Novel & Cerita Bawling My Eyes Out

I wasn't even aware that a tear left out my eye the moment I closed it even just for a second. "Pawis.", maikling sagot ko. "Ahhhhhh so eyes sweats?", naguguluhan niyang tanong. Napangiti ako sabay napatango tapos siya naman napatango rin na parang may bago siyang natutunan ngayong araw. Bigla siyang napalingon sa likuran ko at lumiwanag agad ang mukha niya. "Daddddaaaaa!", malakas niyang sigaw habang may malapad na ngiti sa labi.

Kitang kita ko kung pano kumuyom ang kanyang kamay sa damit na hawak niya at hindi din nakaligtas sa paningin ko ang patulo ng kanyang luha habang walang emosyon ang kanyang mga mata. "DAMN WHO F*UCKING DID THIS?!" Galit na galit niyang sigaw kaya muntikan na akong mapalundag dahil ngayon ko lang siyang nasaksihan na manlisik ang mata at parang isang mabangis na tiger na handang kainin ang pain sa kanyang harapan. Pati ako ay nakaramdam din ng takot pero nangingibabaw parin ang paghihiganti sa dibdib ko.

Bumuka ang bibig ko upang gustong magsalita pero walang lumabas sa bibig ko. Naka kunot noong nakatingin sa akin ang bata. Bumuga ako ng isang malakas na buntong hininga bago ko dahan dahan tinanggal ang eye glasses ko. Ngumuso ang bata sa akin dahilan para matulala ako. His lips resembled someone too. I smiled!

Hinayaan kong bumigat ang talukap ng mga mata ko at pumikit. It hurts and excruciating. And then, without knowing, a single tear escaped from my left eye. 🔪🔪🔪 Naalimpungatan ako nang may maramdamang kaluskos. Iminulat ko ang aking mga mata at sisigaw sana when someone covered my mouth with his hand. ‘’Huwag mong subukang sumigaw kung hindi papatayin kita!”, banta nito habang may nakatutok sa aking kutsilyo.

Napalunok ako ng makita kong walang emotion ang kaniyang mga mata ngunit may isang butil ng luha ang tumulo mula sa kaniyang mga mata bago siya nagmamadaling lumabas ng kwarto. Shit!

At bago pa tumalikod ang mga ito tinawag ko na para kumain. "Kain na tayo wag na kayong umalis." para din naman itong mga bata na ang bilis naka U -turn. Nag-uunahan pa ang mga ito ng pwesto sa lamesa. When I looked at Calyx his eyes are glistening, but this time I can see the happiness in it. I dried the tears in his face and gently patted his cheek.

Hindi gumagalaw at puno na nang luha ang mga mata habang nakatingin sa akin. "What are you doing here?" I asked coldly. I heard him cry. His little cries turns into small sobs but I stood firmly looking at him without any emotions. "Please—" "Get out." I said cutting him off but he he cried harder and sobbed more. It's too painful to hear. His cries filled the room. His eyes are begging. He is crying like a lost kid. Iniwas ko ang tingin ko sa kanya pero sa sulok ng mga mata ko kita ko ang paghawak nito sa dibdib niya na tila ba nahihirapang huminga.

Iniabot niya ang mga iyon na ikinaangat ko ng mukha para lang magimbal na mabungaran ang kabuoan ng kanyang mukha! Nanigas ako at parang binuhusan ng nagyeyelong tubig na mapatitig sa mga mata nitong walang emosyon at malamig pa sa yelo kung makatitig! Nanunuot sa buto ko ang tiim ng pagkakatitig nito. Hindi ko naman ito mabakasan ng pagkagulat na makita akong muli! "T-Tyrone" nauutal at mahinang bigkas ko.

I frowned at his question and stared at his eyes with confusion written on my face. Akmang sasagot na sana ako nang maramdaman ko ang matigas na bagay na pumasok sa pagkababae ko at ang sobrang sakit na parang may napunit sa kaloob-looban ko. "Ahh! Shit ouch. It h-hurts!" A tear escaped from my eyes as I closed it tightly.

Tumindig ako ng tuwid sa kabila ng aking panghihina at yumuko bilang pagbibigay galang bago nagpaalalay sa 'king kasama sa paglabas. As the we finally get out from his office and his door closed, my tears automatically run down to my cheeks as I lost my strength. Mabilis akong sinalo ng kasama ko at ikinulong sa kanyang dibdib ang aking mukha. "Cry," he said simply that made my eyes burst into tears. Wala na akong pakialam kung nakikita kami ng ibang empleyado. I just want to release all the pain that I am feeling as I remember how hurt his eyes was.