Novel & Cerita Myth Tagalog Halimbawa

sabi nito. "Nangyari sa 'yo noon? Huwag mong sabihin na naranasan mong pahirapan ng mga tao?" hindi makapaniwalang tanong niya. Tumango ito. "Bata pa ako noon, Lana. Sa totoo lang, hindi ko naman talaga noon gusto ang nakikita kong kalupitan ng mga bampira sa mga tao. Katulad ko, malupit din sa mga tao ang aking ama at hindi lang iisang beses na may napatay siyang tao noon at ginagawa lamang laruan. Para sa akin noon, isang demonyo lang sa paningin ko ang amang hari kaya naman naglayas ako noon sa palasyo. Sampung taong gulang lang ako noon nang mahuli ako sa labas ng mga tao. Isang pamilya ng dating naging alipin ng ama kong pinatay niya ang nakakita sa akin noon. Sa akin sila naghiganti at

tanong ko sa sarili ko habang wala sa sariling nakatingin sa mga nanggagandahang hindi makakatulad na laki ng bituin na mula sa langit. Saan kaya ang bituin ni mommy and daddy dyan? Mom nakikita nyo po ba ako ngayon? Nakatingin po ako sa mga star gusto ko po makita ang star nyo miss na miss kona po kayo. Hindi ko namalayang may mga luha na palang pumapatak sa aking mga dahil sa lungkot na nararamdaman ko. Hindi ko alintana ang mga ibat ibang huni ng ibon na nagmumula sa labas na nasa loob ng kakahuyan may masakit sa pandinig at mayron namang huni na nakaaliw ibat ibang huni ng mga hayop sa paligid.

“Dad, I miss you.” “I miss you too, princess..Kamusta ka? matagal ka ring hindi nakadalaw. Mukhang sunod sunod ang binibigay sa ‘yong misyon.” Lumayo na ako sa yakap nito saka tipid ng ngumiti. “Ok naman dad, still in the rank 1. And yes, ang daming misyong binibigay sa akin. Pagkatapos ng isang misyon ay tatawagan ulit ako para sa bagong misyon na naman.” Malawak naman itong ngumiti.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

I love this woman, so much! "T-takot akong mag-isa kapag madilim, Thorin," mayamaya'y wika ni Malaya habang nakayakap pa rin sa kan'ya. "M-may masama kasi akong nakaranasan sa dilim noong bata pa ako," pag-amin pa ng dalaga.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Sa sandaling hinubad ko ang panty ko, hinawakan ko ang alaga ni Matthew at ipinasok ito sa aking p**i. “Arghhh, masakit!” daing ko dahil sa sakit. Pakiramdam ko ay naging birhen ulit ako dahil sa kapal ng alaga ni Matthew na talagang nag-unat sa aking p**i, kaya ramdam na ramdam ko ang hapdi.

Hindi niya maiwasan ang maluha. Wari’y siya ang nakaramdam ng pagbaon ng matulis na labatiba sa kanyang laman. Wari’y siya ang pinagtutulungang hawakan. [ labatiba - syringe ] Mula sa pagiging bayolente at pagiging marahas ay unti-unting nanglata ang mga bisig nito. Nagiging marahan na lamang ang bawat hampas na ipinagkakaloob nito sa mga ayudante.

Tanong ko "Dahil maraming alaala dito ang ayaw ko ng balikan kaya hanggat kaya kung bumalik dito babalik parin ako pero hindi katulad noon na masaya ako" saad muli nito pero naguguluhan parin ako