Katangian Ng Manlalaro Novels & Stories

“At kung paano kayo naglalaro.” Ang salitang “laro” ay may kakaibang kahulugan sa paraan ng pagbigkas nito. May bahid ng pagiging wild. At halos walang kontrol. Nakatingin siya kay Talia na para bang sinusuri ang bawat reaksyon nito. Parang gusto niyang basahin ang buong pagkatao ng babae. Unti-unti ay napansin ni Kai ang bahagyang pag-iwas ng tingin ni Talia. At doon, lalo siyang natuwa.

Sa gitna ng kasayahan, napansin ni Luna ang kislap ng tuwa sa mga mata ni Aria, at kahit sa munting larong iyon, dama niya ang init ng pagkakataong matagal nang ipinagkait sa kaniya. Inilahad ng guro ang mga patakaran ng laro: ang mga upuan ay nakabilog, at palaging kulang ng dalawa kumpara sa dami ng mga pamilyang kalahok. Habang tumutugtog ang musika, kailangang kargahin ng mga magulang ang kanilang anak at paikot na maglakad. Kapag huminto ang tugtugin, mabilisang kailangang makahanap ng upuan. Sa bawat ikot, may matatanggal na pamilya hanggang sa isa na lamang ang matirang kampeon. Saglit na napatingin si Eduardo kay Luna, saka marahang nagtanong, “Ikaw ba ang sasali, o ako?” anito.

Then, dalawa lang kami sa lobby. "Hindi naman tayo maglalaro," inunahan na nya ko. "Ah akala ko maglalaro tayo," sagot ko naman. "Gusto lang kitang makasama sa lobby kahit dito lang." Napangiti ako ng wala sa oras. Di ko alam kung kinikilig na ba ko o natatawa lang ako. "New player lang ako eh," sabi na naman nya. "Parang di naman. Galing mo nga eh!"

At sa gitna nito— Dalawang tagabantay. Hindi naghahari. Hindi nagkokontrol. Kundi nagbabantay. At sa malayo— Isang bagong player ang naghihintay. Hindi pa kumikilos. Ngunit handa. Dahil sa mundong ito— Ang laban ay hindi natatapos. Nag-iiba lang ang anyo. At sa bawat bagong signal— May bagong kuwento na sisimulan.

Habang naglalakad ako palayo, ramdam ko ang kanyang mga mata na nakatusok sa aking likuran, puno ng mga katanungang wala nang sagot. Ang laro ay nagsisimula pa lang, Liam Alcantara. At sa pagkakataong ito, sisiguraduhin kong sa bawat hakbang mo, ako ang magiging bangungot na magpapaala la sa iyo ng lahat ng nawala sa iyo.

"Ano ba ang nangyayari?" "Okay let me explain. Alam ko na nagtataka ang karamihan sa inyo since lahat ng events ang qualified lang na sumali ay from rare to epic. This event is different. This is for everyone and it will not measure your potential or ability. This is for everyone to have fun. Ang gagawin lang ay may dalawang kategorya. Ang hunters at hunted. Ibig sabihin among you, there will be hunters and being hunted. And the hunters will be the epic and the hunted will be the rare and common." Maring ko naman ang reklamo ng mga rare. "All you have to do is, you the hunted will hide anywhere in the fortress. There is no limit. Classroom, office, your dorm rooms, anywhere. And you hunters,

Alam niya ata na mukhang nilalandi ako ni Kara. Sa huli, natalo ko rin siya. Pero ramdam ko, may potensyal si Kara. Hindi siya madaling sumuko, at iyon ang gusto ko sa mga nakakaharap ko. Sumunod na lumaban si Lucian Talibong. Tahimik lang siya, pero seryoso. Ang bawat galaw niya ay parang palagi niyang pinag-iisipang mabuti. Hindi siya padalos-dalos. At iyon ang nagustuhan ko. Kung ikukumpara sa iba, mas kontrolado siya at parang chess player kung kumilos. Ang laban namin ay mas mahaba, mas intense, at mas puno ng tensyon.

We’re aiming for winning the HLPh champion kaya mercy should not be given. Naglalaro kami ng buong lakas with everything we have. Leniency? Ayaw ni Ryan non. Lalo na kung magaling sa comeback ang kalaban.

Nag-change court sila, isa sa mga rules ng laro na kapag may nag-set point ay mag palit sila ng court. Habang naglalakad sila papunta sa kanilang court ay may napansin si Laarni sa isa sa mga player ng kalaban. Pamilyar ito sa kanya. Parang nakakalaban na niya ito dati. Hindi lang niya agad maalala pero alam niyang kilala din siya nito.

Nagdagdag pa siya ng limang milyong chips. Sa tantya niya, sampung porsyento na lang ang tsansang malampasan siya ng pitong natitirang manlalaro. At hindi siya naniniwalang makakakuha sila ng 10. Umirap pa siya at mayabang na nagsabi, “I think you can all show your cards at the same time para mabilis tayo.” Napakunot-noo ang lalaking naka-maskara. “Hindi ba dapat clockwise? Why change the rules? Ano ‘to, trip-trip lang?” may inis na tugon nito.