Pagmamahal Sa Bansa Novelas e Histórias

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

Mahal na mahal nito ang kaniyang ina at hindi sila nito kayang saktan. “Hindi, malaki ang tiwala ko sa ama mo. Alam kong hindi niya ako magagawang saktan. Ni hindi nga ako nakatikim ng kahit na anong masakit na salita sa ama mo, e. Ang lokohin pa kaya ako?" Natawa silang pareho. Totoo nga naman kasing hindi kailanman nagawang saktan ng ama niya ang kaniyang ina. Kaya nag-s-set siya ng mataas na standard pagdating sa pag-ibig. Dahil alam niyang hindi siya masasaktan kung kagaya ng isang ama niya ang kaniyang mamahalin. Her father set the standard high. At iyon ang gusto niya. Walking green flag. Never nito pinag-isipang saktan ang kaniyang ina. “Ma, sana po marami pa ang lalaking gano’n, ‘no?

tanong niya kay Jamie. “Blue, ang pag-ibig ay hindi nakabase sa tagal na ninyong magkakilala. Walang pinipiling oras, status, o standards. Kapag tinamaan ka, tinamaan ka walang pero pero. Malalaman mo rin ang ibig kong sabihin kapag dumating na sa’yo ang babaeng tatamaan ka talaga,” sabi nito sa kanya.

Wala na ang mga pagdududa. Mula sa araw na iyon, alam namin na kahit anong dumating na pagsubok sa hinaharap, hindi na kami maghihiwalay. Dahil ang tunay na yaman ay hindi nawawala, hindi nababawasan, at hindi kayang bawiin ng sinuman — ito ay ang pag-ibig na ibinigay namin sa isa’t isa. At sa wakas... ang kwento ng Ang Bilyonaryong Hindi Ko Kilala ay nagtapos — at nagsimula — sa pagmamahalan na walang hanggan.

Mina stopped her thoughts when she realized that her self-respect was being destroyed by a desperate yearning to be loved. Hinahangad niya ang pakunwaring pagmamahal ng kanyang asawa upang makaramdam siya ng ligaya. Ngunit paano siya magiging maligaya gayong alam niyang hungkag ang damdaming ipinakikita nito sa kanya?

“O-Ohh.. f*ck! Harder babe... ahh~” Pain... “Gusto ko rin maramdaman kung anong pakiramdam ng minamahal kasi nakakapagod. Nakakapagod din pala kapag mag-isa.” Obsession... “I'd do anything! I'll prove myself worthy of your love. Claim me, make me yours. Do anything you want with my body. I would risk my own life just to call you mine. And for you to call me yours. Take my life away. Own me.”

Samantalang kung iyong pagmamasdan ay tila isang simpleng tao lang ito at baduy pang pumorma. "Nang umuwi ako ng Pinas ay nag-offer ang daddy ni Paul na makisosyo ako sa kanilang negosyo kaya naman hindi na ako nagdalawang isip pa. Pumayag kaagad ako dahil magkaibigan naman sina Mr. President at ang daddy ko kaya ramdam ko kaagad na may patutunguhan ang pagsasakripisyo ko."

Pagmamakaawa ni Heneral Cognan habang hinihila na ng mga kawal ang kabaong ng aking asawa at unti unti ibinbaon sa lupa. “Sa pagkakataong bibitaw ako sa’yo, pangakong mananatili parin ang pagmamahal ko sa iyo hanggang sa aking huling hininga. Pangako kong bibigyan kita nghustisya bilang ganti ng lahat ng kabutihan at pagmamahal mo sa akin aking mahal na Hari.” Sambit ko sa aking isipan sabay bitaw sa kaniyang isipan.

Iba talaga ang pag mamahal ni Elijah. Ganito ba talaga kapag in love? Nevertheless, at least risking my heart reaps a big blessing. Siguro naiisip ko rin na kung sakali mang mag tagumpay ako sa plano ko at makaalis kami dito ayoko namang iwan siya na hindi kami okay. The thing is I'm still grateful for her because technically she nurtured us still. Hindi kagaya ng ama ko na wala na nga dito mas priority pa ang girlfriend niya.

Nakakulong sa napakaganda at magarang palasyo na walang larawan o imahe kundi pagmamahal sa iniirog, maisasalarawan sa isang kastilyong puro anyo ng puso at mga kulay pulang matatamis na bagay, walang ibang residente kundi siya, sila. ...mundo niya at mundo nila...oo, mundo nilang dalawa, duon lamang umiikot ang kwento ng kanyang sariling kalawakan. Ang paniniwalang magmahal ay isang magandang bagay at gawain, magmahal ng tapat ay di pwedeng gibain lalo na at kung ito'y puro at matamis. Wala itong pwedeng iwan kundi magagandang alaala at pangako ng hinaharap. Minsan, lahat ng labis ay nakasasama, di namamalayan ay nakalilikha tayo ng mga munting halimaw na sama samang kumakain ng katinuan at