Mangkukulam In The Philippines นิยาย & เรื่องราว

Isang marshsmallow na lang ang kailangan kong ituhog sa stick at tapos na 'ko. Nagpagpag ako ng kamay saka ko sila hinarap. "She's still a minor." Sabi ni Ate Margaret saka s'ya kumagat mula sa stick ng marshamallow na kakukuha n'ya lang mula kay Saturn. I wanna experience it too. Everyone claimed that Santiago's Summer Festival is the Filipino version of coachello. I want to go there, kaso hindi naman ako papayagan ni Mama...sigurado ako ro'n.

MANGGAHAN FESTIVAL GUIMARAS “Good evening, Jordan!” malakas na sigaw ng babaeng host na ang tinutukoy ang mga mamamayan ng Jordan, ang kapital ng probinsiya ng Guimaras. Umikot ang kanyang paningin sa malawak na open ground at kaagad na sumilay ang matamis na ngiti mula sa magkabilang sulok ng kanyang labi.

Hindi na niya nadugtungan ang sasabihin ng maramdaman niyang may isang palad ang dumapo sa kaniyang pang-upo. "Hello Buttercup! H'wag ka kasing haharang-harang sa daan." Nakangising sambit pa ni Manuel na nilampasan din siya. Nakadamit din ito ng pang-gym na tila gaya ni Marcus na galing lang sa ensayo. Sa pagkakaalam niya, magaling ang mga ito sa Muay Thai at Kick Boxing. Samantalang si Miguel naman ay mahilig sa motoracing at pangangabayo.

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

May mga pamilyar na establishmento, mayroon namang hindi rin at mukhang dito lang sa Manila makikita. Kung nganganga ako ngayon sa sobrang mangha sa mga naglalakihang gusali na nakikita ko, kulang iyon para ipakita kung gaano ako namangha sa naglalakihang gusaling ito. Sobrang tatayog nila! Wala nga’ng ganito sa Bacolod e. First time kong nakita ang mga ganito ka-laking gusali! Anak ng baboy!

Handa na nga silang anihin. “I’ve never been in this place.” Mahina kong sabi, halos pabulong na lang. “Hindi kami pinapayagan ni Papa na umalis ng bahay at magpunta sa mga ganitong lugar.” The farm, the mountains, and the dimming light of the sun… it looks amazing. Sa Manila ay wala gaanong kabundukan, maliban kung sasadyain ang ilang probinsya. And you could hardly appreciate the sunset, not unless you’re in a good spot.

Sumakay na siya. “Dapat, Mam, hindi kayo gumagala mag-isa. Dapat palagi kayong may kasama. Paano kung ma-kidnap kayo? Sa yaman n’yo, baka matyempuhan kayo ng mga masasamang loob.” “Wala namang nakakakilala sa akin dito sa Pilipinas, Kuya. Saka si Earth ang sikat, hindi ako.” “Hahaha… sabagay po.”

Napahawak pa ito ng mahigpit sa kanyang baston na may kunting panginginig dahil sa katandaan. "Isa yung mangkukulam, isang kalahating ibon at kalahating mangkukulam. Sila ay nagpasakop sa kadiliman upang lalong maging malakas. Ngunit ang kanilang mga mata ay nanatiling madilim subalit malakas ang kanilang pandinig. Kumpara sa ordinaryong mangkukulam, sila ang pinakanakakatakot sa lahat kapag iyong nakaharap." Paliwanag ng matanda.

Malayo iyon, at nasa dulo na na bahagi ng Pilipinas. Bukas ang Islang iyon sa ibang bansa, lalo na sa Indonesia. Ang katabing templo ng mga monghe ay kapit-bahay nito, at sa kabilang bundok pa. At maliban sa iilang tao na nakatira sa paanan ng bundok ay wala na. I suspected that Morris was in hiding. I can’t be wrong. He is there. Lumabas ako ng kwarto at kinuha ang cellphone sa sala. Insakto naman na tumunog ito.

Pakiramdam niya, isa siyang superhero sa paningin nito. At iyon ay kahit wala namang malaking halagang katumbas ang mga ibinibigay niya dito. Tulad kahapon, halos maluha pa ito nang iabot niya dito ang mga pinitas niyang dilaw na bulaklak na kung tutuusin ay mga damong ligaw lang. At nang ipagluto niya ito noong nasa Manila pa sila.