Ang Aking Pangalan Tula 소설 & 이야기

seryoso niyang bigkas Muli, isang ngiti ang gumuhit sa labi ko habang nakatiitg ako sa sarili kong hitsura sa salamin Ang pangalan ko ay MIkyla pa rin..pero hindi na Mikyla Ventura. Ako na ngayun si Mikyla del Rosario at sa muling pagbabalik ko, sisiguraduhin kong hindi na nila ako makikilalang lahat. Hindi na!

At lalo akong kinabahan nang marinig ang mga sumunod niyang salita. "Kasama ang pangalan mo." Tumigil ang mundo ko. "Ano?" "At hindi lang ikaw." Humigpit ang panga niya. "Kasama rin ang pangalan ng yumao mong ina." Bigla akong nawalan ng hangin. Parang bumukas muli ang sugat na pilit nang naghihilom. Hindi pa pala tapos. Hindi pa pala sapat ang lahat ng nalaman namin. May mas malalim pa. May mas madilim pa.

Hindi man lang niya ako nilingon. "Hindi bagay sa iyo ang pangalan mo." Ngayon ay napatingin siya. At mukhang hindi niya nagustuhan ang narinig. "Wala akong pakialam." "Meron kang pakialam." "Wala." "Meron." "Wala." "Meron." "Jam..." natatawang saway ni Tita Selena. "Ano ho?" inosente kong tanong. Pero hindi ko napigilang ngumisi. "Tita, matanong ko lang ho, bakit ga ho Angelo ang pangalan niya?"

Seryosong Turan ko ngumiti lang ulit ito at tumango tango why this child must have been overjoyed " Am can I know Po kung Anong pangalan mo? " Sabay himas nito ng batok" kasi nong tinulungan Moko nung nakaraan Hindi ko nalaman Ang pangalan kasi pag gising ko nakaalis kana kaya Ngayon my pagkakataon na pwede ko Po ba malaman kng Anong pangalan mo hehe" ngiti nito habang hinihimas himas Ang batok" kung ok lang Po?" Ngusu nito habang pinaglalaruan Ang mag daliri the courage of this person to find out what my name is.napacross mulsa Ako at tinignan ito ng wlang emosyon " Call me Rein That's what they call me"

aniya at tumango naman ako sa aking ulo. "Sandali nga lang, parang pamilya sa akin ang pangalan niya." Saglit muna siyang nag-isip at nang maalala niya ang tungkol kay Alona ay muli siyang napatingin sa akin at humakbang papalapit.

Malayo sa tinapos ko pero puwede kaya? “So…” bumalik ang tingin ko sa kaniya nang kinausap niya ako. Malawak pa rin ang ngiti niya sa akin. “What’s your full name?” kinuha niya ‘yong basong may manipis na hawakan na may lamang tubig. ‘Yon yata ‘yong tinatawag nilang wine glass? Hindi ko alam. “A-Ayla Encarquez po…” pilit akong ngumiti, nahihiya pa rin sa kaniya kasi nasa isang magarang lugar kami tapos basta nakakahiya talaga.

Naghanap ng isang papel at ballpen dahil naisip niyang gumawa ng tula. Una tungkol sa pag ibig na Di masuklian pero tinapon lang niya. Hindi niya alam kung anong tamang pamagat para sa nasaksihan niya sa kanyang panaginip. Hanggang sa mapagdesisyonan niya na ang pamagat ay Pagmamahal. Pagmamahal Sa Larong kailanman ay uwiang sugatan Manalo man o matalo, ako'y lalaban hanggang puso mo'y makamtan

Adrian Raugh Lanes. Parang tinik ang pangalan niya sa lalamunan ko. Isa. Dalawa. Tatlong segundo. Iyon lang ang itinagal ng tinginan namin, pero para akong nalunod sa kabang matagal ko nang kinukubli. Yung klase ng kaba na hindi basta takot—kundi alaala. Alaala ng kung anong hindi na dapat muling bumalik.

Kailan lang kami nagkakilala pero pakiramdam ko ay ang lapit-lapit na namin sa isa't isa. Ni hindi ko nga alam kung sino ako, kung anong klaseng tao ba ako. Ultimo pangalan ko ay hindi ko alam, pero nagpapasalamat ako sa kaniya dahil binigyan niya ako ng pangalan na alam ko naman kung saan niya kinuha. Ubi is short for Pulubi. I like the name she gave me at para sa akin ay mas gusto ko na ito na lang ang magiging pangalan ko kaysa sa pangalan na tinawag sa akin ng dati kong kasamahan sa trabaho.

Tiningnan naman ako ni Token bago umupo. Mahusay naman siya. Sunod naman ay walang iba kundi si... "Nagmula sa Tuktok ng tatsulok, hanggang sa r***k ng sulok, Ako po si Ulap McCloudy, dalaga, estudyante, at tatak ragatak District G. Asan ang inyong palakpak, isapak ninyo sa akin. Pak!"