ทันตั้งตัว เมื่อคนที่เรียกเธอเข้าพบตั้งแต่วันแรก คือ “ธีระ” ประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดของบริษัท เขาจำเธอได้ จากอดีตที่เธอแทบไม่เคยใส่ใจ แต่สำหรับเขา เธอคือคนที่เคยอยู่ในสายตามาตลอด และครั้งนี้เขาไม่คิดจะปล่อยให้เธอหายไปอีก จากลูกน้องธรรมดา เธอค่อย ๆ ถูกดึงเข้าไปใกล้ ผ่านงาน ผ่านข้ออ้าง และสถานการณ์ที่ยากจะปฏิเสธ ความใกล้ชิดที่ควรมีขอบเขต กลับค่อย ๆ กลายเป็นความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ ท่ามกลางข่าวลือ เกมอำนาจ และสายตาของคนทั้งบริษัทที่พร้อมจะทำลายเธอได้ทุกเมื่อ ธีระควบคุมทุกอย่างได้ ยกเว้นความรู้สึกของตัวเอง ส่วนน้ำหอม ยิ่งพยายามถอยห่าง ก็ยิ่งถูกดึงกลับเข้าไปในความสัมพันธ์ที่อันตรายมากขึ้น เพราะในโลกที่อำนาจคือทุกอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างประธานกับลูกน้อง ไม่ใช่แค่ความลับ แต่มันคือ “ความเสี่ยง” ที่พร้อมจะทำลายทั้งชีวิตและหัวใจของพวกเขาได้ทุกเมื่อ

เขา... สุลต่านหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่งและรักประชาชนอย่างที่สุด เธอ... หญิงสาวผู้เป็นมเหสีคู่กายที่เขารักสุดหัวใจ เรื่องราวความรักอันยิ่งใหญ่ของทั้งคู่เกิดขึ้นเมื่อแรกพบสบตา...

อิงฟ้า สาวสวยนักธุรกิจขายปลีกส่งชุดชั้นในสตรีชั้นนำ และยังเป็นชุดชั้นสุดเซ็กซี่ขายในประเทศ เธอคิดอยากจะขยายกิจการขึ้นจากเดิม เธอเลยไปหานายทุนจากเพื่อนที่รู้จักกัน เพื่อนคนนั้นจึงนำพาให้มาเจอกับชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาราวกับเป็นเทพบุตรมาจุติ แต่ทว่าเทพบุตรคนนั้นเขาเป็นคนที่แปลกมาก แปลกแบบที่เธอไม่เคยพบเคยเจอ

แอลลี่ หลิน ผู้หญิงที่เคยต้องเผชิญกับปัญหากับโลกสองใบจากคนรัก ได้เลือกทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังและเริ่มต้นใหม่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เธอเพียงต้องการความสงบ…แต่กลับได้พบกับ เมอร์สัน เชน เพื่อนข้างห้องที่ “ขโมยจูบแรกแบบไม่ทันตั้งตัว” ไปอย่างหน้าด้าน ๆ แถมยามค่ำคืนกิจกรรมพิเศษของเขาก็ดังทะลุกำแพงจนทำให้เธอนอนไม่หลับ ทว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากเสียงรบกวนและความหงุดหงิด กลับค่อย ๆ เติบโตจนกลายเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจ ความวุ่นวายที่เธอพยายามหลีกหนี กลับเป็นสิ่งที่เยียวยาบาดแผลในใจทีละน้อยโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว ท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิที่กำลังผลิบาน ความรักครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในเมืองแห่งนี้…

คำโปรย : การเป็นคนชอบช่วยเหลือผู้อื่นเป็นเรื่องที่น่านับถือ แต่หากคุณมีคนรักอยู่แล้ว ยังเลือกที่จะดีกับเพศตรงข้ามมากเกินไป ระวังจะสูญเสียคนรักแบบเขา! เนื้อเรื่องย่อ : ทายาทจากสองแก๊งมาเฟีย พวกเขาเคยรักกันมากแต่มีเหตุเกิดจากความหึงหวง ทำให้ต้องเลิกรากันอย่างน่าเสียดาย สุดท้ายนี้การมาพบเจอกันอีกครั้ง จะทำให้พวกเขากลับมารักกันอีกรอบได้หรือไม่ มาติดตามความปั่นป่วนทั้งคู่กันเถอะ . นางเอกอยากไปกระโดดร่มผ่อนคลายอารมณ์ แต่บังเอิญผ้าใบของร่มชูชีพมันขาด เพราะมีคนจงใจทำอยากเอาชีวิต พยายามดิ้นรนกลางอากาศอยู่นาน สุดท้ายต้องลอยไปติดเกาะของพระเอกที่เป็นแฟนเก่า ซึ่งยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกันอยู่ . นางเอกจึงเล่าย้อนเหตุการณ์ว่าเพราะอะไร ถึงกลับมาพบเจอกันได้ แต่ด้วยความซุ่มซ่ามทำให้นางเอกความจำเสื่อม พระเอกก็สร้างเรื่องหลอกนางเอกสารพัด เพราะถือโอกาสได้ใกล้ชิดกับนางเอกอีกครั้ง . ความรักก็เหมือนจะไปด้วยกันได้ดี และตัวการที่ทำให้ความรักของทั้งคู่ร้าวฉาน สร้างเรื่องขึ้นมาใหม่จนถึงขั้นจะแต่งงานกัน งานนี้นางเอกจะทำอย่างไร แล้วพระเอกเหตุใดจะต้องทำให้นางเอกเข้าใจผิด มาอ่านในเรื่องราวของพวกเขากันเถอะ!

แววตา สาวน้อยอายุ 18 ย่าง 19 ปีโดนป้าแท้ ๆ จับมาขายให้กับเสี่ยภูมิ ภูมิ หรือ เสี่ยภูมิ อายุ 35 ปี ที่เห็นเงินคือทุกสิ่งอะไรที่ไม่มีประโยชน์เขาพร้อมที่จะโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี สาวน้อยอย่างแววตาก็เช่นกัน เด็กที่ดื้อ พยศเถียงคำไม่ตกฟากเขาก็พร้อมที่จะโยนทิ้งถึงแม้จะได้มาด้วยความไม่เต็มใจ แต่จะทิ้งไปก็เสียดายเพราะเธอยังทั้งสดและใหม่แต่จะให้เขากินเด็กในสังกัดก็ไม่ได้จึงให้ลูกน้องนำเธอไปขายให้กับแขกที่ต้องการใช้บริการแทน แต่คิดว่าจะได้เงินที่เสียไปกลับกลายเป็นเขาต้องเสียเงินมากกว่าเดิมเพราะเด็กอย่างแววตาแผลงฤทธิ์ฟาดทุกคนไม่เลือกหน้าที่กล้าคิดมิดีมิร้ายเธอ ให้ไปทำงานอย่างอื่นก็ทำไม่ได้เพราะหาเรื่องแขกไม่เว้นแต่ละวัน ภูมิจึงตัดสินใจรับเลี้ยงให้เป็นเด็กเสี่ยของตนเองแทนให้มันคุ้มกับเงินที่เสียไป ในเมื่อเธอเป็นหมาบ้าเขาก็จะทำให้หมาบ้าอย่างเธอเชื่องเอง

ความอ่อนหวานหรือจะสู้ความเร่าร้อน... เมื่อพระธิดาผู้สูงศักดิ์ลิ้มลองรสสวาทพรานป่าในถ้ำลึก ความลับที่ถูกตีตราด้วยน้ำเชื้อบุรุษแปลกหน้าจะกลายเป็นความทรงจำรักที่นางมิอาจลืมเลือน **คำเตือน** -นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก -ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี -เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

วิชญ์ วิชญนนท์ พ่อหม้ายลูกติดที่แอบรักลูกสาวเพื่อนมาตั้งแต่เธอแตกเนื้อสาว เขาทำทุกวิถีทางเพื่อจะครอบครองทั้งตัวและหัวใจของเธอ... ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนตร์ก็เอาด้วยคาถา จิรดา ปรีชาเลิศวัฒนา สาวน้อยวัยยี่สิบสองที่กำลังจะเดินทางไปฝึกงาน และอยู่ภายใต้การดูแลของเพื่อนบิดามารดา สาวน้อยไม่รู้เลยว่ากำลังเดินเข้าไปให้เสือหนุ่มขย้ำแล้วกักหัวใจเอาไว้ชั่วนิรันดร์...

เธอช่วยชีวิตเขาเอาไว้จากอันตราย แต่เขากลับจะยกเธอให้กับคนอื่นเผื่อผลประโยชน์

ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่กำลังจะถูกประหารงั้นหรือ? หึ ใครบอกว่าข้าต้องยอมรับชะตากรรมโง่เขลาเช่นนั้น! ในเมื่อน้องสาวต่างมารดาชอบตีหน้าซื่อหลอกใช้ผู้อื่น ส่วนอดีตคู่หมั้นก็หูเบาไร้สมอง สตรีจากยุคปัจจุบันผู้เจนจัดในเกมจิตวิทยาจะขอใช้สมองและเล่ห์เหลี่ยมพลิกกระดานอำนาจนี้เสียใหม่! … “ใช้หลักฐานปลอมแปลงโง่ ๆ กับข้อสันนิษฐานไร้ความคิดมาปรักปรำคนของตระกูลฉู่ วันนี้หากข้าไม่ได้ถอนหมั้นกับบุรุษหูเบาเช่นท่าน และไม่ได้กระชากหน้ากากนังจิ้งจอกน้อยตัวนี้ ข้าจะไม่ขอใช้แซ่ฉู่อีกต่อไป!”

เรื่องย่อ เรื่องราวของ สองหนุ่มกับหนึ่งสาว ที่ทำงานอยู่แผนกเดียวกัน เข้า พักห้องพักที่ใกล้กัน ตอนอยู่หน้างานทุกคนก็ล้วนทำหน้าที่ตัวเองกันอย่างดี คนหนึ่งเป็นผู้จัดการแผนก ถึงแม้จะอายุน้อยกว่าหน้าที่การงาน แต่เขาก็เป็นเก่งมีความสามารถเหมาะสมกับตำแหน่ง อีกคนเป็นหัวหน้าแผนกที่มากประสบการณ์ ภายนอกดูเป็นคนแรงหยิ่งๆ แต่ความจริงคนอ่อนโยน ใจดีเป็นมิตรกับเพื่อนร่วมงาน เป็นหัวหน้างานที่ดี ส่วนอีกคนเป็นพนักงานบรรจุใหม่ ที่มีแพชชั่นการทำงานอย่างเต็มเปี่ยมและเป็นที่เอ็นดูของผูัใหญ่ แต่หากเป็นการใช้ชีวิตส่วนตัว ทั้งสามกลับ มีรสนิยมเรื่องบนเตียงที่เหมือนกัน ความสนใจในตัวของอีกฝ่ายที่ต่างออกไป แต่มันกลับลงตัวเมื่อมาอยู่ด้วยกัน นั้นจึงทำให้เกิดความสัมพันธ์สามคนเราภายใต้ห้องพักที่เป็นพื้นที่ส่วนตัว แต่เมื่อต้องออกไปใช้ชีวิตข้างนอก ทุกคนก็จะวางตัวตามสถานการณ์และสถานะที่อยู่ต่อหน้าผู้คน เพื่อรักษาภาพลักษณ์และตำแหน่งหน้าที่การงานของตัวเองกัน ‘แม้สังคมจะไม่เปิดรับ ความสัมพันธ์แบบนี้ แต่เราสามคนก็เปิดใจยอมรับกันเองได้นี่ เพราะมันเป็นเรื่องของเราสามคน’

เมื่อจ้าวหยุนปิงยื่นขอเสนอให้รับเขาเป็นฮูหยิน แลกกับการปิดบังความลับของหยางจื่อหลงที่เป็นถึงแม่ทัพเลือด นั่นเป็นเพราะ....

"หมอคิดถึงแก้วแค่นี้เองเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน อินทัชเองก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขามองหน้าหญิงสาวก่อนที่จะเริ่มบรรเลงจุมพิต

“ที่นี่ทำไร่อะไรเหรอ?” ผมเลยถามเปลี่ยนเรื่อง “ไร่กาแฟ” “โห! ดีจัง ผมชอบดื่มกาแฟ” “คุณเป็นเจ้าของไร่แท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้ว่าที่นี่ทำไร่กาแฟ” “ผมมันก็แค่เจ้าของในนามเท่านั้นแหละ ผมเคยทำไร่ที่ไหนกันเล่า แถมที่นี่ผมเองก็เพิ่งมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 เอง” “…” “มาคราวนี้ผมก็แค่มาพักผ่อน เดี๋ยวก็กลับแล้ว” “น่าเสียใจแทนคุณย่านะ ที่ทายาทเพียงคนเดียวไม่เคยคิดจะมาเหลียวแลสิ่งที่ท่านรัก ท่านสร้างมากับมือเลย” ผมว่านายรามอะไรนี่ ชักเริ่มพูดไม่เข้าหูซะแล้ว ทำไมคนงานที่นี่ถึงพูดจาลามปามเจ้านายแบบนี้นะ คุณย่าคงจะใจดีมากไปแน่ ๆ คนงานในไร่ถึงได้พูดจาไม่น่าฟังแบบนี้ “แต่ที่ไร่ก็มีหลานคุณย่าอีกคนดูแลไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะสืบทอดกิจการต่าง ๆ ของคุณย่าได้” “พูดจาเห็นแก่ตัวดี” นายรามพึมพำออกมาซึ่งผมฟังไม่ถนัด “นายว่าอะไรนะ”

นางเอกเป็นเด็กบ้านนอกที่เข้าไปทำงานในบริษัทของพี่ชายพระเอก เธอแอบรักเขามาโดยตลอดแต่เป็นคนที่นิ่งและเก็บอาการเลยไม่มีใครรู้ แต่เขาเองก็ดูมีใจให้เธอแต่ด้วย แต่ผมทว่าเธอต้องกลับบ้านนอกเพื่อดูแลยายที่ป่วยจึงไม่ได้เจอเขานานด้วยความมั่นคงอยากสมหวังจึงพัฒนาตัวเองให้เหมาะสมกับเขาแต่พอพร้อมทุกอย่างแล้วกลับไปทำงานที่เดิมเขากับแต่งงานไปเสียแล้ว เธอจะทำยังไงต่อไป ไปติดตามอ่านนะคะ

ชื่อเถื่อนไม่พอ การกระทำยังเถื่อนสมชื่อ “เป็นอะไรมากไหมเนี่ย” “ไม่แค่เจ็บนิดหน่อย” “นิดหน่อยกับผี เลือดไหลเหมือนเปิดก๊อก” “พูดมากวะ หลบไปดิ”

จูบแรกของเขาและเธอเกิดขึ้นจากความมึนเมา ทว่ามันกลับตราตรึงยากจะลืม จูบครั้งต่อมา เป็นการสานต่อความสัมพันธ์ อยากทำความรู้จักกันและกันให้มากขึ้น ทว่า เมื่อได้พบกันอีกครั้งอย่างเป็นทางการ ก็เหมือนมีฟ้าผ่าลงมากลางใจ เพราะเขา คือ เพื่อนพ่อ

คำโปรย “วันนี้ข้าไป๋ฟางหรง ขอหย่าขาดจากตระกูลจ้าว ด้วยความผิดอิจฉาริษยา อับอายต่อบรรพชนตระกูลจ้าว จึงขอหย่าร้างด้วยตนเอง หลังจากนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลจ้าวอีก”

ขุนกริชได้ฟังคำถามนั้นก็พอจะรู้ความหมายทันที พระจันทร์คงหมายถึงแม่เพ็ญสินะ ใบหน้าคมที่เคยนิ่งสนิทปรากฏรอยยิ้มบางเบา ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางของหญิงสาวตรงหน้าช้าๆ มือกร้านเอื้อมออกไปกุมมือของหญิงสาวเอาไว้โดยที่ไม่ละสายตาไปจากดวงตากลมโตที่มองมาแม้แต่น้อย “สำหรับข้าไม่ว่าจะพระจันทร์ดวงไหนก็ไม่สำคัญเท่าคนที่ยืนชมจันทร์ข้างกันหรอก เจ้าไม่ต้องกังวลกระไรนอกจากเจ้าข้าเองก็ไม่ต้องการใครอื่นอีก” ยาหยีฟังคำตอบนั้นอย่างเหม่อลอย หัวใจเต้นระรัวเมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ ขุนกริชไม่ได้บังคับดึงดันแต่เป็นเธอเองที่เลือกจะไม่หนีไปไหน ริมฝีปากที่แตะกันอย่างแผ่วเบาในคราแรกนั้นถอยออกไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะกดย้ำลงมาอย่างเอาแต่ใจ ขุนกริชกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาชิมความหอมหวานนั้นอย่างอ้อยอิ่งแต่หิวกระหาย มือหนาโอบรัดรอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะดึงรั้งร่างหญิงสาวให้มาแนบชิดกับตนเองจนไม่เหลือที่ว่าง เขากดจูบลงไปที่ริมฝีปากของหญิงสาวอีกครั้งอย่างโหยหา พลางสอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานหอมอย่างจาบจ้วง ยาหยีเองก็ตอบรับอย่างเต็มที่

เป็นแนว Mpreg นายเอกท้องได้นะคะ ราชโองการสายฟ้าแลบสั่งให้ ไป๋ชิงโจว เกอตกอับต้องแต่งงานกับ หลี่โม่หราน อ๋องวิปลาสที่ใครๆ ก็หวาดกลัว เล่าลือกันว่าชายาเก่าตายเพราะทนความบ้าคลั่งไม่ไหว คนเขาลือกันว่า หลี่โม่หราน คืออ๋องวิปลาสผู้กระหายเลือด แต่สำหรับ ไป๋ชิงโจว... สามีของเขาเป็นเพียง 'ก้อนขนขี้กลัว' ที่รวยล้นฟ้าเท่านั้น การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยความหวาดระแวง กลับกลายเป็นมหกรรมความคลั่งรักระดับตำนาน กฎของจวนอ๋องจึงมีเพียงข้อเดียว... "คำสั่งของพระชายา คือประกาศิตสวรรค์ ใครขัดใจเมียข้า... เจอดีแน่!"