Bawling My Eyes Out の小説・ストーリー

Ang klase nang ngiting gusto kong makita araw-araw. Literally I saw how her eyes twinkled and I can't help myself but cry more. For the first time I let people saw this side of me. They are not used seeing me in this state, crying. But today I am crying out of genuine happiness. Because finally, I am marrying the love of my life. My Ava Margaux.

Halos tumirik na ang aking mga mata at hindi ako makahinga ng maayos. Sa tuwing naririnig ko ang mga ungol ni Ninong Dwayne ay nararamdaman ko rin ang pamamasa ng aking pagkababa3 sa baba. “Babe, fvck! Ohh! Damn it!” Hindi na siya nakatiis at hinawakan na nito ang aking batok. “Open your mouth wider!”

Watching the tears that keeps on flowing down my cheeks. "Baby" nabasag ang boses niya dahil sa nagbabadyang emosyon. I bit my lower lip and stared down at her. She cleared her throat and drew a small smile na tila ba kabadong kabado. Gamit ang isang palad ko ay pinahid ang luha kong sige lamang sa pagbagsak mula sa aking mga mata.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

How can I not burn this image forever in my eyes? “How can I not look at this point? – Bigla niyang hinarang ang mga salita ko. “Do something about your eyes. Turn around or if you can’t, just go blind or pluck your eyes out, twist them and throw them out!” Sigaw niya ng pabulong habang nanlilisik ang mga mata na nakaturo sa bintana. “How unreasonable can you get? I literally can’t do those things kapag bulag na ako.” Sagot ko habang tinuturo ang mga mata ko.

Pinilit niya ang sariling ngumiti at umiling. “It’s called tears of joy, Mira.” She lied. Mas lalong nangunot ang noo nito. “Is it called tears of joy if your eyes are sad?” Napaiwas siya ng tingin dito. Suminghot na lamang siya at umayos na sa pagkakatayo. Naglibot siya ng paningin sa buong paligid at mariing hinilot ang kanyang sintido. “Let’s go?”

Take me, I’m ready! Huling huli niya ang panic sa mukha nito. Ramdam niya ang nerbiyos sa mga mata nito. “Damn, Cathy, hindi ka nakakatawa!” Bulyaw nito nang bitawan siya. Ang lakas ng tawa niya. Sinasabi na nga ba niya eh.

Those eyes are sparkling. To me. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

he muttered. “Dam-” "Goddammit, Jana!" Galit na bulyaw niya na nagpatigil sa akin. His bloodshot eyes struck the depths of me. And I couldn't look away when I saw pain in his eyes. His eyes are spitting fire but hurt at the same time. "Are you that fucking torpid?" ‘Manhid? Ako?’

Kaagad akong nakaramdam ng awa para sa sarili ko. Napangiwi ako sa sakit nang hawakan ko ang pinakamalaking pasa sa gilid ng kabi ko. Nangingitim na rin ito at sobrang namamaga. My almond shape eyes were so sad. Namumutla ang mga labi ko at namamalat. I feel sorry for myself. But I don't have a choice.