Nang Dumating Ka Sa Buhay Ko นิยาย & เรื่องราว

“Ready na ako.” Nagsimula akong kumanta. Una, mahina lang. Parang sinusukat ko pa kung kaya ko ba talagang ibalik ang lahat. Pero habang tumatagal, lumalakas ang boses ko. Hindi na ako bumibitaw. “Di ko akalaing darating ang unos Na kukunin ka sa buhay kong ito Pero kahit wala ka na rito Tutuloy ang awit, tutuloy ang buhay ko”

He said it with finality. "Bahala ka sa buhay mo" inirapan ko siya bago ako dali-daling umalis. As if ibibigay ko talaga sa kaniya ang location hmp!

"Nananaginip na naman ba ako? "Nawala na ang rason para ipagpatuloy ko pa ang buhay na ito", Patawarin mo ako sa mga nagawa ko, mahal na mahal kita at mas gugustohin kong mawala na din kaysa ang mabuhay na wala ka"

Pero parte rin ng buhay ang magpaalam. "Ipagdadasal ko kayo palagi...sa mga buhay niyo." paalam ko sakanila. •• TBC.

Don't blame yourself it is my choice, hayaan mong dugtungan pa ng puso ko ang iyong buhay. Don't be sad when I am gone, I am now part of you giving life and keep me always by your side, I am thankful to meet a person like you, I thought my life is boring but when I met you, you bring out all the colours inside of me. For all the struggles we have passed, for all the happy moments we created from all the pain you gave to me, I will remember it, I will be happy if you are happy too, don't cry I am always be with you.

Nagulat pa ako ng bigla siyang magsalita. "Buhay ka." Iyon ang unang lumabas sa bibig ko kahit alam ko naman na buhay siya.

Basta, sobrang saya ko na dumating sa buhay ko ang lalaking ito. Hindi pa man kami kasal, sobrang happy na agad ako dahil sa mga nangyayari.

Saglit siyang napayuko bago muling tumingin dito. “Hindi man ako ang unang dumating sa buhay mo.” “Masaya pa rin ako… dahil ako ang kasama mo ngayon… bukas… at sa hinaharap.” “At pinapangako ko sa’yo… na habang nabubuhay ako dito sa mundo, hindi mo mararamdaman na mag-isa ka.”

dagdag ko, “kailangan kong malaman kung paano ako mabubuhay mula rito.” Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagbiro. “Hindi ka dapat nag-iisa ngayon,” sabi niya. “Hindi ako nag-iisa,” sagot ko. “May dinadala akong buhay.” Doon siya napatingin sa tiyan ko—hindi bastos, hindi mausisa. Parang may biglang pagkaunawa sa mga mata niya. “Kung ganoon,” sabi niya, “lalo kang dapat mag-ingat.”

"Dumating na tayo sa puntong ito, kaya kailangan mong tanggapin ang realidad. Kung tutuusin, noong nangyari ito, talagang hindi ko basta-basta matanggal ang nararamdaman ko para sa'yo sa loob ng maraming taon. Lalo na nang isinugal mo ang buhay mo para sagipin ako sa sunog, hindi ko kayang ipagkanulo ang kabutihang iyon..."