Novelas y relatos de Queendom #ซ่อนใจไว้ที่เธอ

น้ำเสียงเธอสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ภูยื่นมือไปกุมมือเธอไว้เบาๆ อย่างให้กำลังใจ เขามองเธอด้วยแววตาเข้าใจและเห็นใจ "บางที... คนที่เราไว้ใจที่สุด อาจจะไม่ใช่คนที่เข้าใจเราที่สุดเสมอไปก็ได้นะครับ หรือบางที... เขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เรายังไม่รู้"

ายแผ่นเลย พอเสร็จเธอก็รีบเอาเอกสารใส่ซองไว้และก็เอาใส่ลิ้นชักไปแล้วล๊อคไว้แบบเดิม จากนั้นเธอก็เอากุญแจไปแอบซ่อนไว้ที่เดิม คีรินมองการกระทำของแพรไหมด้วยสีหน้าจดจ้อง เพราะเขาไม่คิดว่าจะเป็นเธอ เธอเป็นเมียของเขา เป็นแม่ของลูก เป็นผู้หญิงที่เขารักและเชื่อใจมากที่ส ุด แต่เธอกลับมาหักหลังเขาแบบนี้ได้ยังไงกัน…คีรินคิดไปแล้วนั่งทำหน้าเศร้าและเสียใจจนพูดไม่ออกเลย

เกาหลีใต้ ดาวลดาเดินออกจากสนามบินอินชอนแล้วขึ้นรถแท็กซี่ บอกจุดหมายที่ต้องการไปแก่คนขับ แล้วโทรศัพท์ถึงครอบครัวที่เมืองไทยเพื่อบอกพวกท่านว่ามาถึงเรียบร้อยแล้ว แต่เธอไม่กล้าโทรบอกเจสันว่ามาถึงแล้ว เพราะกลัวจะร้องไห้ต่อหน้าเขา หรือถลาไปกอดเขาทันทีที่เห็นหน้า แล้วถ้าเกิดม ีคนแอบถ่ายภาพเอาไว้ได้คนที่ซวยก็จะกลายเป็นเขาในชั่วพริบตา ความรักของเขากับเธอมันเป็นความรักที่ต้องเก็บซ่อนอย่างมิดชิด จะทำอะไรเปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด เธอจึงตัดสินใจเลือกใช้วิธีนี้

ทิติเอกเอ่ยออกมาพร้อมกับกัดฟันของตัวเองอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ “ถ้าวดีบอกว่ามันไม่มีอะไรและไม่มีใครทั้งนั้น คุณเอกจะเชื่อไหมคะ”หญิงสาวไม่เพียงแต่เอ่ยออกมาเท่านั้น แต่สายตาที่เธอจับจ้องมองหาความไว้ใจที่เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้จะมีมันให้เธอบ้าง นั้นคือสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด ไม่ใช่สิ่งอื่น “งั้นไหนลองบอกมาซิ ว่าไปได้สร้อยที่คอมาได้ยังไง”

“อืม ยาเสพติด โดมมี่มันซ่อนไว้ในห้องน้ำผู้หญิงห้องสุดท้าย มันลากฉันเข้าไปเพื่ออยากขายให้ฉัน แต่ฉันปฏิเสธมัน แล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำตามที่เธอเจอ” “จริงหรอคะ” ฉันเลิกคิ้วสูงกว่าเดิม ความไม่เชื่อฝังอยู่ในน้ำเสียงของฉัน “ใช่อีกอย่างชื่อมันก็บอกอยู่ว่าโดมมี่ มันไม่ใช่ผ ู้หญิง”

เขาแหย่เธอไม่เลิก “พอเลยเอเดนขี้อวด” “เดี๋ยวพิสูจน์ให้ดูนะครับ ติดใจขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ หวงของไม่ไปเรียนต่อเมืองนอกขึ้นมาก็ไม่แน่”

Unknow_No2 แต่งตัวเชยมาก Unknow_No3 ไม่เหมาะสมกับคุณภูเลย Unknow_No4 เห็นด้วยกับเมนต์บน Unknow_No5 ขอซื้อชุดไปเผาทิ้งได้มั้ยคะ แล้วเดี๋ยวส่งชุดใหม่ไปให้ Unknow_No6 คุณภูไปเก็บมาจากไหนเนี่ย “รู้จักกันรึก็เปล่า มาว่าเราทำไม” ธาราถอนหายใจช้าๆ อย่างพยายามข่มอารมณ์

หญิงสาวตั้งใจจะไปล้างมือ เธอขยะแขยงไอ้หมอนั่นจะแย่ แค่ต้องแกล้งเซไปกอดแล้วติดเครื่องดักฟังที่ปกเสื้อสูทด้านหลังก็ต้องแทบกลั้นหายใจ “ออ” ศิวัชขวางหน้า หญิงสาวทำสีหน้ารำคาญ เธอจึงเลี่ยงไปอีกทาง “หลบ” หญิงสาวเริ่มโมโห “ออจะไปไหน”

กลุ่มดาวผุดเพิ่ม เติมขึ้นมาจนเต็มฟ้า พรึ่บพรั่บเหมือนความสุขที่ผุดพรายอยู่ในใจ “เธอรอฟังคำนี้อยู่ใช่ไหม…คนดี” “คุณรู้ทุกอย่าง…” หญิงสาวปล่อยให้เขาคว้าหลังมือของเธอไปจุมพิต “คุณรักฉันจริงๆหรือคริสโตเฟอร์”

“เปล่าค่ะ” หญิงสาวหลบตาเขาแล้วจะเดินเลี่ยงออกจากที่แคบๆ ระหว่างตู้เสื้อผ้ากับโต๊ะแต่งตัวแต่เขาก็มายืนขวางไว้แววตาคมเข้มพิศมองใบหน้าที่ซับสีเลือดแดงปลั่งของเธอด้วยแววตาที่ไม่น่าไว้ใจ “คุณโดมคะหลีกทางมนหน่อยค่ะ”