Novel & Cerita It's Your Fault

Napaiwas ako ng tingin sa kaniya. “I’m really sorry.” Sinsero niyang aniya. Bakas na bakas ang pag-aalala at sinserong paghingi ng tawag. “It’s not all your fault. Hindi naman kita sinisisi. Hindi mo kasalanan ang kasalanan ng iba.” Iwas kong sambit sa kaniya dahil parang isang titig ko pa sa mukha niya ay makalimutan ko ng magpinsan pala kaming dalawa.

Tiningnan ko siya saka inilingan. “Because its your fault. Kung hindi mo pinangunahan hindi rin ito mangyayari sa kanila.” Saad ko bago rin siya talikuran. Hindi sa lahat ng oras Kent nandiyan kami para sayo. Kaibigan ka namin pero kung mali ka hindi ka namin kakampihan.

giit nito. "No, it's not this ma'am's fault, ma'am. Normal lang po ang pagpapatakbo nya ng kotse. You are the one who's trying to overtake her car earlier, right? Magkasunod po ang kotse namin but you overtook my car kanina at kaya mo po sya nabangga ay dahil masyadong mabilis ang pagmamaneho mo."

Umiiling siyang humiwalay ng yakap at hinawakan ang pisngi ko. “ Ano ka ba,tears of joy ‘to . Natutuwa ako kasi ,sa wakas nandito kana,nahanap mo na ako. Alam mo bang ilang beses akong nagdasal na sana dumating ka. Na sana mapatawad mo ako ,kami ni mama sa kasalanan na nagawa namin.” “ No,baby I know it’s not your fault. Hindi niyo kasalanan ng mama mo ang nangyari sa pamilya ko. It’s dad’s fault that he gave in to temptations. And Amanda for showing me that picture."

Paano ko naman kase ito mamukhaan eh sa kapal ba naman ng make up niya eh para na siyang mamon na balot na balot ng pulbo. “Oh, excuse me, ikaw pala yan Athena. Pasencha na at di kita namukhaan. Paano naman kase eh sobrang balot na balot ng pulbo yang makapal mong mukha. Isama mo pa yang makapal mong labi na parang labi ng kalabaw sa kapal.” pang-iinsulto ko sa kanya. Mabait ako pero hindi sa mga taong mapagmaliit at mataas ang tingin sa sarili.

Bakit punong-puno ito ng poot kung tumingin sa kaniya? “It’s all your fault. It’s all your fault…” mahina ngunit puno ng pagkamuhi na sambit nito at alam na niya kaagad kung ano ang ibig sabihin nito, sinisisi siya nito dahil sa paghihiwalay nila ni Athy— ang babaeng tunay na minamahal ni Marcus.

"At ako ang sinisisi nila sa bagay na 'yon." Napatitig siya sa akin habang kunot ang noo, naghihintay ng susunod na kwento ko. Sinabi ko sa kaniya ang buong kwento. "It's not yours fault," sabi niya matapos kong ikwento. "Pero pakiramdam ko kasalanan ko," sabi ko sa kaniya na nasa malayo ang tingin. "No. You should move on for that. It's not your fault. It was just an accident." Napatingin ako sa kaniya at tumango siya, kinokombinsi ako.

Bigla kasi akong nahiya sa ginawa kong pagpapaalis sa kanya, e yun pala talaga ang upuan niya. "Bakit kasi hindi mo agad sinabi na upuan mo pala 'yan? Pinahiya mo pa ako sa mga tao." "So, it's my fault now?" tanong nito. Humarap ako rito. "Yes. Your fault." "Oh, nasa tamang upuan naman ako." "Pero kanina wala ka. Ako lang ang mag-isang nakaupo rito." Tumingin ito sa akin na parang naaaliw sa pagtataray ko. Umiling-iling ito at napapangiti.

"I'm not asking you to say sorry for him. Alam ko naman na hindi lahat ng lalaki ay kagaya niya. Hindi ko nilalahat." "Nagkataon lang na babaero ako? Na hinahabol ako kabilaan ng mga babae? That they're dying just to have me, to jave s3x with me? How could that be my fault? It's their loses not mine. I never ask for it." "It's your fault na babaero ka. Don't say that it's not your fault. You chose to be like that." "I know. Pero hindi ko naman kasalanan na hinahabol ako ng mga babae."

Bakit siya nagso-sorry? "Dahil nabuntis kita. Kung naging maingat lang sana ako. Kung hindi lang sana uminom nang gabing iyon." "Don't be sorry. It's not your fault. It's mine." Kasalanan ko naman talaga. Hindi ko na alam kong ano ang gagawin ko. Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa ko. Masiyado nang occupied ang utak ko ng mga bagay-bagay!