Demonio นิยาย & เรื่องราว

Huminto siya sandali at nagtanong, “Dahil ang lalaking ito ay isang lobo, maaari ba natin itong patayin at kainin? Nakain ko na ang karne ng lobo noon at medyo masarap ang lasa. Maaari bang kainin ang demonyong lobong ito?” Sinabi ni Alex, “Ang mga demonyo ay isang uri ng mga espirituwal na nilalang na sumisipsip sa kakanyahan ng Mundo upang pakainin ang kanilang sariling dugo, laman, buto at meridian. Ang katotohanan na ang demonyong lobong ito ay maaaring magpalit-anyo sa isang tao ay nagpapahiwatig na ang kanyang cultivation base ay hindi mahina. Mahusay itong gamot na pampalakas, maaari mong kainin ito.”

“Since you’re a monster, we’re on the same side, aren’t we? Let me introduce myself.” As she spoke, she reached out and touched my cheek. Her cold fingers, paired with the chilling aura radiating from her, sent a shiver through me. Her presence was a storm, ready to consume everything in its path. “I am Tiera Urahica Freya the Fifth, the current Demon Lord of the Tower of Doom,” she declared, her voice brimming with confidence and authority.

"Para sa mga bago, gusto kong malaman niyo may apat na klase ang mga demon. Ang Varus, Segimerus, Flaxcala at higit sa lahat ang Aztecs." Palakad-lakad si master sa harapan habang nagsasalita at halos wala na akong marinig na ingay. Pero ang demon may apat na klasipikasiyon? Akala ko basta demon lang. Ngayon ko lang 'to nalaman. "Ang Varus, yun yung mga mermaid." "Master, demon yung mga mermaid? Akala ko ba mababait sila?" Napangiti lang si master at nagpatuloy sa pagsasalita.

Sa tantiya niya ay gugugol siya ng maraming oras bago marating ang bayan. "Mabuti at alam mo." Naipikit niya nang mariin ang mga mata ng walang pasabing sinakop nito ang labi niya. Ito ang unang pagkakataon na hinalikan siya ng lalaki. Hindi lang simpleng halik iyon dahil dinaig pa ni Efraim ang isang lobo na hayuk na hayok sa kung saan. Naging mapaghanap, agresibo at animo'y may hinahabol itong oras dahil sa klase nang paggawad sa kaniya ng halik.

Ang hayop na yun ang dumagok sa kanya kaya siya nahilo at nawalan ng malay, pero nakita pa niya ang mukha nun na nakangisi bago siya tuluyan na nawalan ng ulirat sa ikalawang pagdagok sa kanya. Ang labis niyang ipinagtataka ay paano na si Alexa ang nag-text sa kanya at parang alam na alam nina Jordan at Donna, na darating siya. May nakita pa siyang isang demonyo, nanonood na parang panalo sa lahat, Si Maxus Wilson.

Ang pinakamalaki roon ay ang droga, kung saan siya ang nag–susupply sa iba't–ibang bansa. Hindi takot pumatay ng tao si Don. Sakaniya ako nasanay sa gawaing 'yon, na hindi dapat pinapairal ang puso at dapat ginagamit lagi ang isip. Agad kong tinawag ang mga tauhan at sumama sa akin dahil may pupuntahan kaming espesyal na tao. "Saan tayo boss?" Tanong ni Dante, siya ang nagmamaneho at siya ang mas malapit ko sa mga tauhan. Kumbaga siya ang kanang kamay ko.

"Takot na takot ako.." "Shh.. I'm fine now, Mrs. Montenegro. Ang sabi nila, matagal namamatay ang isang masamang damo. I'm a bad person kaya hindi ako agad-agad na mamamatay." Natatawa nitong sabi. Sumimangot siya. "Nagagawa mo pang magbiro ng ganyan. Malapit ka na ngang napahamak." "Nagsasabi lang naman ako ng totoo ah. I'm a bad person, I hurt you so, remember?"

“ Hey talk. Kanina lang panay ang dada mo now hindi ka na umimik. Alam nyu kayong mga babae- ay hindi mga mahihirap pala. Kapag lalo kayo naghihirap panay ang dasal nyu tama ba ko? Ngayon God answer you Lyresh! You should be thankful and grateful.. hmmm..” In his dream. Ang lalaking to walang utak, walang pakiramdam, hindi siya tao. Oo nga pala demonyo siya. Naiinis ako sa kakitiran ng demonyong to. THANKFUL? GRATEFUL? Kanino sa kanya? Tang ina niya ULOL. Palibhasa hindi ata alam nito ang totoong happiness sa mundo. Kung sabagay demonyo nga kasi siya. Demons, doesn’t know what real love is or even true happiness that money or things can never EVER could buy. [DON ZYAIRE TORRICELLI POV]

malakas na sigaw nito habang nakabukas ang parehong palad at mariin pang nakatingala. Kapagkuwa'y nilapitan kami nito at parehong dinuro ang mukha namin'g mag-ina. "Kayong mag-ina, pareho kayong salot! Mga wala kayong silbi! Wala kayong ambag sa kompanya at higit sa lahat ay wala rin kayong ambag sa buhay ko!" nanggagalaiti niyang sigaw bago lumabas ng silid na iyon. Nakahinga ako ng maluwang nang tuluyan ng makalabas ang demonyo kong ama.

Ang malakas na tunog nito ay nagmistulang alarma sa kaniyang kaibuturan na unti-unting ginigising ang kaniyang isip mula sa sariling mundo. "I was 13 years old but he never changed. Still the same demon who devours my purity." Sa nagmamadaling mga kamay ay pilit niyang isinulat ang mga salitang tila isang punyal na tumatarak sa kaniyang lalamunan na unti-unti siyang pinapatay. Nanghihina ang kaniyang mga tuhod at nawawalan siya ng lakas. Ngunit patuloy pa rin siyang magsusulat.