Bawling My Eyes Out นิยาย & เรื่องราว

Angel said while crying and there's even a tear in her left eyes running. Mabilis akong tumango at tinapik-tapik ang likod ng dalaga. "Hey stop crying now, it is fine. Don't cry as if someone's died-" Agad naman itong lumayo sa akin at matatalim ang mga matang sinamaan ako ng tingin.

Para bang kapag tinagalan ko pa ang pagtitig sa kaniya ay malulusaw ang buong pagkatao ko dahil sa nakakapaso niyang mga titig. I need to go out here! I will surely melt! Malulusaw ako ng pinong-pino! Matapang ko siyang tinitigan "Ah, I need to go home. I need that eyeglasses," I said and pointed my right index finger to my eye glasses that he's holding, tightly. He stare at me using his dangerous eyes before combing his hair using his fingers. He chuckled sexily like he own the universe. "Uuwi kana?" He seriously asked.

Nakita ko ang malinaw at mabilis na pagtaas-baba ng kaniyang Adam's apple nang lumunok siya nang malalim, tila ba dinadama ang mga salitang binitawan ko. “Ugh...” isang malalim at garalgal na ungol ang kumawala sa kaniyang lalamunan. Ibinaba niya ang tingin sa akin, ang mga mata ay nagliliyab na ngayon sa matinding pagnanasa. “More, Hyacinth...”

Wala na rin akong pakialam kung maipit ba siya o kaya naman ay mahampas, mas gusto ko nga 'yon. "Don't get stress, makakasama kay baby," pabulong kong sabi habang dahan-dahang dumadausdos sa pinto. Hindi ko mapagilang maiyak, sumasakit ang lalamunan at dibdib ko. "Tangina, don't cry Lyka! Makakasama kay baby," garalgal ko pang sabi sa sarili. But I can't control my fucking tears to come out of my eyes!

Ngayon ko lang naramdaman ang pamumuo ng luha sa gilid ng mga mata ko. "Intindihin mo at ng maintindihan mo!" Tumalikod na ako kasabay ng pagtulo ng luha sa mata ko. Ilang taon na ba simula nang huling beses akong umiyak? Hindi ko na iyon napigilan dahil kahit ano'ng pilit na pagtanggi ang gawai ko, alam kong nasasaktan ako sa pambabalewala niya sa akin. Pinahid ko ang luha sa pisngi ko at humakbang na palayo sa kaniya.

Kitang kita ko kung pano kumuyom ang kanyang kamay sa damit na hawak niya at hindi din nakaligtas sa paningin ko ang patulo ng kanyang luha habang walang emosyon ang kanyang mga mata. "DAMN WHO F*UCKING DID THIS?!" Galit na galit niyang sigaw kaya muntikan na akong mapalundag dahil ngayon ko lang siyang nasaksihan na manlisik ang mata at parang isang mabangis na tiger na handang kainin ang pain sa kanyang harapan. Pati ako ay nakaramdam din ng takot pero nangingibabaw parin ang paghihiganti sa dibdib ko.

Bumuka ang bibig ko upang gustong magsalita pero walang lumabas sa bibig ko. Naka kunot noong nakatingin sa akin ang bata. Bumuga ako ng isang malakas na buntong hininga bago ko dahan dahan tinanggal ang eye glasses ko. Ngumuso ang bata sa akin dahilan para matulala ako. His lips resembled someone too. I smiled!

Hinayaan kong bumigat ang talukap ng mga mata ko at pumikit. It hurts and excruciating. And then, without knowing, a single tear escaped from my left eye. 🔪🔪🔪 Naalimpungatan ako nang may maramdamang kaluskos. Iminulat ko ang aking mga mata at sisigaw sana when someone covered my mouth with his hand. ‘’Huwag mong subukang sumigaw kung hindi papatayin kita!”, banta nito habang may nakatutok sa aking kutsilyo.

Napalunok ako ng makita kong walang emotion ang kaniyang mga mata ngunit may isang butil ng luha ang tumulo mula sa kaniyang mga mata bago siya nagmamadaling lumabas ng kwarto. Shit!

Hindi gumagalaw at puno na nang luha ang mga mata habang nakatingin sa akin. "What are you doing here?" I asked coldly. I heard him cry. His little cries turns into small sobs but I stood firmly looking at him without any emotions. "Please—" "Get out." I said cutting him off but he he cried harder and sobbed more. It's too painful to hear. His cries filled the room. His eyes are begging. He is crying like a lost kid. Iniwas ko ang tingin ko sa kanya pero sa sulok ng mga mata ko kita ko ang paghawak nito sa dibdib niya na tila ba nahihirapang huminga.