Masunurin Na Bata Drawing Novels & Stories

"Hello, baby ko. Kamusta ang araw ng prinsesa ko? Naging mabait ka ba sa mga nurses?" "Opo, Mama. Nag-drawing po ako," nakangiting sagot ni Lily. Iniabot ng bata ang isang papel na may guhit ng dalawang stick figure na magkahawak-kamay sa ilalim ng isang malaking araw.

"Marunog kang magdrawing?" "Hindi po!" "E, bakit may ganyan ka?" "Kasi po, ikaw ang mag drawing, ako ang magkukulay, marunog ka po bang magdrawing, Tita Ganda?" "Hindi masyado, gusto mo subukan natin?" mabilis itong tumango at inabot sa kanya ang gagamitin. Ngumiti lang siya dito at nagsimula nang gumuhit. Hindi talaga siya marunog at wala siyang hilig sa pagdrawing pero napasubo siya sa isang bata.

ang masiglang bati ni Rina habang mabilis na lumalapit kay Tyra at kinukurot ang malambot na pisngi nito. "Magandang umaga po, Tita Rina, Tito Mark!" ang masayang sagot ng bata habang maayos na tumatayo upang magmano sa dalawa. Naupo si Mark sa sofa at pinagmasdan ang iginuguhit ni Tyra sa kaniyang sketchpad. Habang tinititigan ng bata ang kaniyang gawa, napansin din ni Mark ang tindi ng kaniyang mga paningin. Ang matatalas na mata ni Tyra ay tila ba may sariling buhay, seryoso, at puno ng kalkulasyon na hindi pangkaraniwan para sa isang pitong taong gulang na bata.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

"Look!" Kinuha ko iyon at nang tingnan ko, isang simpleng drawing ang bumungad sa akin, ginamitan lamang ng crayons at stick figures, ngunit malinaw ang mensahe nito: isang babae, dalawang bata, at isang matangkad na lalaki na magkakasama sa gitna, magkakahawak-kamay, at sa itaas ng larawan ay nakasulat sa malalaki at makukulay na letra ang OUR FAMILY. Bahagyang nagsalubong ang mga kilay ko. Hindi ko alam kung bakit pero may kung anong sumundot sa dibdib ko. Parang may bahagi ng sarili kong hindi ko maipaliwanag.

Sa loob, masaya pa ring naglalaro ang mga bata, pero sa puso niya, parang may bagyong hindi niya kayang pigilan. Umupo siya sa sahig, hawak pa rin ang drawing ni Eli. Nandoon ang isang stick figure na babae, may dalawang batang hawak ang kamay niya. Sa taas ng papel, may nakasulat: “Family. Me, Roselle, and Miss Rosie.” Napaluha si Roselynn. “Bakit ganito ang pakiramdam ko? Parang… hindi lang basta bata sila sa akin,” bulong niya.

Patakbo siyang lumapit sa tabi ko at ipinatong ang kaniyang gawa sa ibabaw ng aking kandungan. Inalis ko ang mga kamay ko sa keyboard at hinarap ang anak ko. Sa drawing niya, may tatlong taong nakatayo sa tapat ng isang malaking bahay na may pulang bubong. Isang lalaking matangkad, isang babaeng may mahabang buhok, at isang maliit na bata sa gitna. "Wow, ang ganda naman nito, love. Sino itong mga nasa drawing mo?" tanong ko habang itinuturo 'yung maliit na bata.

“Minsan, hindi lugar o tao ang tahanan… kundi ‘yung pakiramdam na ligtas ka.” Hindi nakasagot si Mia. Pero sa loob-loob niya, may kumirot. Parang may isang bahagi ng puso niya na muling nabuhay. Maya-maya, isang bata ang lumapit, may dalang maliit na drawing. “Teacher Mia! Look! I draw you!” Natawa si Mia. “Wow! Ang ganda naman. Ang galing mo ha!” Lumapit si Liam at sinilip ang drawing isang babaeng may ngiti at may hawak na brush, habang sa tabi nito ay may lalaking nakangiti rin.

Ang mga bata na tinutukoy niya ay mga anak niya. Mga drawing. The first one is a sketch of my house in another island kung saan naroroon ang pamilya nina Ibarra at Simoun. Ang pamilya nila ang nagmimintina ng bahay ko roon at buong isla, kasama ang pag-iintindi sa mga anak ng mga pusa ko.The second and the third sketches ay ang ilan sa mga anak ng Doze. Ang pang-apat ay ako na ang nasa sketch pero nasa isang side lang ng bond paper na ginamit, the other space ay blangko kaya in-assume ko na hindi pa tapos.

“Salamat, anak… salamat kasi hindi mo ako tinanggihan. Salamat kasi kahit gulo pa ang isip ko, binibigyan mo ako ng lakas.” “Mommy, puwede po ba tayong mag-drawing?” tanong ng bata habang pinupunasan ang luha sa pisngi ni Ana gamit ang maliliit na daliri. “Tuturuan po kita… sabi nila, mahilig po tayong magkulay.” Ngumiti si Ana sa gitna ng luha. “Oo, gusto ko ‘yan. Turuan mo si Mommy.”