7-year Itch Meaning 소설 & 이야기

Pasalamat ko lang at wala si mommy kaya hindi naririnig ang usapan namin dahil kung hindi ay kahit abutin ng gabi ay hindi matatapos ang sermon niya. Pito kaming magkakapatid at pare pareho kaming sakit sa ulo mula pagkabata lalo at lahat kami lalaki kaya naiintidahan namin kapag gan'on siya but as much I understand my mom ayokong marinig ang mga nakakabingi niyang sermon. Masakit sa tenga. "KUYA wag ka ng sumabay sa'kin dahil busy ako." Yamot na sabi ni Seven na pilit akong pinapababa sa sasakyan niya.

Lumapit pa ako nang ilang hakbang, nilunod ang distansya sa pagitan naming dalawa. "Pitong taon akong naghintay, Mom. Seven years of pure agony and hell. Seven years akong umaasa na isang araw, gigising siya at maaalala niya ulit kung gaano namin kailangan ang isa't isa. Seven years akong nabuhay sa kawalan, hindi alam kung buhay pa ba siya o kung saang sulok ng bansa siya itinago ng pagkakataon."

Siguro kung hindi ko siya ginising, hindi malalasing at hindi niya masasaktan yung kapatid ko. Siguro kung pina-tulog ko ng maaga si Keith at hindi na nakipaglaro doon sa golden retriever naming puppy, e'di hindi siya nasaktan. Seven years old lang kapatid ko that time. Sobrang sakit sa akin noon. What am I even thinking right now?

And then, dahan-dahan, sinimulan niyang tanggalin ang butones ng kanyang suot na damit. “But... before pain drags you into hell, I’ll show you heaven... only so you know exactly what you’re losing,” dagdag pa niya. Mas lalo lamang nangalit ang aking ngipin dahil sa pagkamuhi ko sa buong pagkatao niya. "Do you remember what happened seven years ago? Back when you were just seventeen?" pagpapatuloy niya.

Mabilis akong ngumiti nang makita ang cute nitong mukha. "Seven."

Determinado si Lily na kalimutan si Darryl kaya hindi nito maaaring hayaan ang sarili para muling mahulog sa lalaki! Mariing kinagat ni Lily ang kaniyan glabi at umiling habang tinitiis ang sakit, nagsalita ito. “Darryl, inatake ako at hindi ko alam kung mabubuhay pa baa ko. Narinig kong mayroong seven-year itch sa pagitan ng mga magkasaintahan, kaya magkakaroon tayo ng seven-year deal. Magsasama tayo kapag hindi ako namatay at kapag hindi mo pa ako nakakalimutan paglipas ng pitong taon, okay?” Kapag hindi pa rin ito nakalimutan ni Darryl paglipas ng pitong taon, nangangahulugang mahal na mahal niya ang babae at wala itong pakialam sa pangit na hitsura ni Lily.

Para itong nagtatago ng isang ngiti, ngiti na ayaw sa kanyang ipakita. "Kilala ko rin ang sarili ko kaysa sa mas kilala mo ako, Lexa." Lexa... Napakurap siya. It had been seven years since he last called her Lexa.

Gustong gusto niya ito. Ngunit agad na pinigilan ni Trixie ang sariling damdamin. Alam niyang hindi pwedeng malinlang ng mga ngiti ito ang sakit na idinulot sa kaniya ng kahapon. Alam niyang hindi siya maaaring magpalunod muli sa pangarap na ito. Seven years of being a martyr and mentally abused wife is fucking enough. Hindi niya ipagpapalit ang pinaghirapan niyang kalayaan sa isang sandaling ilusyon ng saya nila.

Itatago na sana niya ang kanyang phone sa bag nang muli itong tumunog. Isa na namang notification ng lumabas.. “ I am seven “ Tila nagmamadali ang kabilang panig, dahil maya-maya pa ay nagpadala uli ito ng panibagong message “ I am seven” Dahil antok na antok na siya, hindi niya pinansin ang nagmessage at walang sabi-sabi niyang inilagay ang "Seven" na ito sa kanyang blacklist.

Pakiramdam na siya ay mawawalan na siya ng ulirat sa labis na sarap na nararamdaman. “You don’t know how much I’ve been dreaming of this to happen,” bulong nito sa kanyang tenga habang patuloy sa pagbayo sa likod niya. “Seven years. Pitong taon mo akong pinaghintay, Ichika. Did you really think I will go easy on you?” Paos na ang kanyang tinig. Walang lalabas na salita sa kanyang bibig kung mahina ang kanyang boses. She had to raise her tone a little for her voice to come out. And damn, this ain’t good.