Kwento Ng Aking Buhay นิยาย & เรื่องราว

mahinahon niyang sabi. “Pero I realize that the more na nandoon ako sa Palawan, the more na nalalayo ako sa mismong buhay ko. Sa mismong ako… gusto kong malaman kung sino ako, pero tinatakbuhan ko naman ang buhay na nakasanayan ko noon. Kaya paano ko maibabalik yung dating ako, kung patuloy kong ine-expose ang sarili ko sa buhay na hindi ko naman nasilayan noon.”

Pero sa kabila noon, siya pa rin ang naging sandalan ko at nagpamulat sa akin kung gaano kahalaga ang buhay. Sabi niya, dapat daw na pilitin kong mabuhay para sa mga taong mahal ko. Na hindi talaga natatapos ang buhay ng mga taong mahalaga sa atin, dahil hangga't buhay sila sa puso ng mga nagmamahal sa kanila, nananatili silang buhay kahit hindi mo sila pisikal na nakikita o nahahawakan. Kaya nga iyon ang pinipilit kong gawin. Nang mamatay sina Jom at Bianca, nagsulat ako ng kuwento, na ang pamagat ay "Mamamatay Na Ako... Bukas!" na paniguradong nabasa ninyo na, para kahit man lang sa pamamagitan noon e maramdaman kong buhay pa sila at kasama ko sila palagi, kahit na hindi ko na sila nakikit

At ako naman, nanganganib ang buhay at maling galaw ko, kabaong kaagad ang bagsak ko. Mahal ko pa yung sarili ko, gusto ko pang mag kapamilya at makatakas sa buhay na meroon ako ngayon. Gusto kong maranasan yung mga bagay na ginagawa ng iba na hindi ko manlang nagawa. Gusto ko pang makaramdam kung paano mahalin ng isang lalaki! Tapos dito lang matatapos ang buhay ko!? Wala manlang lumalabas na salita mula sa aking labi dahil parang hindi ko kaya dahil natuyo ang lalamunan ko sa kaba.

Kabanata 92 NANENG POINT OF VIEW Three things I've learn in my life so far. First, never beg for attention; kung ayaw sa iyo ng tao, huwag kang magmakaawa na bigyan ka nila nang malaking puwang sa atensyon nila. Learn how to keep your distance ang live a quite life. Second, never trust anyone; nasa punto na ako sa aking buhay na wala na akong may pinagkakatiwalaan. Naranasan ko nang lukuhin dahil sa laki nang tiwala ko sa kanila, inabuso nila iyon hanggang sa mawalan na ako ng gana sa mga taong nakapaligid ako. I keep myself in my comfort zone. Trust no one. And third, lastly, never depend on anyone; bakit ka pa ba dedepensa sa ibang tao kung kaya mo din naman depensahan ang iyong sarili sa

Mabuti nakapag palit na ako ng pera nila dito. Naka tingin lang ako sa daan hanggang makarating kami nag bayad ako at bumaba na ako, hinintay ko muna ito maka alis bago ako tumawag sa asawa ko na nandito na ako. Magugulat siya dahil hindi ko nasabi na ngayon ang punta ako. - La vida es más que estar viva.. ( Life is more than just being alive.. )

Go with the flow hindi love life ang pinaka bumubuhay sa sarili ko. Ano pa ba pinagbago ko? I am not this serious. My life is kinda fun before I met him or bago pa 'ko magpakasal sa kanya but somehow it was boring. Fun at the same time boring. Iba ang fun sa happy isn't it? Oh, Zach. Ano bang ginawa mo sakin. Nahahawa na talaga ako sa ugali mo.

Go with the flow hindi love life ang pinaka bumubuhay sa sarili ko. Ano pa ba pinagbago ko? I am not this serious. My life is kinda fun before I met him or bago pa 'ko magpakasal sa kanya but somehow it was boring. Fun at the same time boring. Iba ang fun sa happy isn't it? Oh, Zach. Ano bang ginawa mo sakin. Nahahawa na talaga ako sa ugali mo.

Tumango tango ako bilang sagot. **** Habang lulan ng sasakyan napaisip ako. "In just one click nagbago ang buhay ko at 8 months from now magiging ina na ako. Hindi ko expected na mangyayari ito. Sana pala hindi na lang kami nagpunta ng Bar na 'yun." piping usal ko sa isip "Misis ko." "Misis ko!" medyo malakas n'yang tawag at naging dahilan rin ng pag-gising ko sa malalim na pag iisip.

Mahabang pagpapaliwanag nito sa akin habang nakatingin pa rin sa kisame. "Lalim Naman ng pinanghuhugutan mo Kuya, may problema ka ba?" Pagtatanong ko Dito sabay humarap sa kanya. "Wala Naman, and that's reality. Mayaman man tayo o mahirap enjoy ang buhay hangga't Buhay dahil ang buhay Hindi natin alam kung kilan tayo kukunin." dagdag ulit nito. May point si Kuya na kahit gaano karami ang pera o kayamanan mo iisa lang pinagbabagsakan ng tao ang KAMATAYAN.

Napilitan akong sundan siya. Kailanman ay hindi sila nagbitiw ng kahit isang salita na nagpapakita ng pag-aalala tungkol sa ‘kin. Doon ko nalaman na wala akong halaga sa kanila. Heto ako inakala na iiyakan nila ako. Tila masyadong mataas ang tingin ko sa sarili ko. Kung hindi ako namatay, baka sumama ang loob ko. Ngunit isa na lang akong multo ngayon.