Dumating Ka Sa Buhay Ko Mga Nobela at Kwento

Ang malas ko! Sa isiping iyun, nakitakbo na din ako patungo sa kung saan! Nakipagsiksikan sa at nakipagbalyahan! Kumbaga, matira ang matibay! Gusto ko pang mabuhay eh! SA dami ng mga pinagdaanan ko, hindi ako papayag na ang sunog na ito ang papatay sa akin!

Bakit ang daming problemang dumadating sa akin Gusto ko lang naman ng kapayapaan Gusto ko lang matakasan lahat ng sakit at hirap “Abo? Andyan ka pa ba? It’s me Clout, please respond to me.” Para akong naubusan ng lakas ng mga sandaling iyon. My life is so messed up, pwede bang ibalik ko nalang ito?

Sinubukan ko igalaw ang aking katawan ngunit hindi ko kinaya dahil sa sobrang sakit ng aking nararamdaman 'D*mn I am alive? Imposible naramdaman ko ang pagkasunog ng aking balat bago ako masabugan ng bomba, Alam kong patay nako pero bakit ganito buhay parin. 'Totoo ba ang kasabihang matagal bago mamatay ang masamang damo' Napailing ako dahil dun kalokohan! edi sana buhay pa rin ang matandang iyon.. Mas halang pa naman bituka non sa akin tss

Baka Dito nalang siguro mag tatapos Ang buhay ko. "U*h miss, kainin mo kaya?"

Dumagdag na siya sa problema ko. "So what kung ganito ang buhay ko? So what kung nakikipasgsèx ako sa iba't ibang lalaki! Wala ka ng pakialam doon. As long as I enjoy it and I am happy ay gagawin ko ang mga iyon," singhal kong galit na galit. "Now, sabi mo nga hindi mo gusto ang pamamaraan ko! Umalis ka na. Hindi kita kailangan sa..."

Lumapit pa ito sa akin at tinapik ang balikat ko bago bumulong. "Baka ako pa kumuha ng buhay mo kung sakaling mangyari 'yon," dagdag pa nito bago lumabas ng kwartong iyon. Sumunod din ang iba pa nitong pinsan at lahat sila ay nginisihan ako at binangga. Sa totoo lang... "Huwag na kayong mag abala na tapusin ang buhay ko kung sakaling hindi na magising si Ziah, dahil ako mismo ang gagawa no'n para sa sarili ko."

"Umayos ka Bree." "Maayos ako. Huwag kang judger hindi mo pa nga naririnig. Isa pa, dapat nga nagte-thank you ka sa akin. Hindi 'yong nambubugbog ka." "Wow. Ba't naman ako magpapasalamat sa'yo, aber?" "Simple lang. I'm a walking reminder for you na ang buhay ine-enjoy. Nobody will make it out alive in life, anyway. Might as well party now. Consequences be damned. Hindi ka ba nagsasawa sa pagiging predictable ng buhay natin?"

"W-what the--" "Siguraduhin mo lang na kaya mo pang mabuhay kapag pinatamaan mo ako nito. Dahilan pag tumama ito sa'yo, baka hindi kana din mabuhay." saad ko dito na ikinatingin naman nito at pinag pawisan.

pag-amin ko na lang sa edad kong ito akala ko mamumuhay na ako ng normal na buhay mula nang lumayo kami sa underground world at organization. (I don't know what to think anymore, younger brother) Bumuntong-hininga na lang ako ng malalim. "Jiejie, ta zai dongshou, women jiu dongyong women de guanxi, wo zai ye bu xihuan ta dui ni he tailei de suozuo suo wei. Wo zhi xiangguo zhengchang de shenghuo, meiyou renhe yiwu ya zai wo de jian shang." nasambit ng kapatid ko sa akin.

Tumakbo ako palayo sa sakit, palayo sa kanya, at palayo sa mundong ginawa nila para sirain ako. Im shaking! Mababaliw na ata ako! To hell is with you, Damien! gusto ko nang maalala ang nakaraan para mas lalo kitang kamuhian. AUTHORS NOTE! NAG-ENJJOY PO BA KAYO SA STORY O NA-STRESS NA? COMMENT DOWN BELOW HEHE.