Novel & Cerita Juli Monologue Script

Magkasaliwang binagtas ng dalawa ang daan nang walang kibuan. "Ang tagal mo naman ina, ang dilim ay pasapit na. Hindi ka ba nangamba? Na sa daa'y maabutan ka nila na isang impakta?" bungad ni Julieta na punong-puno ng pag-aalala sa kadarating lang na ina. "Maghunos-dili ka anak, ang iyong ina ay hindi mapapahamak," sambit nito at tinungo ang paborito niyang upuan na kulay abo.

Nakangiting tumango sila sa isa't-isa at nag-apir pa. Samantalang si Julia sa kalayuan ay tahimik pinapanood lamang sila. "How stupid do they think I am? I already know that Tristan, his wife, Grandma, and even Lucas aren't here right now." Gigil na bulong niya sa sarili, habang inabot niya ang ininumang glass sa kanyang tauhan, ngunit sinadya niyang hindi ito masasalo nito kaya nabasag.

“You know what to do. You just have to be a good and decent person and you can start that by doing the right thing. I’m sure by now, you know what the right thing is.” “H-hindi mo ko naiintindihan, E-Elize. S-si Simon, b-baka hindi na siya makalabas ng kulungan. A-ayokong manatili sa mansiyon. N-natatakot ako kay---“ Hindi itinuloy ni Juliette ang nais sabihin, muling uminom ng juice. “I-ikaw lang ang kilala ko rito, E-Elize. P-please tulungan mo ‘ko. N-nagmamakaawa ako sa ‘yo.”

saad ko na nilapag ang dala kong kape at libro na sipit-sipit ko sa kili-kili sa ibabaw ng maliit na mesa sa balcony. "Mari, nahihibang ka ba? Sa ganyang dahilan babaguhin mo ang sarili mo? Sa pagkakakilala ko sa iyo ang talino mo, ba't ngayon naging tanga ka na ata?" "Julie ha, nakakasakit ka ng damdamin!" "Sira kaba? Bakit mo baguhin ang sarili mo? that's non sense reason!" "Eh I am now desperate—

Sabi Anthony. "Ah Sir kailangan na po naming dalhin si Miss sa MIR room" Sabi ng isa sa mga nurse na naroon.Nagpanic si Juliaba dahil baka maboking siya kaya nagisip si Juliana kung paano hindi mabibitbit ng mga nurse. "Ayoko...! No..!no..please..please! kung sweetheart mo nga ako kung asawa mo ako please ayoko dito please ayoko dito please...please save me.Help me ayoko na dito.umuwi na tayo"

"Halata namang hirap na hirap sa buhay ang pamilya nila, kailangan nilang magtrabaho kahit nag-aaral pa." "Maganda si Julia at galing sa maayos na pamilya. Kahit sinong may mga mata, alam kung sino ang dapat piliin. Hamak na mas lamang ka sa kanya." Hindi mapigilan ni Julia ang mapangiting aso, “Hinaan niyo lang ang boses niyo, baka marinig nila kayo." ‘Seryoso? Sinasadya ba nila talagang iparinig sa akin? Kulang na lang ng megaphone para mas klaro. Effort na effort sa script, audition ba ’to?’

“You bastard. You used me. You made me believe—” Julio interrupted, voice cold. “You believed because you wanted to. You wanted to be the queen. But you’re just the pawn.” Pia slapped the table, her voice rising. “I gave you everything! My time, my body, my loyalty! And you throw me away like trash?” Julio leaned back, arms crossed. “You were never mine to keep.” Pia stood, trembling, but defiant. “You’ll regret this. You think you can control me? You think you can silence me? I know things, Julio. I know enough to destroy you.”

Ganyan niya kami kamahal. Okay sige readers, pinapayagan ko na kayong mag sana all. Basta isa lang ha? Charot lang. "Ayusan mo ko na parang pulubi ha? Gawin mo ang lahat para magmukha akong pulubi. Ang hirap pa namang gawing pangit ang mukha ko dahil sa sobra kong ganda." natatawang sabi ko na halatang inaasar si Julia. "Don't worry, dear. Pagharap mo mamaya sa salamin, baka pati ikaw ay hindi makilala ang sarili mo."

~~~ My heart stopped. ~~~ We were in the living room. Late evening. The mansion felt quieter than usual. Too quiet. Like the walls themselves were listening. ~~~ Julian had just returned from work. Perfect as always. Composed. Controlled. Untouchable. ~~~ And me? I felt exposed. Like I was already caught— Even if nothing had technically happened. ~~~ “Sit,” Julian ordered. I obeyed. Because I knew better. ~~~ He remained standing. Watching me.

parang gusto ko na lang yata magkulong sa kwarto habang buhay at h'wag ng magpakita sa amo ko. "Mas okay kong hindi ka muna lalabas Senyorita, hayaan mong siya ang unang kumausap sayo para less sa hiyang ginawa mo. Saka kanina ka pa tawag ng tawag alam mo bang nasa trabaho ako ngayon? pag na sisante ako dahil sayo ewan ko na lang sayo" paninermon naman ng magaling kong pinsan. "Aba't marunong ka ng sumagot ngayo-"