Crying In Silence Novels & Stories

"A-Alam ko naman 'yon. Pero kasi… kung nagsabi ako dati at umuwi ako, para ko na ring iniwan at tinalikuran ang kaisa isang taong naiwan na lang bilang pamilya ko. I-Ikaw na lang ang meron ako, Cali. At ayokong sirain ang mga pangarap mo nang dahil lang sa isang bagay na hindi naman ikaw ang may gawa at wala tayong kontrol.” We sat in silence for a while, the unspoken grief hanging heavy in the air, a shared space filled with sorrow, with regret, with the weight of unspoken words. The loss of her family, the burden of her silence, the pain of her grief—it was all too much, too overwhelming. But in that shared silence, in that shared sorrow, we found a connection, a bond, a renewed understand

Hiyaw ko at dinuro siya. Hindi ko mapigilan ang emosyon at pighati sa puso ko. Ang hirap at ang bigat sa dibdib bigkasin ang katagang 'Namatay ang anak ko.' "Mommy," I gaze at my mother is now silently crying with a cover in her mouth not to make sounds.

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

Naaamoy na naman ni Ada ang pamilyar na pabango. Kahit gusto niya itong itulak ay wala na siyang lakas pa para gawin iyon. Hinang-hina na siya sa kakaiyak. Hindi pa niya naranasan ang umiyak ng ganito. 'Yong tipong hindi niya alam kung ano ang gagawin para mawala ang sakit na nararamdaman. Napagtanto niyang totoo pala ang kasabihang ‘silent cries hurt the most'.

Maybe I really am that easy to let go of. Gabi na naman. It's that kind of night again... tahimik pero maingay sa loob. The kind of silence that screams louder than any voice. 'Yung lungkot na parang kumakapit sa balat, na kahit huminga ako, parang may kasamang bigat. Every breath feels like a sin. The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts.

"I'll never walk again until you come back to me I'm down on bended knee." tumayo ako mula sa kama at naglakad papunta sa lamesa dahil baka magising pa siya. Habang nakaupo ako ay nakatitig pa rin ako sakaniya habang patuloy na kumakanta at umiiyak, F-ck. I don't f-cking care if they call me gay or what because I'm always crying like a baby. When I cry it's never a trickle and it never starts in my eyes. It begins as a feeling in my chest and a sadness in my brain. The leaking water is only a blessed release, it's one way my body chooses to cope and I guess it's a way to communicate too, whether I want to or not.

“Not when we’re both not ok. Not when every word we say hurts more than it helps.” “Rosie—” “Please,” I whispered, voice breaking. “Let me breathe.” A moment of silence. Painful silence. That kind of silence that feels like something’s been shattered between you. Kuya swallowed hard. Kita ko kung paano lumambot ang mata niya sandali… pero agad din itong napalitan ng isang bagay na mas masakit: Pride. “Fine,” he said quietly. Too quietly. “Kung ’yan ang gusto mo.”

And as soon as Dad parked his car, I immediately rushed in. Hindi na ako nagpaalam, ni hindi ko pinansin ang mga kasambahay na sumalubong sa akin. Diretso lang akong nagtungo sa kwarto ko. I locked the door. And when I finally felt the inner peace inside me, I sobbed. Doon ko na pinakawalan ang lahat ng bigat na nararamdaman ko. I cried in silence as I forcefully covered my mouth with both of my hands. Ayokong may sinuman ang makakita o kahit makarinig sa akin na nasa ganoong sitwasyon. I don’t want anyone to worry nor pity me. At higit sa lahat, ayokong makuwestiyon.

I was drifting off… until faint, stifled sobs kept reaching my ears—soft, shaking sounds she thought I wouldn’t hear. Tumayo ako nang may pagka inis. hindi ko alam kung nananadya ba siya o nagpapansin. Hindi talaga siya pumapalya na inisin ako. “What drama is this now? Can you never just be quiet?”

Sino ba naman ang hindi maiiyak kung nakangiti ito habang nakapikit at sinasatinig 'yung dasal. When he opened his eyes, he blew the candles and saw his wife silently crying. Her tears were falling enormously. "Hey, hon. Why are you crying?" Nag-aalala niyang tanong at kinuha ang cake dito tiyaka sinenyasan ang isang empleyado na ilagay na muna sa lugar kung saan pwede ilagay. Hahawakan niya sana ang mga kamay ni Hailey nang maging available na ito at wala ng sagabal, nang maunahan siya nitong yakapin.