Creation In Tagalog Novels & Stories

Tila isang mabangis na hayop na nakawala at nakalaya ng mula sa pagkakakulong. Wala na ang gapos ng dalaga ngunit wala na rin itong lakas upang makapanglaban pa. Punong-puno ng pasa ang katawan ang dalaga. Nawalan siya ng malay kayang isang malakas na sampal ang kanyang mula sa Tsino at muli ay inangkin siya nito. "Thank you." bulong sa kanya nito at binigyan ng isang halik sa pisngi bago siya nilisan. Nag-iwan ito sa kanya ng triple sa ibinabayad ng iba.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

tawag ni kiel. nasaan na Ang mga skitch na ginawa mo Saad niya. Heto Po sir.... sabay abot sa ginawa namin ni Sandro na skitch. At tinignan niya ito. Ito ba Ang pinagmamalaki niyong gawa niyo ni Engineer Sandro? Akala ko ba magaling kayo? Akala ko ba may class lahat Ng gawa niyo... eh Wala Namang class itong mga gawa niyo.

Maarte kung sagot "O sige ikaw bahala, kung ayaw mong madumihan. Marunong ka namang icompany si lola diba? And beside di ka naman nagsasawa sa kwento ni lola." Nakatawang sabi ni Cedric. Namutla ako, bigla ko kasing naalala nong last visit namin dito. Nag nosebleed ako sa kwento ni lola as in for real nosebleed talaga! Halo-halo kasi ang salita nya parang di tagalog na ewan. Kaya nga yan ay isa sa di ko gusto dito. Wag kayo love ko lola ko noh talagang di lang kaya ng power ko.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

"Matulog ka nang maaga at huwag puro nood ng hindi kaaya ayang palabas." Napalabi si Dindin at mukhang nanghinayang. Halatang nagalit sa kaniya si Dante. Pero nang mapasulyap siya kay Troy ay muling nabuhay ang pantasyang nabuo sa imihinasyon para sa dalawa. Ang mga titig kasi ni Troy kay Dante ay kakaiba. Alam niya ang mga ganoong titig, katulad ni Dylan. Muli siyang kinilig at nanunukso ang tingin sa dalawa.

Galing kay Gab ang message. Gab [ Morning babe! ] Gab [ Breakfast kana ba ? ] Napakagat labi siya habang binabasa ang message nito sa kanya. Dali dali siyang nag reply. Me [ Morning din. Babe? Hmm yan ba magiging call sign natin? ] Gab [ ayaw mo? ] Me [ k lng nmn.. Pnta pla ko bayan. Sama ka? ] Gab [Geh sunduin pa kita? ]

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Lumiwanag iyon at nagawa niyang mabasa ang mga letrang nakasulat gamit ang gintong tinta. "Ggrreeeg Macaasaeet," pagbasa niya sa unang pagkakataon, tila nahihirapan. Para siyang batang musmos na nagsisimula pa lang sa pagbabasa. "Greg Macasaet," pagbasa niyang muli. Namangha siya sa sariling kakayahan dahil nagawa niyang basahin ang nakasulat. Anu-ano pa kaya ang mga bagay na kaya niyang gawin, pero nakalimutan niya na dahil sa pagbura ng mga alaala niya? "Tama. Greg Macasaet nga. Sa kasamaang palad, mamamaalam na si Greg ngayong gabi," sabi ni Andrei na lubusang ikinagulat ni Jehanne.

Maybe we need some rest today. Nagsimula na akong mag-ayos ng sarili, naghilamos at toothbrush na ako atsaka sinimulan ang gawaing bahay. Ganito ang ginagawa ni mama kada umaga noong kaya pa ng katawan niya, sobrang hirap pero tuwing naiisip ko na si mama ay ginagawa ito para sa amin, alam kong kaya ko ding gawin to para sa kanila.