Inspirational Message For Daughter นิยาย & เรื่องราว

Matapos ang isang dekada ng pagmamahalan, si Emerald ay natutong pahalagahan ang bawat hakbang na dinala sina Janissa at Theodore upang makamit ang kanilang mga pangarap at tagumpay. “Happy anniversary po, Mom and Dad. I want you both to know, you two are my inspiration. I hope one day, I can be as strong and loving as you both.” Mensahe naman ni Naxine sa kanila na noo'y nababakas ang kasiyahan.

I held my Dad's hand pero kaagad niyang tinanggal ang pagkakahawak ko. "Messiah, I don't want your family involve to my daughter anymore. Tama na sa aking pinayagan kong ligawan siya ng mga kapatid mong may mga tama yata sa utak. May lahing baliw ang pamilya mo at ayoko nang madamay pa ang anak ko sa inyo." Madiin ang tonong sabi ni Dad. Napakuyom naman ng kamao doon ni Messiah.

Ngumiti ako sa kanila bago nagpatuloy sa paglalakad. I delivered my message well. Nangingilid ang luha ko habang nakatingin sa mga taong pinipigilan ang pagluha sa madamdamin kong speech. "And for my one and only strength and inspiration, thank you for coming into my life. You made me stronger and braver. I was doubting myself if I can take care of you but now you're growing fast..." Tumingin ako sa anak ko na kinakaway ni Vincent sa akin.

I whispered to her. I could feel her little hands stroking my back and hair. "It's fine, Mommy. As long as you have me, as long as I have you, we will be fine. It's okay to cry. It's okay to not be okay. It's a reminder that we can still feel emotions. It's a reminder that we are not numb." My daughter is very smart. Mas matalino pa nga yara siya kaysa sa akin. She is an observer. Timid and frank. Those traits don't belong to me but to her father for sure.

Nahintakutan si Monique nang makita ang maikling mensahe sa baba ng mga litratong iyon ng anak. ‘Your daughter is pretty, she looks like you. She seems smart too, just like you. It’s sad that she will never grow up to be just like you. She will see the angels soon.’ Halos mapa sigaw sa gulat si Monique nang tumunog ang kaniyang hawak na cellphone, numero din iyon galing sa New York ngunit hindi pamilyar saakaniya. “Gosh Monique, what have you gotten your daughter in to?”

Kung kailan akala ko maayos na ay siya namang pagdating ng bagong delubyo sa buhay ko. Kinalma ko muna ang sarili ko bago mag-drive papunta sa importanteng tao sa buhay ko, matagal na din ng huling bisita ko sa kanya. At ngayon pakiramdam ko ay siya ang kailangan ko. Halos 30 minutes ang ginugol ko para makarating sa sementeryo, agad akong dumiretso kung nasaan nakalagak ang puntod niya. "Hi, dad. How are you? Pasensiya kung ngayon na lang ako ulit nakadalaw, masyado kasing busy." panimula ko at umupo sa tabi nito. "It's been so many years since you left us. Me and brother is doing well. I know you're proud of what we are now, isa kayo sa dahilan kung bakit naabot namin ng kapatid ko ang kun

Hinawakan ko ng mahigpit ang kamay niya to send her a message that I am here. “Hon!” sabi ko sa kanya saka ako dumukwang para mahalikan ang labi niya “How are you feeling?” malambing na tanong ko sa kanya and she smiled at me. “Masakit!” nakangiwi niyang sabi so I caressed her beautiful face. “I’m sorry Hon!” she smiled at me sabay haplos din ng pisngi ko “But it’s worth it Hon. Our daughter is so worth it.” madamdamin niyang sabi sa akin

His daughter Pia is his blessings from above at hinding-hindi n'ya ito ipagpapalit sa kahit na sino o anumang bagay sa mundo. "I miss you too princess! Daddy misses you a lot kaya maaga kitang sinundo. Let's have a date," sagot n'ya rito at sinadyang hininaan ang pag-aya dito ng date para hindi marinig ng teacher nito na nakangiting nakamasid sa kanilang dalawa na nagyayakapan.

Ngunit gagawin ko ang lahat para mapaibig ko siya. Biglang tumunog ang aking celphone. Binuksan ko iyon at tiningnan kung sino ang nag-message. From: Dad; We have a meeting tomorrow with Mr. Domingo and his daughter. Don't be late. My jaw clenched. Alam ko na kung para saan ang pag-uusap na iyon. Pinatay ko ang aking celphone at hindi inintindi ang mensahe ni Dad. Kinuha ko ang bote ng alak sa ibabaw ng mesa at tinungga ng pag-inom. Mahigpit akong napahawak sa bote. Hindi ko talaga mapigilang uminom kapag naiisip ko ang kagustuhan ni Dad.

Pagkatapos ang picture naman ng mommy niya ang kaniyang tinitigan at kinausap. “I hope you’re seeing me now, Mom. And I hope you’re proud of me,” aniya. “I promise to do my best to fulfill my duty as a CEO of our company, and as a good daughter to Dad. Hinding-hindi ko siya bibiguin, lalong-lalo ka na,” determinadong wika niya at sinulyapang muli ang larawan nila nina Leandro sa kaniyang lamesa. Muli, isang ngiti ang sumilay sa mga labi niya. Magaan ang pakiramdam na naupo siya at ganadong nagtrabaho. That picture alone gave her so much strength, and. . . hope.