Ang Aking Pamilya Talata 소설 & 이야기

Chapter 109 Ngumiti ako nang malamig at hinaplos ang tiyan ko na lalong lumaki—walo na akong buwan. “Kailangan kaming tatawaging pamilya,” bulong ko sa sarili, halatang may bahid ng ligaya at pagnanasa. “Hindi si Solidad. Hindi ang anak nilang dalawang iyon.”

Isang mapait at pagod na tawa ang pinakawalan niya sa malamig na kalsada. "Putangina... talaga bang kailangan pa nilang ipakita ang kalandian nila sa mismong tapat ng pamilya ko?!"

Tila ba may papiging na ganap, e. Masaya lang kami noong araw na 'yon, ang bawat pamilya namin ay nagkaroon ng bonding. Akala mo e namamanhikan na ang pamilya nila pero masaya ako dahil family oriented din ang pamilya ni Yatco bukod sa tatay niya. Speaking of him, hindi naman niya na ako kinulit pa.

Tang-ina! "Wala ho ba kayong pamilya para magsalita ng ganyan? Sabagay, mayaman ho kayo, eh. Kayang-kaya niyong bilhin lahat. Pero kaming mahihirap, ito nagsisipag na magtrabaho para may makain. May ma-iprovide sa pamilya. Ano bang masama sa damit ko? Malinis naman. Kung sa tingin niyo hindi presentable tingnan, sana sinabi niyo na lang po ng maayos, hindi 'yong..."

Mas maalaga pa kaya siya kapag nalaman niyang anak niya ang kambal. Hindi na mawala wala ang ngiti ko ngayong pinagmamasdan sila na masayang nagtatampisaw sa tubig. Hindi man ako makasali sa kanila ngayon ay walang pagsidlan ang saya na nararamdaman ko. What a happy family I have? "Kumain na muna kaya tayo." Napatingin sila sa akin. "Bago kayo muling magbabad sa tubig."

sagot naman ng isa nilang kasama. "No worries kaya ko pa naman aand besides wala na po akong pamilya dahil tinakwil na ako..." kako dito na patawa tawa sa sinasabi halatang hindi kapani paniwala pero deep inside totoo lahat ng aking sinabi.

Tatlong libong pamilya. Biglang pumasok sa isip ko ang pamilya ko. Ang tatay kong masipag. Ang nanay kong mapagmahal. Si Junjun na laging nagtatanong kung kailan kami kakain ng masarap. Hindi ba't ganoon din ang pamilya ko? Hindi ba't isa lang kami sa tatlong libo na walang kalaban-laban? Ngunit ang pumatay sa pamilya ko ay ang kanyang ama. Hindi siya.

Isa na rito ang pagmamahal ng pamilya. "Maraming salamat, Ma," sagot ni Alona, na hindi nakaligtas sa mga mata ni Gina ang malalim na kaligayahan na nag-aalab sa kanyang puso. "Alam kong hindi ko kayang mag-isa. At hindi ko na kailangan pang maghanap pa. Ang pamilya ko, narito na sa aking harapan."

Isang gagawin nila ang lahat para maalis. “Kaya sabihin mo sa akin, kung hindi mo ako kinukunsiderang pamilya noon, paano mo naisip na ikukunsidera kitang pamilya ngayon? Anuman ang sinusubukan mong gawin sa pamamagitan ng paglalaro sa akin ng family card ay hindi gagana"

"Yes, baby." "Kung ganoon, may complete family na ako?" Kumalas siya sa yakap ko at masayang nagtatalon. "Yehey! May papa na ako! Hindi na ako kukutyain ng mga kalaro ko kasi complete na rin ang family ko! Yehey!" Napatingin ako kay Wena nang dahil sa narinig. Gusto kong maluha noong mga sandaling iyon. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag kay Thalia ang lahat.