Mi Papá Es Ceo Novels & Stories

At ngayong ibinigay na sa akin ni Papa ang basbas para maging CEO ng kompanya nito, gagawin ko ang lahat para maisalin sa aking pangalan ang lahat ng kayamanan ni Papa. I'll make sure na walang makukuhang mana ang lalaking iyon mula kay Papa. Binalikan ko na si Papa sa table nito. Inabutan kong nakikipagtawanan ito sa mga foreign investors na panauhin rin ng pangulo. Hindi ako nagpahalata na nababalisa ako. Bukas na bukas rin ay kokontakin ko ang aking kaibigan upang paimbestigahan ang tungkol sa lalaking nakita ko kanina.

Walang nagawa si Mama kundi ang umiyak sa isang tabi habang pinapanood kami. "Papa... Hindi ko naman alam na siya ang bagong CEO ng Builders, eh!" sagot ko habang umaagos ang mga luha sa aking mga mata. "Akala ko talaga ay kung sinong pulubi lang si Khendra na nagpipilit pumasok sa alta ng mayayaman! Paano ko malalaman na sa kanya na pala ang kumpanyang iyon?"

Jake POV Kung hindi ko lang mahal na mahal ang mag-ina ko, hinding hindi ako papayag sa ganito kahit pa isumpa ako ni lola. I can’t believe it? I'm a freakin' CEO of a massive company, yet I'm here on my knees like some naughty kid getting disciplined by his parents. This is extremely embarrassing.

“Why papa is like that?” Hindi ako nakasagot. Before I forgot, alam na nga pala niya na si Mr. Shein ang papa niya. Ngayon, hindi ko na alam kung magkaka-ayos pa ba sila. Gusto kong sabihin kay Mr. Shein na anak niya si Rico at walang namamagitan sa amin ni Zee ngunit naunahan na sila ng galit nila kanina.

Payapa ko na sanang tatanggapin na marahil ay ang lalaking iyon ang pinili ni Andrea, na binalewa nito ang tapat kong pagibig ngunit isang balita ang nakarating sa akin noon. Nasa isang meeting ako noon bilang bagong CEO ng kumpanyang Mondragon na nakabase sa US. Nakakausap ko ang mayordoma ng aming pamilya. Tumawag kasi ito dahil na-stroke daw ang Papa. Matapos ang meeting ay agad akong lumipad pabalik ng bansa at inasikaso ang aking ama, bedridden na ito dahil sa stroke. Kalahating katawan ito ay patay na.

Kinuha niya ang aking kamay at ipinatong ito sa kanyang tiyan. Sa sandaling iyon, gumalaw nang malakas ang sanggol. “Narinig mo ba iyon?” nakangiting sabi ni Megan habang tumutulo ang luha ng tuwa. “Sinasabi ng ating anak na ipinagmamalaki ka niya, Papa.” Hindi ko napigilan ang aking sarili. Sa loob ng sampung taon bilang CEO, hindi ako umiyak kahit kailan. Ngayon, humagulgol ako na parang bata sa dibdib ni Megan.

Pasigaw na sabi ko. Mas lalong akong napasigaw nang itinapon niya ako sa ibabaw ng kama at mabilis itong pumaibabaw sa akin. "Napagalitan ang isang CEO," pang-aasar ko pa sa kanya. "Hindi naman kita pinapaiyak," nakangusong sabi niya. "Ang cute palang makitang napapagalitan ang isang CEO," "Tiklop sa mommy," "Of course it's mom. Titiklop talaga kami sa kanya. Kahit nga si Daddy ay tiklop din sa kanya. Under kami kay mommy,"

He is the CEO of his father's company. Ngunit bakit inaayawan pa rin siya?

tanong ko kay Papa. “Diyos ko, George! Ikaw ang CEO ng Razon Advertising! Sa iyo na iyon! Natural puwede kang bumalik any time. Tumatakbo naman ang kumpanya ng maayos kahit wala ka dahil nailatag mo na ng maayos ang standard operating procedures na dapat sundin at gawin ng mga tao. Isa pa, nandoon naman ako to oversee lahat ng trabaho.” sagot ni Papa. “Bakit balak mo na bang bumalik?”

reklamo niya at hinagis ang mga papel ko na nasa folder. Tinignan ko si Philip, dapat pala araw-araw inaayos niya 'to bago kami umuwi. Si Papa naman, palagi na lang nangengealam. Para saan pa na ako ang CEO kung wala siyang tiwala na kaya ko i-handle ang company. "I will fix this," ani ko at pinulot ang mga papel na hinagis ni Dad. "Isa pang late na pagpasok mo, Jairus. Hindi kita papauwiin, dito ka matutulog at magtatrabaho ka lang!" ani Papa.