All

แม่ทัพหญิงระดับเอสแห่งดาวจูปิเตอร์ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีที่ถูกสามีปล่อยให้จมน้ำตายไปต่อหน้าต่อตา เขาเลือกช่วยชีวิตสตรีที่พึงใจมานาน นางผู้มาใหม่จะหย่าขาดจากบุรุษชั่วผู้นี้เอง

ซินเหยาตายเพราะถูกครอบครัวสามีรังแก วิญญาณของสายสืบในอนาคตที่มีชื่อเดียวกันได้มาเข้าร่างของเธออย่างปาฏิหาริย์ ซินเหยาคนใหม่จึงตั้งใจจะใช้ร่างกายที่ได้รับมานี้แก้แค้นให้ร่างเดิมและไปคิดบัญชีกับสามีทหารของเธอ

'ไป๋เสี่ยหรัน' บุตรสาวสกุลไป๋...ไม่ได้ถูกมองด้วยความรักแต่เพราะความจำเป็นทางผลประโยชน์ เมื่อถึงเวลานางถูกใช้เป็นหมากตัวหนึ่งในการต่อรองค่าสินสอดกับตระกูลที่ร่ำรวยเท่านั้น ขอเพียงได้เงินมา นายท่านไป๋ย่อมไม่สนว่านางจะมีสภาพหลังจากนี้เป็นอย่างไร ถึงจะอยู่ในจวนหลังใหญ่ ได้สวมใส่อาภรณ์ราคาแพงแต่กลับไม่มีสิ่งใดเป็นของนางเองเลย...แม้แต่หัวใจของสามี นางไม่ได้แต่งเข้ามาเพราะความรัก…แต่เพราะถูกขายต่างหาก 'ข้า…ข้าเจ็บจังเลย ไม่ไหวแล้ว' 'เซี่ยเว่ยหลง' เพราะคำสั่งเสียสุดท้ายของมารดา...เขาจึงแต่งสตรีผู้หนึ่งมาเป็นภรรยาหาได้รู้สึกรักใคร่ลึกซึ้ง สตรีผู้นั้นเปรียบเสมือนดอกไม้ต่อให้เขาจะจับใส่ในแจกันใบใดก็ต้องอยู่ให้ได้ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องและร้องขอ 'หย่างั้นหรือ' สตรีผู้นั้นกล้าดีอย่างไรกัน! 'เช่นนั้นแล้วข้าจะรั้งนางไว้…ต่อให้ตายลงหลุมถูกฝังกลบดินกลายเป็นวิญญาณ ข้าก็จะตามนางกลับมาไม่มีทางปล่อยไปแน่' อาหยวนหรือเซี่ยเจิ้นหยวน บุตรชายที่ถูกเลี้ยงดูจากมารดาแต่เพียงผู้เดียวแต่ในใจลึกๆ กลับโหยหาและปรารถอยากให้บิดาสนใจบ้าง

*3 ซีรีส์นางร้าย* 1. เป็นนางร้ายกลับใจไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น คำโปรย...เมื่อต้องเข้าไปอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจที่ทำชั่วมามากมาย อย่าว่าให้กลับตัวกลับใจเลย หนีไปยังจะง่ายซะกว่า โจทก์เยอะเหลือเกิน ทว่า..คนผู้นั้นไหนว่าเกลียดกันนักหนา เหตุใดจึงได้เอาตัวมาพัวพันกันไม่เลิกเล่า! 2. สตรีร้ายกาจผู้นี้อยากเป็นคนดีแล้ว คำโปรย...ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจที่บ่าวไพร่ชิงชัง บุตรสาวหวาดหวั่น สามีห่างเหิน หนทางเดียวที่นางจะอยู่รอดคือจะต้องเปลี่ยนตนเองให้เป็นคนดี ทว่า...เหล่าคนที่เคยร้ายกับนาง นางก็ไม่อาจละเว้นไปได้เช่นกัน! 3. ผู้ใดก็ว่าข้าร้าย คำโปรย...เธอไม่คิดว่าการถูกจับพลัดจับผลูไปฟังเรื่องเล่าบนหินสลักเก่าแก่ที่มีอายุราวพัน ๆ ปีจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล….แต่เอาเถอะ ไปตบคนจอมเสแสร้งเหล่านั้นก็น่าจะสนุกดีเหมือนกัน!

ในวันที่นางสูญเสียดวงตา เขาก็พาสตรีอีกนางมาหยามหน้า ในเมื่อฟ้าไม่ยุติธรรมสวรรค์ไร้เมตตาเช่นนั้นนางจะขอคืนชีวิตด้วยการยอมเขียนหนังสือหย่า พร้อมดื่มสุราพิษจากไปกลายเป็นเถ้าธุลีเพื่อคืนอิสรภาพให้แก่เขา!

พี่ชายพาเมียน้อยสุดเซ็กซี่มาแนะนำให้น้องชายรู้จักและสั่งให้ทั้งคู่แกล้งเป็นแฟนกันเพื่อตบตาเมียหลวงผู้เรียบร้อย เพราะอยากจะเอาเมียน้อยเข้าบ้านไว้แอบหาความสุขอย่างถึงใจได้ทุกที่ทุกเวลาตามที่ต้องการ

โจวซิ่วหลัน หญิงสาวในยุคปัจจุบันผู้ที่มีชะตาอาภัพรัก ชีวิตของเธอต้องคำสาป คนที่เธอรักทุกคนล้วนตายจากไป เพราะการกระทำอันเลวร้ายในอดีตชาติของเธอเอง เธอในอดีตทำลายชีวิตของคนผู้หนึ่งจนพังทลาย เป็นสาเหตุให้คนในครอบครัวของเขาตายจากเขาไปจนหมด จนผู้ชายคนนั้นผูกใจเจ็บตามล้างแค้นเธอ และกล่าวคำสาปแช่งเธอ จนเมื่อเธอได้ย้อนกลับมาในชาติอดีต เธอจึงขอเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตัวเอง ชดใช้ในสิ่งที่เคยทำกับทุกคน เปลี่ยนความเกลียดชังของชายคนนั้นชดใช้ทุกอย่างให้กับเขา และผูกชะตารักกับเขาแทน แต่กว่าจะผูกชะตารักกับเขาได้ก็เล่นเอาเธอสะบักสะบอม

"เธอเคยจูบกับมันไหม" "ไม่" "แล้วอยากลองจูบดูไหม ฉันให้จูบฟรี"

รลิน เป็นหมอศัลยแพทย์ทั่วไปประจำอยู่รพ.ในปักกิ่ง เธอพบคนไข้คนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล

จะมีสิ่งใดน่าทุกข์ใจไปมากกว่าการถูกคนในครอบครัวรังเกียจภายหลังจากมารดาเสียชีวิตเด็กน้อยอายุห้าขวบต้องพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดพร้อมกับน้องสาวที่พึ่งลืมตาดูโลกอีกทั้งน้องชายฝาแฝดที่พึ่งเกิดมายังถูกพรากไป หลี่อันหนิง เด็กสาวผู้เกิดมาพร้อมกับโชคชะตาที่ไม่เหมือนผู้ใดนอกจากต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากคนในครอบครัว ตลอดชีวิตนางยังไม่เคยได้รับอุ่นไอจากผู้เป็นบิดาที่ยังเหลืออยู่ จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของชีวิต นางก็ยังไม่รู้เลยว่าเหตุใดสวรรค์ถึงได้กำหนดชะตาชีวิตเช่นนี้ให้กับตน เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เด็กสาวพบว่าตนเองกลับมายังอดีตในช่วงเวลาที่ทุกอย่างสามารถแก้ไขได้ พร้อมกับความสามารถที่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำได้เหมือนอย่างนาง หลี่อันหนิงได้เริ่มวางแผนแก้แค้นให้กับตนและช่วยเหลือน้องทั้งสองมิให้มีชะตากรรมดั่งชาติที่แล้ว

เรื่องของ “นิด” เภสัชกรสาววัยสามสิบปี ที่สามีไม่สามารถทำให้เธอถึงจุดสุดยอดได้ จนกลายเป็นความเก็บกด ที่พร้อมระเบิดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ มาลุ้นกันว่าเธอจะทนต่อความต้องการของตัวเองได้นานแค่ไหน และใครจะเข้ามาช่วยเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป

รักเท่าใดยามแค้นใจกลับมากกว่า คำนี้เจี่ยอวี้หลันซาบซึ้งแล้วว่าไม่เกินจริง อดีตนางเคยรักบุรุษผู้นั้นมากเพียงใด ในวันที่ความจริงหลายอย่างกระจ่างชัดเจน ที่เคยรักมากเพียงใดกลับแค้นใจยิ่งกว่า!!

“พี่คิมคะ พอจะรู้จักพี่ไทเกอร์ไหมคะ” “อ๋อ เดี๋ยวพี่เขาก็มาแล้วล่ะ รออีกแป๊บ” ทัชชาพยักหน้ารับรู้ แล้วนั่งรอปู่รหัสแป๊บหนึ่ง ไม่นานก็มีร่างสูงของใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วเสียงพี่คิมก็ดังขึ้น “น้อง ปู่รหัสมาแล้ว พี่ไทเกอร์” ทัชชาเงยหน้าขึ้นมองตั้งแต่ปลายเท้าของคนตรงหน้าจนสายตาเธอสบประสานกับเขา “พี่…ทะ ไทเกอร์” ‘อย่าเกร็งสิคะคนสวย เดี๋ยวจะเจ็บนะ’ ‘นมกลมสวยจัง พี่เลียหัวนมได้ไหมคะ’ ‘ตรงนั้นของหนู…แฉะหมดแล้วนะคะ’ ‘หนูออนท็อปให้พี่หน่อยค่ะ’ ‘อ๊า…เสียวฉิบหาย!’ ในใจเธอร้องเชี่ยดังมาก ผู้ชายที่เธอเคยวันไนท์สแตนด์ด้วยยืนอยู่ตรงหน้า ภาพคืนนั้นผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด ร่างเล็กลุกยืนก่อนที่เท้าเรียวจะก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวกระทั่งเธอได้สติก็ตอนที่ฝ่ามือหนาคว้าจับแขนไว้แน่น “ถ้าถอยไปอีกก้าว หนูจะตกร่องน้ำแล้วนะคะ…คนสวย” “พะ พี่ไทเกอร์”

"สัญญามาก่อนสิว่าจะไม่ทำอะไร" "อะไรที่คุณหมายถึงคืออะไรล่ะ" "แบบว่า..เรื่องอย่างว่าไง" "อะไรคือเรื่องอย่างว่า" "ก็เรื่องบนเตียงไง" "เรื่องบนเตียง?" "แบบที่คุณเคยทำกับฉัน" "เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เท่าที่ผมจำได้คุณทำผมก่อนนะ ขึ้นขย่มนับครั้งไม่ได้เลย" "ไอ้บ้า! แล้วแกจะพูดทำไม" "จุ๊ๆ อย่าเสียงดังสิเดี๋ยวแม่ก็ได้ยินหรอก" "จะได้ยินได้ยังไงอยู่คนละห้องกัน" "บ้านผมไม่ได้เก็บเสียงนะ เวลาครางก็อย่าใช้เสียงดัง" "คราง?" เวทมนต์กลั้นยิ้มไม่ได้จนเผลอยิ้มออกมา "คนบ้าใครจะคราง" ____________ "ทำไมต้องซื้อยาคุมด้วย" "ฉันไม่อยากท้อง" "แต่ผมอยากมีหลานให้ย่าอุ้มแล้ว" "คุณจะบ้าเหรอ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" "แทงต่ำกันทุกคืนขนาดนี้ยังจะไม่เป็นอะไรกันอยู่อีกเหรอ" "คุณพูดอะไร!"

"ทำไมถึงท้อง?" เขากำที่ทดสอบตั้งครรภ์ที่เห็นในถังขยะในห้องน้ำออกมาถามคนตัวเล็กที่นอนหลับอ่อนเพลียบนเตียง เสียงของเขาที่ดังกว่าปกติทำให้เธอสะดุ้งตื่น "ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองท้องนิ่ม" เขาถามพร้อมยกที่ตรวจครรภ์ในมือขึ้นให้เธอดู "แล้วทำไมหมอไม่ใส่ถุงยาง?" สาวเจ้าถามกลับด้วยความผิดหวังเมื่อได้ยินน้ำเสียงแข็งกร้าวและสีหน้าโกรธของทัชชกร "หมอก็ให้นิ่มกินยาคุมแล้วไง ทำไมหมอต้องใส่ถุงยาง" ทัชชกรตอบกลับเสียงห้วนและยิ่งทำให้ใจพยาบาลสาวเจ็บจี๊ด "หมอรู้ไหมว่าหมอเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน หมอเองก็เป็นหมอและก็รู้ว่ายาคุมมันไม่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าหมอไม่อยากให้นิ่มท้อง หมอก็ต้องป้องกันด้วย" สาวเจ้าตะโกนตอบกลับไปด้วยโทสะเช่นกัน "สรุปคืออยากให้หมอรับผิดชอบตบแต่งเป็นเมียใช่ไหม" "ถ้าหมอยังพอมีจิตสำนึกความเป็นลูกผู้ชายอยู่บ้างก็ควรรับผิดชอบนิ่ม และอย่าคิดให้นิ่มไปเอาลูกออกเด็ดขาด นิ่มไม่ทำ" สาวน้อยเอ่ยตอบสวนกลับพร้อมลุกลงจากเตียงนอนมายืนประจันหน้าเขา ตอนนี้เธอจุกในอกจนร้องไห้ไม่ออกแล้ว ไม่คิดว่าพ่อของลูกจะคิดกับตัวเองแบบนี้

'เล่ห์เหลี่ยมของเขาทำให้เธอหลงใหลเผลอเข้าไปเล่นกับไฟโดยที่ไม่รู้ตัวจนสุดท้ายกลับเป็นฝ่ายที่ต้องเจ็บปวดเสียเอง'

เกมรักที่เขาเริ่มต้นจากความคึกคะนอง กลับจบลงด้วยบาดแผลลึกในหัวใจของเธอ สำหรับเขา…มันก็แค่การเดิมพันที่อยากเอาชนะเท่านั้น แต่สำหรับเธอ…มันคือความเสียใจที่เกินจะรับไหว

“ไอ้หมอโรคจิต ไอ้หมอบ้ากาม ไอ้เกย์ปลอม ไอ้....ๆ” ศศิตาไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าไอ้คนเลวแบบเขาได้ “ไม่เอาน่า บี๋ ไหน ๆ ก็ ไหนแล้ว เมื่อคืนคุณก็สนุก ไม่ใช่เหรอ” ลักษณ์เดินเข้ามาใกล้เธอ พร้อมทั้งเรียกคำที่เขาชอบเรียก โดยเฉพาะเมื่อคืน เขาเรียกเธอด้วยคำนี้ทั้งคืน “ไม่ต้องมาเรียกคำนี้เลย...ปล่อย” ศศิตาใช้สายตาดุ ไม่คิดเลยว่าคนที่เธอเห็นเขาเป็นเพื่อนมาตลอดหลายปี จะกลายร่างเป็นคนเลว ใช้จังหวะที่เธอเมา ในการย่ำยีเธอ จะเรียกว่าย่ำยีได้ไหมนะ ในเมื่อเธอก็ไม่ได้ขัดขืน แต่อย่างไรเสีย เธอก็เมา ไม่มีสติ เขาไม่ควรใช้หน้าตา และความสนิทสนมล่อลวงเธอ “เลิกกับมันซะ” เสียงของลักษณ์ดูเหี้ยมเกรียมกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน “เลิกอะไร เลิกกับใคร” ศศิตาใกล้ใจถาม หวังว่าเขาคงไม่ได้ให้เธอเลิกกับคนนั้นนะ คนที่รักหมดใจ “เลิกกับมันซะ ไอ้เบียร์ ไม่อย่างนั้น คลิปบี๋กับเราว่อนเน็ตแน่” ลักษณ์พร้อมทั้งกระชากคนตัวบาง มานั่งลงบนตัก

นักเขียนผู้ไม่อาจแก้ปมตอนจบของนิยายตนได้ จิตสุดท้ายจึงหลุดเข้าสู่ร่างตัวละครในนิยายเพื่อให้เรื่องดำเนินต่อไป ไฉนเข้ามาทั้งทีดันเป็นนางร้ายไม่ใช่นางเอกกันเล่า ซ้ำยังเป็นสตรีที่พระเอกไม่รักเสียด้วย

น้ำขิง ชลนิภา ไอยภา อายุ 23 ปี อยู่กับแม่เลี้ยงที่ติดหนี้ติดพนันทุกอย่าง เธอทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงครอบครัวมีดีมีไม่ดีบ้าง แต่ทุกอย่างล้วนเพื่อปากท้องทั้งนั้น…แต่ชีวิตมันไม่ได้ง่ายเธอได้พลัดตกน้ำเสียชีวิต แต่โชคดีชะตาเล่นตลกเหมือนเล่นเกมส์ พาเธอมายังโลกอีกโลกและเจอกับเธออีกคนที่อยู่ในโลกคู่ขนานนี้ น้ำขิง:"แล้วหนูจะได้ไปสวรรค์หรือนรกล่ะท่านลุง" ผู้นำดวงวิญญาณ:"คิดว่าที่ผ่านมาเจ้าใช้ชีวิตมาแบบไหนล่ะ ตกปลาในเขตวัด หรือเล่นไพ่ในงานศพกัน" น้ำขิง:"เอ่อ เรื่องนั้นหนูว่าเราสามารถประนีประนอมกันได้นะ เรื่องดี ๆ หนูก็ดีเช่นทำงานหาเลี้ยงครอบครัว หนูทำงานร้านอาหาร ทำงานเป็นเด็กเข็นผักในตลาด อาชีพที่ทำก็สุจริตทั้งนั้น" ผู้นำดวงวิญญาณ:"ชีวิตเจ้านั้นน่าสงสารเจ้าใช้ชีวิตใหม่ที่เจ้าจะได้รับให้คุ้มค่า" น้ำขิง:"ชีวิตใหม่หรือจะให้หนูตายแล้วฟื้นเหรอคะ" ผู้นำดวงวิญญาณ:"เจ้านั้นตายแล้ว แต่เจ้าในอีกภพหนึ่งยังไม่ตายข้าจะพาเจ้าไปดู"