Dumating Ka Sa Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko pero hindi ako umatras. "Sinira mo ang buhay ko kaya labanan mo ako at huwag kang maging duwag. Matagal kung inaantay ang pagkakataong itong mamatay ka sa mga kamay ko Aurelius Drayton Whitmore," dagdag ko.

dagdag ko, “kailangan kong malaman kung paano ako mabubuhay mula rito.” Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagbiro. “Hindi ka dapat nag-iisa ngayon,” sabi niya. “Hindi ako nag-iisa,” sagot ko. “May dinadala akong buhay.” Doon siya napatingin sa tiyan ko—hindi bastos, hindi mausisa. Parang may biglang pagkaunawa sa mga mata niya. “Kung ganoon,” sabi niya, “lalo kang dapat mag-ingat.”

"Masamang babae, kahit na namamatay ka na ay matigas pa rin ang iyong dila. Kapag nahulog ka sa kamay ng aming Boss Dwayne , malalaman mo kung ano ang buhay na mas masahol pa sa kamatayan!"

--- DAMON She probably cursing me out right now, but I don’t give a hell damn to her. Kung sa tingin niya apektado siya, mas apektado ang buhay ko. I'm being tied up in a situation with no out again. This is not the life I have plan to live.

Pinilit kong pumalag at lingunin ang hayop na umaatake sa akin pero ang tanging nagagawa ko umubo. Help! Somebody! I could only scream in my head. "Hindi na kita pahihirapan pa, Lex. Kung sa tingin mo ay pawang kamalasan ang buhay na ito para sa ‘yo, mas mabuti pa ngang mamatay ka na!"

Hanggang sa naramdaman kong yumakap mula sa likod ko si Dindo. "Huwag kang susuko dude. Hindi ba, sabi mo sa akin, walang dapat bibitaw. Hindi ka susuko, hindi ka bibitaw.” Bulong niya sa akin. “Hindi ako susuko kung hindi ka susuko.” "Manatili ka dito, dude ko. Kailangan mong maranasan ang buhay na tahimik. Hindi ko gustong sumuko ka. Marami kang maiiwan na nagmamahal sa'yo. Hindi pa panahon ng iyong pamamahinga, dude. Nakikita mo ang paraisong iyan? Magiging malungkot iyan kung tuluyan mong talikuran. Ikaw na lang ang kulang para maging ganap ang kaniyang kagandahan. Kailangan mong maranasan ang buhay diyan. Tahimik...masaya...walang takot."

Pakiramdam ko laging may kulang sa buhay ko na hindi ko matukoy kung ano. "I'm okay so stop worrying about me and just follow what your heart. Stop making other people happy and find your happiness. Your life and happiness is more important than anything else," bulong niya habang hinahaplos ang likod ko.

Hindi niya inaasahang babalikan pa nito ‘yon. Damon stopped a few steps away. “At sinabi ko na sa’yo,” dagdag nito, “you weren’t supposed to survive me.” Humigpit ang hawak niya sa couch. “Anong ibig mong sabihin do’n?” Damon’s eyes darkened slightly. “May mga taong dumadaan sa buhay ko,” mahinang sabi nito. “At may mga taong… hindi na umaabot ng bukas.”

dagdag ko dahilan para magulat siya. "Kaya tigilan mo ang pang dadamay pa sa akin! Dahil ako na nga ang lumalayo sa buhay niyo, hindi ba?! Kaya huwag niyo na akong idamay pa sa mga problema niyo sa buhay na hindi na matapos tapos!" pag papatuloy ko. "Ako gusto ng tahimik na buhay! Kaya lubayan niyo na ako at ng mga anak ko! Kalimutan niyo na ako at huwag na huwag na kayong lumapit pa sa buhay ko!"

Never ko pang ginawa sa buhay ko 'yan. --------------