วัยรุ่น Web Novels & Stories

"อย่าคิดที่จะหนีฉัน" น้ำเสียงเข้มกดนิ่ง "นายมันบ้า! เลว! ฉันเกลียดนาย!" น้ำตารินไหลอาบแก้ม "หึ อยากเกลียดก็เกลียดไป เพราะไม่ว่ายังไง เธอก็เป็น ผู้หญิง ของฉันอยู่ดี" รอยยิ้มเหยียดอย่างผู้ชนะ

พฤกษ์ x ขวัญข้าว ชอบมาตั้งนานแต่เป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ ถูกปิดกั้นเพราะคำว่า ‘เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ’ ทนเห็นมันคั่วสาวไม่ซ้ำหน้ามาเกือบ3ปี แต่พอฉันจะมูฟออนมันดันมาหวงก้าง ขัดขวางโดยการบอกว่า “คนที่มึงคุยมันเจ้าชู้ไม่รู้หรือไง” เหอะ ไม่ชอบอย่ามาทำหวง ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองให้ช้ำใจโว๊ย!!

"ป๊อบ" สาวน้อยแสนซนวัยใส ค่อย ๆ หลงรัก "กานต์" หนุ่มน้อยผู้มุ่งมั่นตั้งใจทำสิ่งต่าง ๆ อย่างถึงที่สุด ที่เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ทีละนิดทีละหน่อย จนหัวปักหัวปำ ถลำไปจนเกินเส้นของคำว่า "เพื่อน"

“เรียกใครป้า!” เจ๊ลินนักเขียนสายเหวี่ยงวัย 35 ปะทะ ‘เขตต์’ เด็กเปรตวัย 18 กลางสี่แยก จากคู่กรณีหน้ากวน สู่เด็กในปกครองที่ใช้ร่างกาย ชดใช้ค่าเทอมคืนป้าทุกคืน!

‘ตาหวาน’ ถูกแฟนเก่าที่คบกันมานานถึงห้าปีบอกเลิกโดยไม่ทราบสาเหตุ ด้วยความเสียใจและเมามายจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เจ้าตัวตัดสินใจนัดผู้ชายสักคนเพื่อจะทำให้ตนเองลืมคนรักเก่า โชคชะตาที่ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายจึงเหวี่ยงผู้ชายมีปมฝังลึกในใจอย่าง ‘ซุน’ มาให้ เขาเปรียบเสมือนแสงแดดอบอุ่นในฤดูหนาว แต่ก็เป็นน้ำแข็งเย็นสุดขั้วในเวลาเดียวกันด้วย “ซุน... เรากับแกเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก” “ทำไมไม่ได้ครับ” “เพราะเราชอบแกซุน... เราชอบแก ไม่ได้ชอบในฐานะเพื่อน แต่เราชอบแกในฐานะผู้ชายคนนึง” “พี่ไม่เหมาะกับเธอหรอกครับ เอาความรักของเธอไปให้คนอื่นที่ไม่ใช่พี่ดีกว่า”

กริช สถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบจากเมืองกรุง ผู้ที่มีชีวิตอยู่กับตัวเลข เลเซอร์วัดระยะ และคอนโดหรู ต้องตกกระไดพลอยโจนกลับสู่บ้านเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานีตามคำสั่งประกาศิตของย่า เพื่อมาจัดการมรดกที่ดินผืนสุดท้ายที่เขาแทบจะไม่เคยกลับมาเหยียบเลยตั้งแต่ประถม กริชในวัยเกือบ 30 กลายเป็นเขาพูดอีสานไม่ได้ ฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง และที่สำคัญ... เขาเป็นโรคกลัวโคลนขั้นสุด แต่การกลับมาครั้งนี้ทำให้เขาได้พบกับ ปิยะฉัตร หรือที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า "อิปิ๊" ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านสุดแสบที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาในวัยเด็ก จากเด็กหญิงน้ำมูกยืดในวันนั้น กลายเป็นสาวแกร่งเกินร้อยที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของชุมชน ปิยะฉัตรไม่ได้มีดีแค่หน้าตาสวยคมแบบสาวที่ราบสูง แต่เธอยังพ่วงตำแหน่ง "เจ้าแม่เกษตรอินทรีย์" ที่พร้อมจะปกป้องผืนดินบ้านเกิดจากพวกนายทุน

"เมื่อล็อคเป้าหมายแล้ว วิศวะเจ้าแผนการ อย่างผม....ไม่เคยพลาดเป้าหมาย"

“ ผู้หญิงบ้าไรว่ะ โครตดื้อ อย่าให้ถึงวันแต่งงานนะเฌอลิน…“ มาร์ค มาเฟียหนุ่มที่ต้องขึ้นรับตำเเหน่งเเทนผู้เป็นพ่อตั้งเเต่อายุน้อย โดยมีพันธะสัญญาคือการเเต่งงานกับเธอ เฌอลินคุณหนูสุดดื้อ ที่เจอหน้าเขาทีไรเป็นต้องเถียงกัน จนวันหนึ่งความดื้อของน้องทำให้เขาอยากปราบเธอด้วย... ” ถึงเธอจะเป็นเพื่อนน้องสาวฉัน ถ้าฉันต้องการ ยังไงเธอก็ไม่รอดเฌอลิน “

คำโปรย นางเอกไปขอพรกับเจ้าแม่ขอให้ได้พบเนื้อคู่ และตกหลุมรักเพียงแค่สบตา แต่ทว่า ขอยังไม่ทันขาดคำเจ้าแม่ก็เสริฟ์เนื้อคู่มาพร้อมกับส้นTEEN ฟิ้ว ตุบ โป๊ก โอ๊ย “ใครแม่งขว้างมาวะ” จันทร์ขบกรามแน่นหยิบรองเท้าข้างนั้นขึ้นมาพยุงตัวเตรียมจะลุกขึ้นไปด่า ไอ้คนที่มันกล้าเอาของสกปกมาขว้างเล่นแบบนี้ แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นดี ก็มีเสียงทุ่มหนึ่งดังขึ้น “นี่เธอ เป็นไรไหม” “ไม่เป็นก็เหี้.......” คำหยาบนั้นถูกกลืนลงคอหายออกไปทางทวารหนักทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจ้าของเสียง และนั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้หญิงสาวตามจีบอีกฝ่ายไม่หยุด “ชอบฉันหรืออยากโดยเ..dให้พูดอีกที” ไม่มีนอกกายนอกใจ100%

“ถ้าหนูขอพรได้หนึ่งข้อ น้องดรีมอยากให้แม่ไม่เจ็บที่เท้าและอยากให้แม่มีความสุข.. อุ๊ยหนูขอเกินหนึ่งขอไปแล้วถ้าอย่างนั้นน้องดรีมอยากให้คุณแม่ไม่เจ็บเท้าค่ะน้องดรีมเป็นห่วงคุณแม่..” ลูกไม่คิดที่จะขอพรให้ได้เจอเขาเลย.. คนเป็นแม่ต้องสอนลูกว่าอย่างไรกันลูกถึงไม่คิดที่จะอยากเจอเขา.. ทำไมฟ้าถึงไม่เคยคิดจะบอกลูกเหรอว่าเขา..ยังมีชีวิตอยู่และเขาก็อยู่ไม่ไกลฟ้าเองก็สามารถไปหาเขาได้เสมอแต่ฟ้ากลับไม่ยอมเอ่ยปากพูดถึงเรื่องเขาเลยสักนิดมันใช่เหรอ? “แล้วน้องดรีมไม่อยากเจอพ่อบ้างเหรอครับ” “น้องดรีมเจอไม่ได้ค่ะ..” “แล้วถ้าสมมุติว่าวันนี้น้องดรีมได้เจอพ่อน้องดรีมจะดีใจรึเปล่าครับ?” “ฮืม.. ไม่รู้ค่ะน้องดรีมไม่มีพ่อน้องดรีมเลยไม่รู้ว่าต้องดีใจรึเปล่า..” ความรักที่ถูกกำหนดเอาไว้ว่าเธอไม่คู่ควรตั้งแต่แรกแล้วแบบนี้เธอจะไปต้อหรือเธอจะพอแค่นี้… ความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับต้นเหตุนั้นมาจาก…

จากความบังเอิญ… ที่ไม่ควรเกิดขึ้น แต่กลับทำให้ใจเราเต้นแรง …จากจุดเริ่มต้นของเรื่องราว จากความบังเอิญ ที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

เขาเป็นหลานชายเจ้าของ มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในกรุงเบอร์ลิน ร่ำรวย มหาศาลมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้าหาแต่ทว่า เขากลับสนใจเพียงเด็กทุนของย่าตัวเอง แต่มันก็เป็นเพียงความรู้สึกอยากได้ชั่วครั้ง ชั่วคราว นั่นจึงทำให้เขาเลือกที่จะเป็นฝ่ายเข้าหาเธอก่อนทั้งๆที่มีว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว อีกทั้งยังยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมา แม้จะต้องหลอกลวงเธอว่ารักก็ตาม "เธอเป็นคนแรกที่เขายอมเข้าหาก่อน...แต่ก็ไม่ได้ หมายความว่าจะเป็นคนสุดท้ายที่หยุดเขาได้"

พระเอกเพลย์บอยถูกใจนางเอกตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเขาตั้งใจเข้าไปหลอกเอาเธอ แต่มีเหตุการณ์พลิกผันทำให้ได้เธอมาครอบครองโดยที่ไม่ต้องลงมืออะไรมากมายแถมยังถ่ายรูปแบล็คเมล์เธอไว้อีกด้วย ทุกอย่างกำลังไปได้ดีแต่แฟนเขาดันกลับมา...

“คนอย่างกู ไม่คู่ควรกับใครหรอกและกูก็ไม่อยากให้ใครมาคู่ควรกับกูด้วย”

ผู้ชายขี้เซาที่เอาแต่นอนทั้งวัน ทำตัวประหลาดไม่สมกับหน้าตาหล่อๆ แบบนั้น ต้องการให้ฉันเข้าไปอยู่ในชีวิตของเขาเพื่ออะไรวะ?

ในอดีตเขาสร้างรอยแผลและความเจ็บปวดให้ฉันและไม่คิดจะหันมาเหลียวแลแต่ห้าปีผ่านไปเขากลับมาอยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า พี่โบว์...ผมรักพี่

เรื่องรักที่เพิ่มระดับขึ้นตั้งแต่เด็กจนเติบโต ผู้อ่านต้องมีเหรียญไว้สำหรับเสี่ยงทายด้วย เพราะหัวก้อยของคุณจะกำหนดทิศทางของตัวละคร

"เมีย? พี่อย่ามาชุบมือเปิบนะ เราแค่มีความสุขกันชั่วคราวเฉยๆ" คนหนึ่งก็ดื้อไม่ฟังใครอีกคนก็เจ้าเล่ห์เหลือเกินจุดจบความรักที่แสนอลเวงของทั้งสองจะเป็นยังไง

ปากแข็งนักใช่ไหม ได้!! งั้นเจอของแข็งงัดปากหน่อยเป็นไง!!!!

‘เพื่อนพี่ชาย’ คือสถานะที่ปลอดภัยและมีเส้นแบ่งเขตแดนชัดเจนที่สุด แต่สำหรับ ‘พิมพาย’ เส้นแบ่งนั้นกลับพร่าเลือนลงทุกครั้งที่ ‘ไต้ฝุ่น’ เข้ามาใกล้ เขาคือพายุร้ายที่ทรงเสน่ห์ คาดเดาไม่ได้ และไม่เคยศรัทธาในความรัก จนกระทั่งความเหงาและแอลกอฮอล์ในคืนนั้น พังทลายกำแพงความถูกต้องจนหมดสิ้น เขายื่นข้อเสนอที่แสนเห็นแก่ตัวมาให้ พร้อมกับตอกย้ำความจริงที่เย็นชา “เราเป็นแค่คู่นอนนะ...ไม่มีอะไรเกินกว่านี้” เธอตอบตกลง ยอมกลืนเลือดตัวเองเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการยืนอยู่ข้างเขาในเงามืด ยอมตีสองหน้าเป็นน้องสาวที่แสนดีของพี่ชาย และเป็นคู่นอนไร้ค่าที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหึงหวง ทนมองเขาหยิบยื่นความอ่อนโยนให้คนอื่น ขณะที่มอบความสัมพันธ์ไร้หัวใจให้เธอ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า ท่ามกลางความลับที่ถูกซ่อนเร้น พายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะกวาดล้างทั้งความรักและมิตรภาพ กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ