Pulso Laslas Sa Kamay Novels & Stories

Si Esteban, na sanay sa marangyang buhay at pagiging simple, hindi masyadong na-impress, ngunit pinili niyang magbigay galang kay Alberto Lazaro sa pamamagitan ng isang mahinahong tango. "Esteban, paano ang lasa? Hindi naman masama ang pagkakaluto ko, hindi ba?" tanong ni Alberto Lazaro, nag-aasam ng papuri. "Okay lang," sagot ni Esteban, tahimik at walang palamuti.

Ang lasa nito ay pinaghalong kape at mint, isang pamilyar na lasa na nagbigay ng kuryente sa kanyang buong katawan. "Huwag mong sabihin iyan. Nandito ako," ungol ni Paulo sa pagitan ng kanilang mga halik. Inalis ni Aria ang labi niya at dahan-dahang kinapa ang dibdib ni Paulo. Nanginginig ang kanyang mga daliri. Dahil wala siyang makita, ang bawat pandama niya ay naging mas matalas. Ramdam niya ang init ng balat ni Paulo na tila nagbabaga. Isa-isa niyang tinanggal ang mga butones ng damit nito hanggang sa bumuka iyon at malantad ang matitigas na kalamnan ng Alkalde.

Aminado siyang malungkot siya sa pag-alis ni Alejandro. *** Alejandro immediately catch some direct flight to Las Vegas, mas mainam na magmadali siya sa puntong iyon. Kailangan niyang ilihim muna kay Cassandra ang lahat, dapat ay hindi niya ipaalam na patay na ang mga magulang niya, at ngayo'y wala na rin ang lolo niya. He called his alliance in San Luisita to settle the papers of Don Ejercito' funeral. Mabuti na lang din at maasahan ang mga napili niyang tauhan, lalo na sina Kata at Kulas na hindi siya iniwan sa kaniyang laban. Sa makalawa ang hiring ng korte sa San Luisita, kaya kapag maiuwi niya ang bangkay ni Don Ejercito sa San Luisita ay aasikasuhin niya ang korte pagkatapos.

Hindi pa rin ako makapaniwala! "I'm all ears," he almost whispered. I clutched on the hem of my shirt as I pinched my own hands. When I inhaled a supply of air of determination, my throat quivered but nonetheless accepted the deal. "Victor L-Lazarus... Castellano..." Very anticlimactic, Senyorito brought his fist in front of his mouth and chuckled throatily. I froze. Para tuloy nakangiti ang mga mata niya. Pero hindi pa rin maaalis ang antok sa mga iyon. Bigla akong nakaramdam ng awa.

bulalas ko. "Dalawampung milyon, ganoon kamahal ang pulso mo para bakuran ng pulseras na 'to. How much more the other parts of your body especially your heart and your ring finger?" Bumaba ang kamay niya sa palad ko at hinaplos ang palasingsingan ko. "Some noisy birds told me you're getting along with your boys customers." Saglit akong nahinto. "Boys customers?"

Lantad ang maayos na hubog ng kanyang pulso. Isang mabilis, halos hindi napansing galaw. Isininandok niya ang sandok. At agad din itong itinaas. Kasabay nito, sumama ang mga pera. “Anim na libo! Anim na libo!” halos mapatalon si Ysa sa tuwa. Hindi niya napigilan ang sarili. Napangiti siya nang malapad. “Tsamba lang iyan,” reklamo ni Emiliano, kahit halatang impressed.

Salitan ang dalawa. Napangiwi siya nang ilusong sa tubig sa planggana ang mga kamay. Halos mangawit ang mga braso niya dahil sa sobrang hapdi ng mga sugat sa kaniyang pulso. "Rose?" Dinaluhong siya ni Celso na kararating lang. Nagsalubong ang mga kilay nito at agad hinango ang mga kamay niya sa tubig. Dumilim ang mukha ng lalaki nang makita ang mga lapnos sa pulso niya.

Pero lasing na lasing siya at naaninag lang niya ang makinis na jawline ng lalaki na kahawig ng kay Paul. Siya ay nagtanong tungkol sa kanyang pagpayag na pakasalan siya, at ang lalaki ay tumugon sa isang walang pakialam na "uh-huh," na binigyang-kahulugan ni Calista bilang isang kasunduan. "Ang relo?" Kasalukuyang suot ni Paul ang parehong timepiece at ipinakita ito sa pamamagitan ng pag-roll up ng kanyang shirt cuff. "Itong isa?"

natagilian siya sa gitna ng kanyang pagsasalita, at naramdaman niya ang pagbigat ng silver na pulseras sa kanyang kamay. Matalino siya, at kahit maraming bagay ang hindi malinaw noong una, ngayon ay konektado na ito sa kanyang pag-iisip. May ideya na siya tungkol sa nangyayari. “Kinuha… kinuha mo ba ang pulseras sa ibinigay sa akin ng aking lola bago mo ito ibinigay sa akin?” Mabagal niyang injlabas ang kanyang kamay. Sa kanan niyang kamay ay may nangingitim na silver na pulseras.

"Pasensya ka na, sir—" "Do not, sir me, Lala. Just call me Rico," "Okay, Rico. Um, sorry hindi ko kasi alam ang maglaro niyan." "I can teach you how, come on nang ma-enjoy mo naman ang pagpunta mo rito." pagpupumilit pa rin nito. "Eh, k-kasi..." "Here, wear it Lala." iniabot pa nito sa akin ang bagong golf gloves. "Sige na, this is one of the best games."