Romans & histoires I Remember When I Lost My Mind

Masyado nang marami ang nawala sa akin at kahit isa ay wala pang nagbabayad. I cleared my throat and muttered some curses. “I lost already! I lost my stillborn children two times! I lost my left hand! I lost everything I thought I had as I keep on fighting them! Pero kahit isa ay wala pang nagbabayad! Dapat ba ay itigil ko na to at wag na lang gumanti?! Eh sa nangyayari ngayon, only a memory loss can fucking save me! Not you, not Lucien, not even myself, for fuck’s sake!” I blurted out and sobbed so hard I could hardly breathe.

Eh ngayon pa nga lang pangit na ang paningin mo sa akin. "Weh? Ayaw mo lang na magustuhan ko si MESH." "Tama na, Lovimer." "Oh, okay. Nevermind na nga lang. Pero seryoso. Ang galing niyang gumawa ng kanta." "Anong title ng song?" "Random Memories? Basta, parang tungkol sa sakit ng nakaraan na hanggang sa kasalukuyan ay dala-dala pa rin natin. Hindi naman ako broken-hearted pero alam mo 'yon? Noong nabasa ko pa lang ang lyrics parang ang sakit na sa dibdib."

Not as someone I recently met. I knew him. I loved him. I had loved him long before I forgot myself. Long before I forgot everything. My hands began shaking. "No..." I whispered. Then another memory came. Stronger this time. Violent. Unforgiving. Gunfire. Chaos. Smoke. The ambush. Vehicles exploding. Men screaming. Damon shouting orders. Blood. Fear. I remembered it. Not as a dream. As reality. I had been there. I had lived through it.

Be my friend, hold me Wrap me up, unfold me I am small and needy Warm me up and breathe me Sunod-sunod ang lagok niya. Napansin siguro siya ni Darryl na nag-iba ang emosyon niya kaya hinawakan nito ang kamay niya. Na para bang sinasabing okay lang, na nandiyan lang ito sa tabi niya. Ouch I have lost myself again Lost myself and I am nowhere to be found Yeah I think that I might break Lost myself again and I feel unsafe

Si Gabriel na walang kayamanang kayang ibigay sakin? Naisip ko ang kaniyang mga mata kapag nakatitig siya sa akin. Naisip ko ang init ng kaniyang hininga sa leeg ko. Naisip ko ang basag na boses niya nung sinabi niyang, ‘I am losing my goddamn mind. I’m missing you.’ Naramdaman ko ang panlalabo ng mga mata ko dahil sa bumuo na namang mga luha.

Nanlaki ang mata ko habang pinapanood ang sarili kong apat na taong gulang. “Hindi…” Lumapit ako sa batang babae. “Lumayo ka sa akin!” Umiling siya. “Mira, ako ito.” Pero patuloy akong lumapit. “Lumayo ka!” Tumakbo siya palayo. Sinundan ko siya. Hawak ko pa rin ang bakal. Biglang tumigil ang memory. Nawala ang imahe. Bumalik ang ilaw.

Desperada ako, desperada akong makuha siya. Napaluhod ako dahil sa sobrang sakit, sobrang sakit sa dibdib. Nangako ako sa sarili ko na gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para bumalik kami sa dati. Kahit na malabo iyong nangyari. Pinunasan ko ang luha kon ng palad ko. “I will never give up! You're mine!”

Ganun din ang naramdaman niya noong una niyang makita ito. "Did we met before? Alam kong ito ang una nating pagkikita pero mukha ka talagang pamilyar. You see, I've lost some of my memories due to accident years ago. I'm trying to retrieve it but I don't seem to find anything that can trigger my memory back. It's just you, unexpectedly. Baka nagkakilala na tayo noon?" Hindi nakaligtas sa kanyang mapanuring mga mata ang biglaang pagputla ng mukha ng kaharap. Lalo tuloy lumakas ang mga pagdududa niya.

You pushed me up When I'm about to give up; You're on my side when no one seems to listen And if you go, You know the tears can't help but show You'll break this heart and tear it apart; Then suddenly the madness starts" Sa malamig niyang boses para akong napunta sa ibang dimensyon at tanging kami lang ang nakikita kong anduon. "It's your smile, Your face, your lips that I miss, Those sweet little eyes that stare at me And make me say, I'm with you through all the way.

My contiguous past. I know, tingin ninyo na sa akin ay isang masamang ate. Well, ano naman? Hindi nakamamatay ang tingin kaya okay lang. Binilisan ko ang pagmamaneho para makarating na sa paborito kong bar. Drinking is my medicine to forget. Since then. *****