Love Engineerเมียวิศวะ [เสือซินเซีย] の小説・ストーリー

ฝ่ามือร้ายเริ่มเคลื่อนไหวสอดนิ้วไปยังจุดที่ไวต่อการสัมผัสจนช่องทางรักได้แต่หดเกร็งวูบวาบบอกไม่ถูก และทุกครั้งที่เพลิงขยับปลายนิ้วเข้าออก อารมณ์คนใต้ร่างก็ยิ่งพลุ่งพล่านหนักขึ้นไปอีก เขาบดคลึงขยี้ตรงส่วนนั้นอย่างไม่ปรานี ท้ายที่สุดช่องทางรักเต็มไปด้วยน้ำหวานไหลเยิ้มจน ชื้นแฉะ “ครางดัง ๆ สิเฟียร์ อยากได้ยิน” เพลิงจ้องมองท่าทางเสียวซ่านที่ออกมาจากการแสดงสีหน้าของเพื่อนสาว แต่เธอกลับเลือกที่จะเม้มริมฝีปากไม่กล้าครางออกมา กลัวอีกฝ่ายจะได้ใจและรู้ว่าเธอกำลังรู้สึกตอบสนองและมีอารมณ์ต่อปลายนิ้วร้ายมากแค่ไหน

เธอเอ่ยแซว “ผูกมัดได้ก็ดี ที่รักจะได้เป็นของวายุตลอดไป” “ทำไมฟังแล้วรู้สึกขนลุกจัง สรุปจะให้เรียกแทนกันว่าที่รักจริง ๆ น่ะเหรอ”

ฉันหูผึ่งทันทีที่ยัยพิ้งค์มันชวนฉันแอบส่องพี่โยธาที่ห้องเชียร์คณะวิศวะ “ได้ดิ กูเป็นเมียประธานเชียร์นะเว้ย” เอาสิ ยัยนี้มันขิงนะเนี่ย เป็นเมียประธานเชียร์เท่ากับเส้นใหญ่ว่างั้นเถอะ “กูจะเกลียดมึงก็เพราะความชอบขิงผัวของมึงนี่แหละน้ำพิ้งค์”

“พี่มองแค่มายด์คนเดียวมาตลอด และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป” “สัญญานะคะ” “ครับพี่สัญญา” เกียร์อยู่ที่ใคร ใจเป็นของเกียร์ ประโยคยอดฮิตของสาว ๆ ที่มีแฟนเป็นหนุ่มวิศวะ …

เธอตะโกน "Love you to เฌอรีน เพลงที่จะร้องต่อไปนี้ขออนุญาตมอบให้เฌอรีนดาวคณะบริหารค่ะ" "เพลงyou&me ค่ะ " "กรี๊ด! ฉันชอบเพลงนี้" เฌอรีนตะโกน

ร่างทั้งสองขยับเข้าหากันอย่างเคยชิน แขนแกร่งโอบกอดร่างบางไว้แน่น ความอบอุ่นค่อย ๆ กล่อมให้เปลือกตาปิดลง ก่อนจะหลับใหลไปพร้อมกันในอ้อมกอดของกันและกัน - THE END - TOP ENGINEER เสือร้ายวิศวะคลั่งรัก

ENGINEER 1 | เสือยิ้มยาก | "พี่เขามองเพราะเราสองคนไปมองพี่เขาหรือเปล่า" ฉันคิดแบบนั้น เพราะเราสองคนเล่นจ้องพี่เขาแบบไม่ละสายตา พี่เขาก็คงรู้สึกว่ามองทำไมมากกว่า

โด้หัวเราะเบา ๆ ก่อนกระซิบตอบ “ไม่ด่าได้ไงล่ะ มาว่าน้องเป็นแฟนไอ้ไผ่ ถ้าเป็นผู้ชายกูว่าโดนต่อยไปแล้วแน่ ๆ” เปอร์เซียที่เห็นกวินโอบเอวคนที่เธอคิดว่าเป็นแฟนของไผ่ เธอก็ทำหน้างงทันที “อะไรของพวกนายกันเนี่ย ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่แฟนไผ่” เธอหันกลับไปหาไผ่อีกครั้ง “แล้วแ� �นนายอยู่ไหน หรือว่านายโกหกฉันแค่เพราะไม่อยากไปกินข้าวกับฉันกันแน่”

“ไปออกรถเถอะ จะรีบไปใช้ถุงยาง” “คนบ้า” มาเบลออกรถขับมาเรื่อยๆ “เอเดน ” “ครับที่รัก” “จะเรียนโทที่ไหนเขาเปิดรับสมัครรึยัง” “ใกล้เปิดแล้ว ที่ศิลปากร”

ใบหยกเอ่ยถาม “อืม...ใช่...มันโอเคแล้ว ผมชอบแนวคิดที่พวกคุณวางไว้ โดยเฉพาะการใช้กลไกฟันเฟืองเชื่อมการขับเคลื่อนทั้งหมดเข้าด้วยกัน…มันไม่ใช่แค่ทำไว้เป็นอนุสรณ์ แต่จะทำให้ตัวหอนาฬิกามีชีวิต คนร่างแบบต้องเก่งและละเอียดมากแน่ ๆ” วิเวียนกับมินตราที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับหันไปสบตากัน แล้วอมยิ้ม เพราะสายตาแบบนี้มันดูชัดเจนมาก ว่าหัวหน้าทีมวิศวะโยธามีความประทับใจในตัวใบหยกเพื่อนของเธอมากกว่าแบบร่างชิ้นงานเสียอีก