Juli Monologue Script Novels & Stories

Hindi niya malaman kung saan pupunta hanggang sa Wala na siyang choice kundi isubsob ang mukha sa mesa. Nakaramdam lang siya, naghintay hanggang marinig niya ang papalapit na pagtama ng sandals sa floor tiles. "Kung ano-ano na naman ang kinuwento sa 'yo ng loko na 'yon. Puwede ba, 'wag ka na ngang mag-alala pa riyan. I know what I am doing, okay?" Iyon ang mga katagang narinig niya mul akay Julie. Base sa mga kilos nito ay mukhang nagsasalin ito ng tubig sa kaniyang tumbler.

"Mahaba akong nakatulog kanina kaya hindi ako inaantok." "Matulog ka na ulit." Bulong pa rin nito na hinalikan siya sa pisngi. "Pero hindi ako inaantok." Sabi pa rin niya dito. "Okay kung ganon ay tumahimik ka!" Bulong na naman nito na lalo siyang niyakap ng mahigpit. "Halos masuffocate ako!" Talagang nakaramdam si Julliane ng hindi kumportable ang paghinga.

"Tell me what I want to hear and I might f*ck you again." She closed her eyes and shook her head. Naramdaman na lang niya na bumangon ito at iniwan siya sa kama. Walang salita na tinalikuran siya nito. Inspite of her growing need, she drew her knees to her chest and hugged herself. No, she would not cry. Julianna Vera Cruz will not cry. She was stronger than that. But hopefully, she would drift off to sleep before she could hear the opening and closing of the door, an indication that Jake was about to leave and return to his wife...

Parang hindi niya alam kung kaawa-awa siya o kinasusuklaman na niya ang sarili sa pagiging mapagkunwari. Pagkatapos kumain ni George, tahimik na bumalik si Julia sa kanyang kuwarto. Kinuha niya ang cellphone, lumanghap ng malalim, at muling pinagmasdan ang numero sa screen. Nanghina man ang loob niya, pinindot niya ito. Ilang segundo ang lumipas, at may sumagot sa kabilang linya. “Hello… si Monique Esguerra ba ito?” tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses. Halos hindi niya marinig ang sarili sa sobrang kabog ng dibdib niya.

"Dahil ayoko! I paid all your father's debt! I own you!" "Julian, are you okay?" Tumango ito kahit puno ng dugo ang bibig nito. Sobrang awa ang nararamdaman ko. "Okay lang ako Julie. Mahal na mahal kita tandaan mo yan." "So dramatic!" Kinasa nito ang baril at itinutok sa mukha ni Julian pero humarang ako. "Stay out of this darling! " "No! Wag mo siyang papatayin? Pangako, sasama na ako sayo."

Habang si Monalisa ay tuluyan nabahala sa susunod pang sasabihin ni Julio. "You wouldn't want your mother to be miserable, would you? She can't live without my money; remember that!" At the same time, he poked at the bewildered Monalisa's temple. Before, she was severely pushed. "O-opo... hindi ko h-hayaan na lumapit pa uli sa akin si Judas. Gagawin ko po lahat-lahat ng gusto mo. Huwag niyo lang sasaktan si Mommy, please!" ang lumuluha na ngayon pakiusap ni Monalisa. Puno ng sindak at takot ang masasalamin sa magandang mukha nito.

Kung bakit sa ikalawang pagkakataon ay mas malala pa ang ginawa ng mga Monteza rito. Pagkatapos niyang magkuwento ay sunod-sunod na suminghot si Julienne. Umiiyak ito at nadudurog ang puso niya. “Sshhh . . . I’m here, Julie. . . I’m right here.” Niyakap niya ito at masuyong hinagod ang likod. “No one will ever hurt again. I promised you that.” Pagkasabi niyon ay inangkin niya ang mga labi nito.

Nakita ni Juli si Chloe na palabas ng bahay at lumapit ito. “Ma’am, lalabas po kayo?” tanong ng kasambahay. “Oo, may aasikasuhin lang ako sa bangko. Sandali lang ako.” “Sige po.” Tumango si Juli at napatigil sandali nang mapansin si Jienna sa loob ng sasakyan. Sinundan niya ng tingin ang sasakyan habang papalayo, may kutob na hindi niya maipaliwanag.

Humigpit ang hawak niya sa wine glass. “First Cullen. And now Caelus.” Parang may malamig na bagay na dumaan sa dibdib ko. Hindi ko siya maintindihan kung bakit galit na galit siya sa akin, ngayon na mae-engage na siya kay Caelus, hindi pa ba siya masaya? “I’m not doing anything,” pagod kong sagot. Julie laughed sarcastically. “That’s the problem. You don’t even try. And yet somehow…” Her eyes darkened. “…they still choose you.”

Magkasaliwang binagtas ng dalawa ang daan nang walang kibuan. "Ang tagal mo naman ina, ang dilim ay pasapit na. Hindi ka ba nangamba? Na sa daa'y maabutan ka nila na isang impakta?" bungad ni Julieta na punong-puno ng pag-aalala sa kadarating lang na ina. "Maghunos-dili ka anak, ang iyong ina ay hindi mapapahamak," sambit nito at tinungo ang paborito niyang upuan na kulay abo.