Novel & Cerita Crying In Silence

He married her for revenge. Now he won't let her go. Three years ago, Gideon Valderama stole his brother's bride. Hindi dahil sa pag-mamahal, kundi dahil gusto niyang manalo. Now, Ava Cortes is trapped in a marriage built on revenge. Her husband is cold. Her heart is bruised. And the divorce papers sitting on his desk come with a three-million-peso price tag she can't afford to pay. All while he can choose to divorce her anytime. Comes, Celestia Cruz, Gideon's ex and the divorce lawyer handling their case. She's beautiful, brilliant, and determined to make sure the marriage ends. Even if she has to destroy Ava in the process. But when Giovanni Valderama, the younger broth

Isang mapusok na halik ngunit hindi na niya napigilan ang kaniyang luha. She cried silently.

Straight but soft and breakable voice. May namumuo na ring butil ng luha sa gilid ng mga mata ni Trick na nagpapadagdag kalungkutan sa kanilang lahat. Ang mga babaeng staff ng department ay umiiyak na dahil sa kanilang mga narinig. The boys who’s always jolly and jokes around became silence and they are attentively hearing Trick’s speak. “Gusto ko lang humingi ng tawad kung niloko ko kayo at hindi sinabi sa inyo ang totoo,” Trick bitterly smiled at them.

“Ha? Anong sabi mo? Biglang lumakas ‘yong sounds eh, I’m sorry!” Mas lalo tuloy nainis si Grace. “Wala! Uminom ka na lang diyan. Lalabas muna ako, magpapahangin.” Tumayo siya at mabilis na nagtungo sa labas ng club. Ngunit paglabas niya, tila mas mabigat na problema ang sumalubong. Nandoon ang ex-boyfriend niyang si Rico—ang mismong dahilan kung bakit gusto niyang magpakalunod sa alak.

Hinayaan kong ibaon niya ang kaniyang mukha sa aking leeg upang doon umiyak. There was so much pain in his eyes. Masiyado rin ba siyang nahirapan? Pati ako ay nasasaktan dahil sa iyak niya. He was crying silently in my arms. Bawat hikbi ay tila karayom na tumutusok sa puso ko.

Walang nagsasalita na para bang kung may magsasalita na isa ay iiyak na silang lahat. His tears fell silently in his eyes. Gusto niyang magpaalam kay Mesaiyah subalit wala siyang magawa. Tiningnan ni Anthea ang kapatid sa backseat sa pamamagitan ng rearview mirror, pati siya umiiyak na din.

Ni-hindi ko man lang naramdaman ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. What the hell am I even crying for? -x

Agad akong tumakbo papunta sa loob ng banyo nang marinig ko ang yabag niya pabalik sa loob ng aming kwarto. I was silently crying inside. Pigil na pigil ko ang aking hikbi, natatakot na baka marinig niya 'ko. I tried to wiped my tears away but they just keep on falling! Damn it!

Tumingin ako sa taas nang lumabo na rin ang mata ko dahil sa luha. I don't want to see anyone suffering in pain. I hate it. I hate how they feel sad. I hate the thought of it. I hate being sad and in pain so much that it envelopes me and swallow me. Maybe that's why I'm a pushover, maybe that's why I can't say no to anyone. Isang nakabibinging tunog ang narinig namin. Kasunod no'n ang katahimikan. Kumalas sa akin si Chryszyler sa pagkakayakap. He's still crying. So am I...

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”