Novel & Cerita My Thoughts In Tagalog Translation

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Hindi ko tuloy maiwasang isipin na baka may ideya na siya kung bakit bigla nalang kaming umalis ng Laguna at nagpunta rito sa Tagaytay. Hindi ko na magawa pang lunukin ang kinakain Hindi ko na magawa pang lunukin ang kinakain ko dahil sa halo-halong impormasyon na sumasagi sa isipan ko. Kung gayon, saan naman niya malalaman? Wala naman ibang maaaring magsabi sa kanya kundi ako lang di ba? Ang Montallejo na iyon? Imposible. Kanina ko lang nalaman ang lahat tapos malalaman rin agad ni Inay?

napalingon naman ako sa pagsasalita niya. "Ah wala, may naalala lang ako." "Care to share? Nandirito na rin naman tayo eh." "Wala nga iyon, it's just a thought of mind." share, eh nakakahiya ngang kausapin siya! "Okay, sabi mo eh."

Eriez at nasuntok ko siya. “Juliusoo!”Si Sya. “Diyos ko po.” “Ayan. Sapat na sigurong malaman niyo ang sagot ko.” Napatalikod ako at nagmadaling tinungo ang silid ko. Nilock ko ang pinto. Sa sobrang inis na ako lalo nga sa sarili ko. Kailan ba nila ako lulubayan. @ Death Wish Hi Everyone! You may also follow my other Tagalog ang English Books!

I suddenly felt so uneasy. May bumabagabag sa utak ko at hindi ko alam kung bakit. Am I thinking too much? "I'm happy here in New York. Pag-iisipan ko pa ang pag-uwi." "Hmm. Buti naman, Miss Marwa. Sigurado ako namimiss mo na ang Pilipinas. Hindi rin maganda na puro camera ang kaharap mo. Bakasyon ka naman kahit papaano."

Agua’s POV “Uwi na ‘ko,” saad ko at nilayo ang sarili sa kanya. Pinahid ko ang luha sa aking pisngi at nagsimulang maglakad ngunit muli nahinto ako ng pigilan n’ya ko sa braso. “Where do you think you’re going?” Bakas ang inis sa kanyang boses. Hindi ko siya nilingon. “Maghahanap ng masasakyan–”

Hindi niya akalain na ang maliit na bagay na ginawa ng mama niya at ng mga katribo niya ay maaappreciate pa nito. "Ngayon ko lang naranasan na maglaba o magsibak ng kahoy para sa iba. Ngayon ko lang din naranasan na utusan sa buong buhay ko. Simula pa noong bata ako ay sanay ako na ako na ang nag-uutos pero hindi ko akalain na masarap din pala sa pakiramdam iyong gumagawa ka ng bagay para sa iba at makakarinig ka ng pasasalamat nang dahil doon. Ngayon ko lang narealize kung gaano akong katanga noon. Ngayon ko lang nakita ang mundo ninyo, Lana," nakangiting sabi nito na halata sa mga mata na paunti-unti ay mukhang nagugustuhan na rin nito ang simpleng buhay na mayroon sila.

Mhelcah's POV Nagulat ako sa narinig ko. Alam ko ang ibig sabihin nang i like you. Hindi ko naman nakikita kung gising o tulog ba siya. Nanatili akong tahimik. Ayaw kong mag-isip nang kung ano. Dahil sabi nang teacher ko dati ay marami ang kahulugan ng salitang, i like you. Inalis ko ang kamay niya sa tiyan ko at bumangon na ako. Kinapa ko ang suklay ko. Kagabi ay nilagay ko ito sa mesa katabi nang higaan namin.

Don’t forget to meet me in your dreams. Napaupo ako sa kama. “What the hell!” bulalas ko. Tinitigan ko ang dalawang message sa screen. “Nag-usap ba ang dalawang ’to?!”