Juli Monologue Script Novels & Stories

"Tell me what I want to hear and I might f*ck you again." She closed her eyes and shook her head. Naramdaman na lang niya na bumangon ito at iniwan siya sa kama. Walang salita na tinalikuran siya nito. Inspite of her growing need, she drew her knees to her chest and hugged herself. No, she would not cry. Julianna Vera Cruz will not cry. She was stronger than that. But hopefully, she would drift off to sleep before she could hear the opening and closing of the door, an indication that Jake was about to leave and return to his wife...

She seemed so lost in her thoughts because she didn't even noticed me coming in the classroom. "...give me my Romeo, and, when i shall die, take him and cut him out in little stars, and he will make the face of heaven so fine, that all the world will be inlove with night, and pay no garnish to the sun." She whispered a whole line to herself, then a little smile appeared on her face. Am i seeing things? Nawala sa loob ko at inabot sa kanya ang script nya. "Hey, you forgot your script Juliet." Nagulat sya sa akin at namula.

"Ngayon gabi lang 'to, Imouto. Alright?" Napatingin ako sa kanya. Gusto ko man siyang ngitian, nahirapan akong iukit ang ngisi sa labi. Lalo na nang mahagip ng mga mata ko si Julene, masama ang tingin sa amin at hindi nagustuhan ang napapanood. "We will win, alright? Just trust yourself."

Parang hindi niya alam kung kaawa-awa siya o kinasusuklaman na niya ang sarili sa pagiging mapagkunwari. Pagkatapos kumain ni George, tahimik na bumalik si Julia sa kanyang kuwarto. Kinuha niya ang cellphone, lumanghap ng malalim, at muling pinagmasdan ang numero sa screen. Nanghina man ang loob niya, pinindot niya ito. Ilang segundo ang lumipas, at may sumagot sa kabilang linya. “Hello… si Monique Esguerra ba ito?” tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses. Halos hindi niya marinig ang sarili sa sobrang kabog ng dibdib niya.

"Dahil ayoko! I paid all your father's debt! I own you!" "Julian, are you okay?" Tumango ito kahit puno ng dugo ang bibig nito. Sobrang awa ang nararamdaman ko. "Okay lang ako Julie. Mahal na mahal kita tandaan mo yan." "So dramatic!" Kinasa nito ang baril at itinutok sa mukha ni Julian pero humarang ako. "Stay out of this darling! " "No! Wag mo siyang papatayin? Pangako, sasama na ako sayo."

Kung saan iyon na nga ang huling araw na magkikita pa sila nito. Hindi na lamang pinagtuunan ng babae ang pangyayaring iyon. Dahil magbibigay lamang sa kanyang isipan ng kagulumihan. Sunod-sunod na katok mula sa may pinto ang nadinig niya. Kasabay ng pagpasok ng step-father niyang si Julio. "I demand we talk right away." The tone he uses rings out with seriousness. Bigla naman umiwas nang tingin si Monalisa. Nanatili siyang nakaupo sa ibabaw ng kanyang kama. "Can we talk tomorrow? Gusto ko na pong magpahinga," matamlay niyang tugon.

Kung bakit sa ikalawang pagkakataon ay mas malala pa ang ginawa ng mga Monteza rito. Pagkatapos niyang magkuwento ay sunod-sunod na suminghot si Julienne. Umiiyak ito at nadudurog ang puso niya. “Sshhh . . . I’m here, Julie. . . I’m right here.” Niyakap niya ito at masuyong hinagod ang likod. “No one will ever hurt again. I promised you that.” Pagkasabi niyon ay inangkin niya ang mga labi nito.

Nakita ni Juli si Chloe na palabas ng bahay at lumapit ito. “Ma’am, lalabas po kayo?” tanong ng kasambahay. “Oo, may aasikasuhin lang ako sa bangko. Sandali lang ako.” “Sige po.” Tumango si Juli at napatigil sandali nang mapansin si Jienna sa loob ng sasakyan. Sinundan niya ng tingin ang sasakyan habang papalayo, may kutob na hindi niya maipaliwanag.

Humigpit ang hawak niya sa wine glass. “First Cullen. And now Caelus.” Parang may malamig na bagay na dumaan sa dibdib ko. Hindi ko siya maintindihan kung bakit galit na galit siya sa akin, ngayon na mae-engage na siya kay Caelus, hindi pa ba siya masaya? “I’m not doing anything,” pagod kong sagot. Julie laughed sarcastically. “That’s the problem. You don’t even try. And yet somehow…” Her eyes darkened. “…they still choose you.”

Magkasaliwang binagtas ng dalawa ang daan nang walang kibuan. "Ang tagal mo naman ina, ang dilim ay pasapit na. Hindi ka ba nangamba? Na sa daa'y maabutan ka nila na isang impakta?" bungad ni Julieta na punong-puno ng pag-aalala sa kadarating lang na ina. "Maghunos-dili ka anak, ang iyong ina ay hindi mapapahamak," sambit nito at tinungo ang paborito niyang upuan na kulay abo.