Burat Ng Ama Novels & Stories

“Bu... Buntis ako? Buntis ako?” garalgal na sambit ni Barbara. Nangilid na ang luha ni Barbara dahil sa nalaman niyang ito. Hindi niya gustong mabuntis nang dahil lang sa putik na gabing iyon. At hindi niya alam kung sinong ama nito. Pero, anong gagawin niya? At paano na ang pangarap niya para sa kaniyang mga kapatid?

Syempre sa kanya galing yung iba kong sagot. Pero kung nakapag open ako ng notes kanina masasagutan ko yun ng tama lahat. Ba't kasi hindi ako nag aral e. "Di nakakatuwa kasi nakakakilig?" Amputa. Lahat ng mura pwedeng ibato sa kanya. Sinamaan ko naman siya ng tingin. "Di ka nauubusan ng banat noh? Kung banatan kaya kitang asungot ka"

“Amoy dambuhalang baby ka na…” “Hindi pa po masyado, mama, pero gusto ko na pong kumain,” sagot ng bata na may kasamang hagikhik. “Mama nakikiliti ako sa halik mo… Stop na po mama,” may pagmamakaawa na dagdag sabi ng bata.

“Stepmom…” Tahimik ang boses nito. Hindi manlang sila lumapit. Sa halip ay para silang umiiwas sa kanya. Parang may nakakatakot na multo na nasa harap nila. Napakurap si Amara. ‘Ha?’ Ngumiti siya ng pilit. “Hello…” bati niya. Pero imbes na sumagot ang mga bata… Mas lalo lang silang dumikit kay Sebastian.

Biglang natakot ang matanda sa nangyari. At dahil rin sa nangyari namutla ang mukha nito. Mabilis na humarang si Amalia para protektakan ang matanda. At umatras ang mga ito habang siya naman ay naglalakad. Nakita niya ang bata na nasa seven or eight years old. Sa mga oras na iyon may binubungkal siya sa may damuhan gamit ang kanyang kamay, maya maya lang may nilabas siyang kulay green na big worm at ngumiti ito. Hinawakan nito ang buntot at tinaas ng tinaas.

Bumuntong-hininga siya nang malalim bago nagsimula ang kanyang pagsasalaysay. “Ang kunwintas ba kamo? Nakakamanghang na napansin mo ang kuwintas niya . Alam mo, Doc. Mathew, hindi ko alam kung nabanggit na sa iyo ni Amara, ngunit dapat mong malaman na si Amara ay hindi namin tunay na anak. Siya ay ampon lang namin.” sabi ng matanda. Umupo ito sa salansan ng dayami at kinuha ang malaking bilao sa tabi at doon isinalansan ang mga napitas na sitaw.

“SIYA AY BUNTIS! PINAGPAPASABAY NIYA ANG MAG-AMA! PAGKATAPOS, HINDI ALAM KUNG SINO ANG AMA NG BATA!” Dinig na dinig ko ang bulungan ng mga tao. “Siya ‘yung detective sa TV, ‘di ba?” “Grabe, siya pala ‘yon?” “Ang landi naman pala ng itsura.” “Ang gulo ng buhay niya…” Napatingala ako para pigilan ang luha. “Mama… please… Tama na…” Pero tinalikuran niya ako pagkatapos ng ilang segundo, tumawa nang mahina at sinabi, “Tignan natin kung hindi ka tatawag sa akin pagkatapos nito. Hindi pa ako tapos, Marga.”

muling napaiyak ang matanda nang banggitin ang ina ni Amara. "Alright, you old fool, stop crying. Your crying makes me want to cry too," sagot ni Amara, bahagyang napangiti sa nakakatawang paraan ng matanda. Humikbi si butler at nagbunot ng tisyu. "Master, Miss, you chat. I'll head out now," sabi niya bago lumabas at maingat na isinara ang pinto.

“Babalikan kita.” Sa kanyang dibdib ay nananatili ang sugat ng pagkawala. Isang sugat na hindi madaling maghilom. Ngunit iyon din ang sugat na nagbibigay sa kanya ng dahilan upang magpatuloy. Sa lungsod na ito, sisimulan niya ang panibagong buhay. Mag-aaral siya. Maghahanap ng paraan upang umangat. Magiging matalino. Magiging malakas. At kapag dumating ang araw na handa na siya—Babalikan niya ang mga taong kumuha ng lahat sa kanya. Hindi na bilang isang mahina at takot na babae. Kundi bilang si Amara Villafuerte. Isang babaeng ipinanganak mula sa abo ng kanyang nakaraan. At isang ina na hindi kailanman titigil hanggang hindi niya muling nayayakap ang kanyang anak na si Luna.

’ nakangusong tanong ng Bata 'Hala, oo nga Cronus, balikan natin.’ Sabi ng nanay no‘ng Bata. Hindi nakaimik ang daddy ng Bata kaya takang napatingin ang mommy nito sa kanyang Asawa. ‘Hindi na tayo pwedeng bumalik, darling. May mga nag babantay sa atin doon.’ ani ng ama, napatango ang Bata kahit walang maintindihan.