Hesitates นิยาย & เรื่องราว

At iyon ang hindi niya kayang itanggi. Lumapit si Adrian, hindi para mamagitan, kundi para magbigay ng ibang anggulo. “Hinahanap mo ang hesitation?” sabi niya kay Elijah. “Sa ganitong level, hesitation gets you killed.” Hindi siya pinansin ni Elijah. “Or worse,” dagdag pa ni Adrian, “it gets everyone around you killed.” Tahimik. Dahan-dahang bumalik ang tingin ni Elijah kay Yuhei.

Sa halip ay sinuklian niya ang intensidad na ibinibigay ko sa kaniya. “Yes?” I gulped harder. “Sino ka? Sino ka ba talaga?” Pinisil niya ang kamay ko. Hindi kaagad siya nakapagsalita. I could feel his hesitation to open his mouth. Nakita ko rin kung ilang beses nagtaas at nagbaba ang adam’s apple niya sa paulit-ulit na paglunok na ginawa niya.

“Kaunting hintay nalang, huh? Naghahanap pa rin ako ng tamang tiyempo para sabihin kina Chantal at Jarvis. Saka…” “Saka?” Bumuntonng hininga ako at nag-aalangan kung itutuloy ko pa ba ang sasabihin ko sa kaniya. Baka kasi mamaya ay ma-offend siya sa itatanong ko. Mayamaya pa ay umiling ako. “Wala, wala.” “Babe, come on. Anong sasabihin mo? Why are you hesitating? Is it something bad?”

Dahan-dahan niyang hinaplos ang ulo nito. “Then Trish… pwede mo bang sabihin sa akin ang full name mo?” Biglang nag-hesitate ang bata. Unti-unting kumunot ang noo nito, at makikita ang struggle sa kanyang mukha—parang gusto niyang magsalita pero hindi niya mabuo ang mga salita. Marahang hinawakan ni Vanessa ang noo nito. “It’s okay… take your time. Hihintayin kita. One word at a time.”

“Then maybe you should be ready.” Mas tumagal ang tingin niya sa akin. “Why?” “Because when I cross it…” Huminga ako nang mabagal. “I won’t stop.” Tahimik siya. At doon ko nakita ulit. Yung maliit na hesitation. Yung sandaling hindi siya sigurado. Ngumiti ako. At doon ako tumalikod. Hindi dahil tapos na ako. Kundi dahil sapat na ang nakita ko.

— Sa rooftop, huminto ang isa sa mga anino. — Sa kalsada, hindi gumalaw si Elena. Hindi rin sina Nathan at Marco. Walang tumakbo. Walang umatake. Walang umatras. — At sa unang pagkakataon— nagkaroon ng delay. Maliit. Pero totoo. — Sa sistema na sanay sa prediction— ang hesitation— ay bitak. — Sa loob ng sasakyan, nanlaki ang mata ng babae.

Inabot niya iyon na hesitant pang kunin ng kaharap. Tumingin muna ito sa kanya bago ibinalik ang tingin sa hawak at nanginginig na binuksan ang laman. Napasinghap ito at doon humagulhol na naman matapos makita ang nakalagay doon. Umiiling ito at mukhang hindi gusto ang desisyon niya. Pilit ibinabalik sa kanya. "I can't do this, Luna. I—"

Muling sigaw ko noong maramdaman kong hindi man lamang siya gumalaw. “Just go! Die and disappear! I don’t want to see your face ever again!” dagdag ko pa habang nakatakip pa rin ang aking mga kamay sa tainga. I felt him hesitate. He didn’t want to leave. Then, after a moment, his hesitation faded… "Ok. If that's what you want," halos pabulong niyang sabi bago siya tuluyang umatras.

Agad na punas na lamang nito ng mata bago tumayo sa kinauupuan. Wala na itong naging pasubali sa pagmamadaling umalis doon, naroon ang kung anong hatak sa kanya ng konsensya dahil na rin sa ginawa nito, kaya naman kahit labag sa loob ay agad na lang niyang hinabol ang babae bago pa man ito makalabas. "Thanks for understanding," habol niyang sambit na nananatili pa rin nakayuko.