รักโบราณ Web Novels & Stories

อวี้หวนถูกโจรชั่วลักพาตัวและกระทำเรื่องต่ำช้า กรีดหน้านางเป็นรอยบาก เมื่อถูกช่วยตัวออกมาได้ ครอบครัวสามีก็รังเกียจ ถูกห้ามไม่ให้เจอบุตรชาย ชีวิตบัดซบแบบนี้ นางขอให้เป็นนิยายเพียงเก้าตอนได้หรือไม่

เมื่อสามีถูกพรากชีวิต เหมือนชะตาเล่นตลกกับหญิงหม้าย ชีวิตนางมีบุรุษเวียนเข้ามาไม่ซ้ำหน้า แต่ละคนมุ่งหมายเพียงร่างกายของนาง หลังจากผิดหวังกับความรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงบังเกิดความแค้น ในเมื่อร่างกายนางเป็นที่ปรารถนา นางก็จะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เอาคืนเหล่าบุรุษที่มักมาก

แฟนคลับตายตามพระเอกแค่นี้ก็ว่าเว่อร์แล้ว ยังจะทะลุมิติมาเจอกันใหม่อีก พระเอกกลายเป็นเจ้าเมืองสุดหล่อ เธอกลายเป็นลูกสาวร้านซาลาเปาสุดเปิ่น ชาตินี้สวรรค์จะเปิดทางให้แฟนคลับอย่างเธอหรือไม่ ต้องรอลุ้นกันแล้ว

หลี่อันอันหมอหญิงผู้ได้รับชื่อว่าเป็นหัตถ์เทวะ สิ้นใจในป่าลึกเพราะพลัดตกเขาในขณะที่กำลังจะเก็บสมุนไพรเพียงต้นเดียว นางเตรียมพร้อมจะจากไปอย่างสงบ ทว่ากลับมีโฉมสะคราญผู้หนึ่งมาดึงรั้งนางไว้ พร้อมยื่นข้อเสนอยกร่างให้ แลกกับการที่หลี่อันอันต้องรักษาขาให้สามีพิการของนางกลับมาเดินได้ หลี่อันอันตอบรับอย่างเสียไม่ได้ วิญญาณดวงนั้นจึงจากไปโดยสงบ ทิ้งหนึ่งร่างไว้ให้ใช้ กับสามีขาพิการปากร้ายอีกหนึ่งคนที่ร่ำร้องหาการหย่า หากเป็นหานลั่วอิงคนเก่าคงร่ำไห้ แต่พอเป็นหานลั่วอิงคนนี้ก็มีแต่รับข้อเสนอพร้อมเงื่อนไขที่ว่า หากรักษาขาของสามีอย่างถานอวิ๋นซีให้หายขาดได้ รางวัลของนางคือใบหย่า แล้วเหตุใดวันที่ถานอวิ๋นซีกลับมาเดินได้ เขาจึงไม่ยอมให้นางหย่าดังที่รับปากเอาไว้เล่า!

ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาโดยตลอด กลับต้องมากลายเป็นมารดาลูกสี่ ไหนยังมีสามีจอมเสเพลสุดงี่เง่าที่คอยกวนใจไม่เว้นแต่ละวัน แล้วแบบนี้ผู้หญิงที่มาจากต่างโลกแบบเธอ จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้อย่างไรกัน!

หลินอิงฮัวเด็กสาวกำพร้าที่ได้แม่ทัพเฉินอี้หรานรับมาอุปการะ เนื่องจากบิดานางที่เป็นรองแม่ทัพของเขาเสียชีวิตเพราะเข้ารับธนูที่ข้าศึกยิงมาแทนเขา จึงทำให้เสียชีวิตทันที ทิ้งบุตรสาวคนเดียวไว้เพียงลำพัง ด้วยนางมิมีมารดามาตั้งแต่เด็กเนื่องด้วยมารดาทอดทิ้งบิดาไปและไม่เคยกลับมาอีกเลย แม่ทัพเฉินจึงต้องอุปการะเลี้ยงดูนางแทนบิดา หลายปีผ่านมานางเติบใหญ่เป็นหญิงงามปานจะล่มเมือง มีบุรุษมาพึงใจนางและส่งแม่สื่อมาทาบทามนางแต่นางมิรับหมั้นผู้ใด เพราะนางรักปักใจเพียงแม่ทัพเฉิน เขาก็รู้แต่พยายามหลีกเลี่ยงนางทุกวิถีทางเพราะเขาเกรงมันจะไม่เหมาะสม แม้เขามิใช่บิดานางแต่เขาก็รับเลี้ยงนางมาถึง 6 ปีแล้ว มิอาจจะกล้าคิดกับนางเป็นอื่นแม่ทัพเฉินอี้หราน อายุสามสิบปี ใบหน้าคมคายหล่อเหลา ผิวสีแทน รูปร่างล่ำสัน สูงสง่าองอาจดั่งเช่นชายชาตินักรบ แต่เพราะไม่ค่อยสนใจหญิงใดและมัวติดพันการรบที่ชายแดนจึงยังมิมีภรรยาหรือหญิงอุ่นเตียง หลินอิงฮัวจะทำเช่นไร รักของนางจะสมหวังหรือไม่

นางมองเขาทั้งรักและโหยหา ในใจมีแต่ภาพยามที่พวกเราพบหน้าสนทนาอย่างหวานชื่น ทว่า...บัดนี้มิอาจทำแบบเดิมได้อีก "จำไว้ พบแล้วพรากในวันวานไม่เป็นไร แต่จากกันวันนี้ย่อมได้เจอกันใหม่ ข้าพร้อมเฝ้ารออย่างเชื่อใจ" นี่อาจเป็นพลังแห่งศรัทธา

นางแอบรักเขามาตั้งแต่เด็ก ทว่าเขากลับมีใจรักพี่สาวของนาง หลันชิงเหอไม่คิดแย่งชิง กระทั่งตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่า ทั้งยังถูกเขาตราหน้าอย่างเกลียดชัง

สามดรุณีลูกอนุถูกบิดาใจดำจับแต่งงานเป็นเบี้ยการเมืองแทนลูกสาวคนโปรด ทว่า 'เบี้ยไร้ค่า' กลับคว้าหัวใจสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดิน แล้วหวนกลับมาล้างแค้นตระกูลเดิมจนสิ้นซาก! เล่ม 1: ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า! เสิ่นอวี้ชิงถูกส่งตัวไปแต่งงานแทนพี่สาวดอกบัวขาว เข้าหอกับเยี่ยอ๋องผู้พิการและถูกพิษร้าย เขาเกลียดชังนางจนเอากระบี่จ่อคอตั้งแต่วินาทีแรก นางจึงใช้วิชาแพทย์รักษาขาให้เขาเพื่อแลกกับ 'ใบหย่า' ทว่าในวันที่เขากลับมาเดินได้อย่างสง่างาม อ๋องปีศาจกลับฉีกสัญญาทิ้ง "ข้าไม่หย่า!" เล่ม 2: ลูกอนุเช่นข้า... ถึงคราตัดใจจากแม่ทัพ เพราะแอบรักจึงยอมทนอยู่ในฐานะอนุภรรยาที่ไร้ค่า ยามถูกใส่ร้ายจนเจ็บเจียนตายจึงตระหนักได้ว่าใจของเขาไร้ที่ยืนสำหรับนาง ยามเจ็บจนตื่นรู้ นางทิ้งใบหย่าแล้วหนีหาย ทิ้งให้แม่ทัพแทบคลั่งตาย พลิกแผ่นดินตามง้อเมียรัก! เล่ม 3: เมื่อข้าปีนเตียงผู้สำเร็จราชการ เมื่อถูกตระกูลเดิมบีบให้แต่งเป็นอนุขุนนางเฒ่า น้องเล็กจอมเจ้าเล่ห์จึงแก้เกมด้วยการ 'ปีนเตียง' ผู้สำเร็จราชการหนุ่มผู้กุมชะตาบัลลังก์! จากข้อตกลงลับกลายเป็นความคลั่งรัก สะเทือนแผ่นดิน!

ไข่มุกฉางอันคือตำนานความรักที่แสนบริสุทธิ์ ทว่าเบื้องหลังตำนานความรักมั่นของบุรุษ กลับสร้างขึ้นบนรอยคราบน้ำตาของสตรี บทกลอนคู่นกยวนยางคือยอดปรารถนาของสตรี สามีภรรยาร่วมผูกผมรักมั่นคงจนแก่เฒ่า ประโยคนี้หญิงใดเล่าจะไม่ต้องการ แต่เมื่อความรักไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน คำสัญญาที่เคยให้ไว้ในวันวานถูกเรียกคืน หนทางรักไม่อาจไปต่อ นางจึงเหลือทางเลือกเพียงสองทางให้ก้าวเดิน หนึ่งคือเกลียดแค้นชิงชังจนมิอาจร่วมทาง สองคือเย็นชาไร้ใจมองทุกสิ่งให้เป็นเพียงภาพฝันอันเลือนราง "โจวหย่ง...ที่แท้เพราะท่านไม่ยอมปล่อย หรือเป็นข้าที่ไม่คิดจากไปเองกันแน่"

ทะลุมิติเข้ามาในโลกแห่งนิยาย กลายเป็นนางร้ายที่อีกไม่นานจะต้องตายด้วยคมดาบของพระเอก ข้าไม่คิดจะต่อสู้ข้าไม่ดิ้นรน ก่อนจะทะลุมิติเข้ามาข้าเหน็ดเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้ว อยากจะฆ่าข้าก็เชิญเลย แต่ข้าขอเสพสุขกับการเป็นนางร้ายตัวแม่ ที่มีสามีสายเปย์ให้สมใจเสียก่อน… นั่งกิน นอนกิน สโลว์ไลฟ์ไปวันๆ เป็นปลาเค็มตากแห้งสมใจ แต่เอ๊ะ! ทำไมเรื่องราวมันไม่ได้เป็นอย่างที่เคยอ่านในนิยายมา ทำไมนางร้ายตัวแม่ที่ควรจะถูกคนเกลียดเข้าไส้ถึงได้มีแต่คนเอาอกเอาใจเช่นนี้กันเล่า...

ท่านอ๋องแห่งแคว้นหมิงรังเกียจที่จะอภิเษกสมรสกับองค์หญิงแคว้นจินเพราะได้ข่าวว่านางทั้งอัปลักษณ์และโหดร้าย ครั้นรู้ว่านางมิได้ต้องการตนก็บังเกิดทิฐิมานะ หมายจะทำให้นางหลงรักตนให้จงได้

ชาติก่อน ‘เซี่ยหลินหวง’ ยอมอุทิศสินเดิมและตระกูลเพื่อผลักดันให้ ‘กู่เหวินชาง’ ขึ้นสู่ตำแหน่งหย่งอันโหว ทว่าสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับเป็นยาพิษหนึ่งถ้วยและความตายของคนในตระกูล! เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในวันก่อนที่เขาจะรับอนุแพศยา ‘ซูซวงซวง’ เข้าจวน... นางไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย แต่สะบัดพู่กันเซ็นหนังสือหย่าขาดทันที! "กู่เหวินชาง ในเมื่อท่านอยากได้หญิงแพศยานางนี้จนตัวสั่น ข้าก็จะหลีกทางให้... นับจากนี้ สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด และไม่ขอใช้สอยสามีร่วมกับสุนัขตัวอื่น!" พวกมันคิดว่านางหย่าแล้วจะสิ้นเนื้อประดาตัว? หารู้ไม่ว่าทรัพย์สินทั้งหมดในจวนโหวถูกนางยักย้ายจนเหลือเพียงเปลือกหอยติดหนี้ท่วมหัว! ชาตินี้นางจะใช้สมองและเงินตรา ต้อนพวกมันให้คลานเข่าลงนรกด้วยมือของนางเอง! ในขณะที่พวกคนชั่วล้มละลายจนต้องมาคุกเข่าขอเศษเงิน ท่านอ๋องผู้ลึกลับอย่าง ‘เยี่ยเฟิงหาน’ กลับยิ้มมุมปากแล้วยื่นข้อเสนอ "ข้าไม่ต้องการให้เจ้าพึ่งพา... แต่ข้าอยากเสนอตัวเป็นเครื่องมือให้เจ้าใช้สอย เจ้าสนใจหรือไม่?"

ใคร ๆ ก็ว่าหมิงปากหมา แต่มีไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่า หมิงจิตใจอ่อนไหวแค่ไหน โดยเฉพาะกับคนที่หมิงหลงรักมานานแล้วอย่างเซียนเซียน หมิงน่ะแพ้ทางที่สุดเลย

ความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวเป็นจุดเด่นของเล่อเวย นางสามารถทำให้คนนิ่งสงบได้ ในขณะเดียวกันก็ทำให้คนหัวร้อน แต่งเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้ นางคิดว่าตนไม่ได้รักเขา คนในภาพวาดต่างหากคือผู้อยู่ในใจ

'ไป๋มู่เหยา' คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ถึงวัยจะต้องออกเรือน ทว่าบุรุษที่มาสู่ขอล้วนหาดีไม่ได้สักคนเดียว สตรีเช่นนางจึงขอเลือกเฟ้นสามีด้วยตนเอง "คุณชายท่านนี้ ท่านสนใจอยากจะเป็นสามีของข้าหรือไม่"

สิบปีที่เคียงข้างร่วมกู้บัลลังก์ กลับไร้ค่าเมื่อเทียบกับแสงจันทร์สีขาวในใจเขา เมื่อหลิวชิงหลีได้โอกาสเกิดใหม่อีกครั้ง นางจึงขอตัดขาดวาสนาสารเลวนี้!

พระรองแสนดี? พระรองอบอุ่น? พ่อไมโคเวฟของเหล่าแม่ยก? แน่ใจใช่หรือไม่ว่าพระรองหน้าตายตรงหน้าของนางในตอนนี้เป็นคนเดียวกันกับที่เคยอ่านมา ทำไมพระรองที่นางรู้จักไม่ตรงปกกันเล่า?

เมื่อผิงผิงลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าตนเองเองกำลังอยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงสดชุดเดิม แต่ทว่า...สถานที่แต่งงานที่เธออยู่ตอนนี้มันกลับไม่เหมือนเดิมนะสิ! เพราะตอนนี้ผิงผิงได้เดินทางย้อนเวลากลับมาในยุค 80 เพื่อเป็นเจ้าสาวให้กับคุณชายเฉินหยวนนั่นเอง แต่ทว่าคุณชายเฉินหยวนผู้นี้กลับมีคนรักอยู่แล้ว แถมเขาก็ไม่ต้องการที่จะรับเธอเป็นภรรยาอีกด้วย แล้วแบบนี้ผิงผิงจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะ?

"ข้าจะกลับมาทวงแค้นพวกมันทุกคน!" คำสาปแช่งสุดท้ายในกองเพลิง ดึงวิญญาณ ‘ซูอี้จิน’ หวนคืนมาพร้อม ‘ปราณอัคคีบริสุทธิ์’ ชาติก่อนนางคือสตรีโง่งมที่ถูกสามีชั่วและญาติจอมปลอมปอกลอกจนสิ้นเนื้อประดาตัว เหยียบย่ำครอบครัวนางเพื่อปูทางสู่อำนาจ ชาตินี้สตรีผู้อ่อนแอคนนั้นได้ตายไปแล้ว! นางกลับมาในฐานะเถ้าแก่เนี้ยผู้งดงามและกุมอำนาจมหาศาล พร้อมใช้เพลิงแค้นเผาผลาญศัตรูให้ย่อยยับ แต่บนเส้นทางแห่งการชำระแค้น นางกลับถูกดึงเข้าไปพัวพันกับ ‘เว่ยชางหลาง’ ท่านอ๋องที่ผู้คนต่างหวาดหวั่น เขาผู้แบกรับความทรมานจาก ‘ปราณเหมันต์ปรโลก’ ทว่าเมื่อได้สัมผัสกับปราณอัคคีของซูอี้จิน ไออุ่นของนางกลับกลายเป็นยาถอนพิษที่แสนหอมหวานและหยุดยั้งความเจ็บปวดของเขาได้ในพริบตา ยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น เขาคือมัจจุราชที่พร้อมกวาดล้างทุกคนที่กล้าขวางทางแก้แค้นของนาง แต่เมื่อลับสายตาคน ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่กลับกลายเป็นบุรุษขี้หวงที่คอยตามติด ประชิดตัว และโหยหาสัมผัสจากนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ความแค้นที่ว่าเดือดพล่าน ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับเคมีรักที่เร่าร้อนดั่งไฟหลอมน้ำแข็ง!